Is het echt serieus?

Gisterenavond ging de telefoon.
“Hallo, met Peter, ik wilde even vragen, ik mag toch echt vanavond met de A1 meespelen?”
“Ja joh, maar dat had ik je toch al verteld?”
“Jawel, maar ik wilde het gewoon even zeker weten. Het is toch geen vergissing, toch?”

Dit gesprek voerde ik een tijd geleden. Peter is een talent, een geweldig goede voetballer, alleen zo ontzettend onzeker. Als er iets mis gaat, dan betrekt hij dit vrijwel direct op zich zelf en omgedraaid als iemand tegen hem zegt dat hij het goed doet, probeert hij het compliment bijna te bagatelliseren. Ik kon wel met hem meevoelen. Iedereen kent wel de angst om te falen, ik wel tenminste.

Ik vind het vreselijk om het verkeerd te doen, alleen het idee al maakt mij nerveus. Ik heb mijn eigen lat ook wel hoog liggen. Toch merk ik dat ik in de loop der jaren hier anders mee om ga. Vroeger vond ik vrijwel alles wat nieuw was spannend. Examens, zo vreselijk. Ik heb er vijf keer over gedaan om mijn rijbewijs te halen. Met iedere finale van het NK jeugd volleybal was ik weer zenuwachtig. Net zo nerveus als de spelers zelf.  Terwijl ik het op een gegeven moment toch al wel zestien keer had gefikst. Ik had het gevoel beoordeeld te worden, terwijl ik niet zeker was over de uitkomst. Toch merkte ik dat ik de angst om daar af te gaan om kon zetten in de wil om niet af te gaan, wat eigenlijk resulteert in het optimaal presteren.

Gisteren speelde wij een uitwedstrijd. De spelers keken met ontzag naar de spelers van de tegenstander.
“Heb je die nummer 2 gezien? Wat een kerel is dat. Weet je dat hij bij Ajax heeft gezeten?”
Het respect voor de wedstrijd was enorm. Als je van mening bent dat voetbal oorlog is, zal je dit niet snappen. Als je voetbal ziet als een spel, dan kan je dit respect veel beter begrijpen. Je hebt de tegenstander namelijk nodig om er een leuke wedstrijd van te maken.

Hoe zet je nu dat respect, de angst voor je tegenstander om in een houding die maakt dat je niet afgaat?

Respect voor je tegenstander betekent, op de eerste plaats niet, dat je maar over je heen laat lopen. Respect voor je tegenstander betekent in dit geval dat je alles uit jezelf haalt om er een mooie wedstrijd van te maken. Respect is niet synoniem aan ontzag. Om het beste uit jezelf te halen, zal je uit moeten gaan van je eigen kwaliteiten. Je zult ook vertrouwen moeten hebben op elkaars kwaliteiten. Dit vraagt ook iets in de coaching. Je zult moeten coachen op ontwikkeling, op groei. Het enige waar je als coach invloed op hebt, is je eigen team. Als speler kan ik mij druk maken om de tegenstander, om de scheidsrechter, om mijn medespelers, maar ik kan de ander niet veranderen.

Als een speler een statische mindset heeft, is dat lastig, maar je kan dit wel veranderen. Als trainer maar ook als ouder heb je een enorm grote invloed op de spelers. Om aan verandering te kunnen werken moet je eerst na gaan wat voor mindset je als trainer, als ouder, zelf hebt.

Ben jij de ouder die vindt dat zijn kind een supertalent is, prijs je hem keer op keer de hemel in? Of ben jij de ouder, de trainer die stelt dat winnen eigenlijk alleen maar gaat om het beter zijn dan de ander?  Ben jij de ouder of  trainer die vind dat jouw team zo vreselijk slecht speelt, dat er geen eer meer aan te behalen is?  Ben jij als trainer iemand die zegt dat spelers bepaalde zaken gewoon moeten beheersen en dat er dus niet meer op getraind wordt?

In dat geval is er sprake van een statische mindset. Als hier niets mee gedaan wordt zal er ook niets veranderen en zal jouw speler, jouw team, ook steeds slechter gaan spelen. Uitdagingen zullen niet worden aangegaan en de motivatie tot verandering, verbetering, zal steeds kleiner worden. Uitgaande van het feit dat je als trainer, als ouder dus een enorme invloed hebt op je spelers, geef je deze mindset dus door aan jouw zoon, aan jouw spelers.

Leer jouw spelers dat de huidige situatie niet een voldongen feit is. Er zijn altijd mogelijkheden tot verbetering, tot verandering. Leer jouw spelers dat het feit dat het nu tegenzit, betekent dat ze aan het leren zijn. Leer jouw spelers dat het ze niet aan komt waaien. Leer ze dat ze keihard moeten oefenen, moeten leren om beter te worden. Leer jouw spelers dat winnen niet betekent, het altijd en eeuwig maar vergelijken met de tegenstander, maar dat winnen gaat om het zelf beter worden dan je was vorige week.

Als jij als trainer, als ouder, als speler in staat bent om op deze manier te denken, te werken, als je in staat bent op dit uit te dragen, groei jij, groeit jouw team naar grote hoogte!

Peter moest leren het meetrainen met de A1 te zien als een uitdaging, als een kans om nog verder te groeien, een kans om nog beter te worden, zijn grenzen weer te verleggen. Als Peter dit kan zien, zal hij beter worden, zal hij nog verder groeien.

groeibrein

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s