Wij worden wereldkampioen

Toen ik op de middelbare school zat, ik zal een jaar of 14 zijn geweest, had ik een trainer die ik niet snel zal vergeten. Ik kan mij de allereerste training nog goed herinneren. Ik had mij omgekleed en liep alvast de zaal in. Pakte een bal en begon met een bal, via de grond, wat in te slaan. Ik had de trainer wel zien zitten, had ook wel even gedag gezegd, maar meer ook ook niet. Na enkele keren de bal gesmasht te hebben tikte hij op mijn schouder. Ik draaide mij om en daar stond de trainer. Hij gaf mij een hand en zei: “Daar waar ik vandaan kom ben ik gewend dat wij elkaar eerst even voorstellen” Dat was mijn kennismaking met de man die niet alleen om deze actie indruk maakte. Hij was de eerste trainer die ons, als team betrok bij de doelen die wij individueel, maar ook als team wilde bereiken.

“Wat zouden jullie dit seizoen willen bereiken, wat zou je willen leren?” Aan leren hadden wij nog niet echt gedacht, wij konden echt wel een klein beetje volleyballen en wat viel er nu te leren? Wat wij wilde bereiken, ja dat wisten wij wel. Wij wilde kampioen worden, de Topklasse halen en daarna Nederlands kampioen worden. Belangrijk was ook dat wij zeker niet van Dynamo wilde verliezen, want afgaan in de derby was toch wel het ergste wat je zou kunnen overkomen. De trainer keek ons een voor een doordringend aan, om daarna, na een diepe zucht ons te bedanken.

“Jullie worden bedankt. Nu kan ik met de trainers van al onze tegenstanders gaan praten of er misschien iemand is die geen kampioen wil worden. Ik zal de trainer van Dynamo vragen of hij er voor een keer geen wedstrijd van zou willen maken. Jongens, met dergelijke doelen kan ik niks. Kampioen worden, dat wil iedereen. Ik kan jullie wel vertellen dat jullie een geweldig goed seizoen kunnen spelen en toch degraderen. Het kan ook zijn dat jullie elke wedstrijd dramatisch slecht spelen en met twee vingers in de neus kampioen van Nederland worden.”

Toen was het stil. Wij keken elkaar eens aan en keken daarna vragend naar de trainer.
“Wat ik van jullie wil weten is wat wil je leren? Waarom wil jij dat leren? Kan je het al een klein beetje en wil je er beter in zijn of moet je het nog allemaal leren en denk je dat het heel belangrijk is dat jij die vaardigheid beheerst?”  Het kwartje viel en als snel werd genoemd dat onze servicepass toch echt verbetert moest worden. Ook moest de servicedruk omhoog, een sprongserve was toch wel het minste. De trainer kon hier mee aan de slag. Met de informatie die hij had over wat wij allemaal al wel konden, onze ideeën over wat wij eigenlijk wilde leren, zijn eigen idee over waar nog wat te schaven viel, verwerkte hij in een jaarplan. Van week tot week had hij de doelen voor de training beschreven en wat wij leerde op de training, kwam terug in de wedstrijd. Dat waren de doelen waar wij mee speelde, waar hij op coachte. Want zo, zei hij, pas als je het in de wedstrijd goed kan uitvoeren dan heb je het geleerd. Wij werden elke week een stukje beter. Wij wonnen veel wedstrijden en de eind ronde van het NK, met twee vingers in de neus. Het grappige was, dat wij daar eigenlijk nooit mee bezig waren.

Anky van Grunsven zei ooit: “Als je gaat voor het resultaat vergeet je hoe het uitgevoerd moet worden” en het enige waar wij mee bezig waren was zelfs steeds beter worden, elke week weer beter dan de week daarvoor.

image-4401948

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s