Ik weet jou te vinden!!!

Het was al avond, net na het acht uur journaal toen de telefoon ging.
“Met mevrouw Peters, u weet wel, de moeder van Dylan, uit de D1,” zei de stem.
“Ik weet niet precies waar ik moet beginnen. Ik bel ook niet voor Dylan, maar iemand anders uit zijn team. Het gaat over Tim, ik denk dat hij gepest wordt.”
Ik had tot dat moment nog niets gezegd, overvallen door dit bericht.
“Waarom denkt u dat Tim wordt gepest?”
“Ik heb Dylan er iets over zeggen, maar ik mocht u er niet over informeren.”
Eigenlijk informatie waar ik niets mee kon.
“Ik zal de ouders van Tim bellen. Wellicht kunnen zij mij hier iets over vertellen.”

Nog in war van het geen ik gehoord had, pakte ik de telefoonlijst, zocht het nummer van Tim.
“Van der Berg”
Ik stelde mij voor en vertelde de vader van Tim wat mij een paar minuten eerder vertelt was.
“Nee hoor, ik kan je gerust stellen. Ik heb niet de indruk dat Tim gepest wordt. Hij heeft het altijd enorm naar zijn zin, gaat altijd vroeg naar de hal en komt altijd laat terug van de training. Altijd met enthousiaste verhalen.”
Ik vertelde dat het ook voor mij nieuw was, dat ik ook van de trainer geen informatie had ontvangen dat het niet goed zou gaan binnen zijn team, maar dat ik het toch voor de zekerheid wilde checken.

Nog geen half uur later ging andermaal de telefoon.
“Met Van der Berg, ik heb Tim toch nog even gesproken en wij zijn enorm geschrokken.”
Van het verhaal dat ik daarna hoorde schrok ik ook. Tim bleek al maanden gepest te worden, bedreigd te worden. Hij werd op het toilet op gesloten. De keer dat hij zijn trainer een werkje van school wilde laten zien, werd dit door teamgenoten kapot gemaakt. Een keer werd hij met kleren en al onder de douche gezet. Na een training in de herfst had een teamgenoot shampoo in zijn broekspijpen gespoten, wat enorm ging jeuken toen hij in de regen naar huis fietste. Hij ging altijd vroeg naar trainen en kwam altijd zo laat thuis om zijn teamgenoten te ontlopen. Het toppunt was toch wel dat hij een keer onder de douche vastgehouden was en een ander over hem heen had geplast en dat een teamgenoot een luchtdrukpistool uit zijn sporttas had gehaald en zei dat hij het zou gebruiken als Tim het thuis zou vertellen.
Tim’s vader was erg emotioneel, te meer hij, nog niet zo lang geleden erg boos op Tim was geweest omdat hij na de training met doorweekte kleren thuis was gekomen. Tim had niets vertelt.

Over dit verhaal schreef ik nu meer dan 15 jaar geleden een artikel. In het artikel beschreef ik wat er in teams gebeurd, waarom ouders soms van niets weten, waarom ook de trainer soms niets weet en waarom zelfs het slachtoffer bereid is erg ver te gaan om het ook niet naar buiten te brengen. Het artikel is destijds gepubliceerd in de Volley Techno, in Sportgericht en is thans nog te lezen deze site, maar ook op http://www.sportzorg.nl
Ten tijde van het schrijven van dit artikel was NOC-NSF erg druk met het onderwerp seksuele intimidatie. Dit alles naar aanleiding van excessen in het judo. Erg veel aandacht voor de aanpak van pesten in de sport was er niet, laat staan dat er een campagne voor zou komen. Ook clubs liepen niet echt warm, want een gepest kind, haakt af en wat zouden wij nu met kinderen moeten die toch al gestopt zijn? Wij leven nu 2014 en de aandacht van NOC-NSF, met alle respect en zonder het thema te bagetaliseren, ligt nog steeds bij seksuele intimidatie. Op dit moment loopt ook de campagne 1opde5. Prima dat hier aandacht voor is, erg goed!! Echt enorm belangrijk om ook dit aan te pakken, maar het is wat vreemd, jammer ook dat NOC-NSF na 15 jaar nog steeds het onderwerp pesten in de sport niet voor het voetlicht brengt!!

In het onderwijs, waar wij te maken hebben met leerplicht, waar wij te maken hebben pedagogisch geschoold personeel is pesten zeker een punt van aandacht. Zeker na de suïcide’s van kinderen die gepest bleken te zijn. Ook de media heeft het onderwerp pesten wel gevonden. Heel bijzonder is dat sportbonden, NOC-NSF voorop hier geen speerpunt van aandacht van maken. Het is welhaast een open deur te stellen dat sporttrainers niet allemaal pedagogisch geschoold zijn. Doordat er geen sportplicht is, kinderen dus ook af kunnen haken, is er geen directe noodzaak om het probleem als het zich voordoet aan te pakken. Gedrag wordt dan echter niet aangepakt, een pestcultuur is per definitie onveilig. Elk kind heeft het recht op gezond en veilig te sporten, plezier te hebben aan de sport.

Ik daag NOC-NSF uit om nu eindelijk pesten in de sport tot speerpunt van aandacht te verklaren en er nu eens keihard werk van te maken!

“Ik weet jou te vinden!!” hadden ze tegen Tim gezegd.

 

pesten

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s