Moet ik nu alweer trainen?

“Heb jij je sporttas al ingepakt Paul?”
“Nee, hoezo?”
“Nou, morgenochtend heb je om negen uur trainen?”
“Negen uur??? Wie bedenkt dat, ik heb vakantie weet je wel?”
“Ja, dat weet ik, maar jij zit nu eenmaal in de selectie en dan hoort dit er wel gewoon bij.       Jij hebt hierover zelfs een mail gehad van jullie trainer. Jij gaat vanavond dus ook op tijd     naar bed, want ik ken dat. Jij bent morgenochtend je bed niet uit te branden.”

Paul had er geen zin in. Vakantie is om uit te rusten, even geen verplichtingen. Zijn vader dacht hier duidelijk anders over.

“Als jij nog wat wil bereiken in het voetbal, dan sla jij geen enkele training over. Als ik in j      jouw schoenen stond, had ik het wel geweten. Dan speelde ik nu in de eredivisie.”
“Jij speelt nu niet in de eredivisie pap, laat mij met rust.”

Pauls vader zat, laat ik zeggen, met een onverwerkt trauma. Zijn droom is nooit uitgekomen, om welke reden dan ook. Paul verwijst hierbij vaak naar zijn ouders die hem nooit de kans hebben gegeven. Wellicht had Paul gewoon niet genoeg talent. Het lijkt er op dat Paul zijn doel, nu via zijn zoon, probeert te realiseren. Voor Paul lijkt het allemaal niet zo nodig te zijn. Nu kan het zijn dat bij Paul het kwartje nog niet is gevallen. Het kan ook zijn dat Paul zich zelf heel goed kent en zich zelf niet zo’n talent vindt. In dat laatste geval zou het natuurlijk kunnen zijn dat Paul faalangst heeft en eigenlijk beter is dan dat hij zelf denkt. Feit blijft dat de motivatie om wel te gaan trainen in de vakantie niet van Paul komt maar dat dit min of meer  door zijn vader wordt opgelegd. De trainer doet nog een duit in het zakje want per mail wijst hij alle spelers er op dat zijn ook in de vakantie, behoudens andere, zwaarwegende afspraken, geacht worden aanwezig te zijn.

In een recent onderzoek gepubliceerd in The Journal of Physical Health and Activity kwam naar voren dat voor kinderen winnen veel en dan ook veel minder belangrijk was dat winnen.  Voor kinderen was het hebben van plezier de belangrijkste reden om aan georganiseerde wedstrijdsport te doen. Sterker van de in totaal 81 determinanten kwam het winnen pas op plek 48. Er waren maar liefst 47 dingen belangrijker dan winnen. In de Verenigde Staten is de grootste reden waarom kinderen stoppen met sport, als ze ongeveer 13 jaar zijn, ouders die druk op hun kinderen uitvoeren, hun kinderen te veel pushen Nu kom ik die ouders ook in ons land wel tegen, of je nu in de sporthal rondloopt of langs het voetbalveld staat. Bijzonder is dat Nederlands onderzoek van alweer enige tijd terug uitwees dat de drop-outs voornamelijk een relatie heeft met de mate waarin de trainer het pedagogisch klimaat tijdens de trainingen en de wedstrijden weet vorm te geven. Een al te eenzijdige aandacht voor winnen leidt tot drop outs. Wellicht vergelijkbaar dus met het Amerikaans onderzoek, waarbij ouders als oorzaak worden genoemd. Ik denk dat beide mogelijk is, zowel ouders kunnen de hard pushen, maar ook trainer, coaches kunnen al te zeer gefocused zijn door het resultaat. Wellicht zijn zowel ouders als trainer, coaches soms te weg kwijt en vergeten zij dat het belang van winnen voor kinderen helemaal niet zo belangrijk bevonden wordt dan dat wij wel zouden willen. Natuurlijk hoort competitie bij sport en hoort winnen en verliezen bij competitie, maar misschien, heel misschien moeten wij dit niet zo belangrijk maken. Het zou goed zijn om andere facetten van de sport uit te vergroten,  bovenal het plezier in de sport, het verbeteren van jezelf, verbeteren in de uitvoering, het verbeteren van je conditie, het verbeteren van het samenspel, het samen aan sport doen, het samen plezier beleven?
Ouders pushen te veel, leert het Amerikaans onderzoek ons, van belang is dat kinderen zich in hun eigen tempo ontwikkelen. Wat kinderen echt nodig hebben is tijd en ruimte. Hoe meer het kind competative is ingesteld, des te meer tijd en ruimte het nodig heeft. Let wel, dit Amerikaans onderzoek richt zich op ouders. Er wordt ook een link gelegd met het verkrijgen van een sport scolarship. Ouders hebben dus wellicht een dubbele agenda. Hier ligt dus wel een cultuuraspect aan te grondslag, maar volgens mij kennen wij ook in ons land pushende ouders. Ik zou mij ook kunnen voorstellen dat er ook trainers zijn die te veel pushen, trainers, coaches met een dubbele agenda. Want hoe mooi is het niet als jij met jou team kampioen wordt? Dat staat goed op je CV.

Ik zou er voor willen pleiten om het kind centraal te stellen; laten zij aangeven wat zij willen bereiken, wat zij willen leren, wat zij leuk vinden.

schreeuwendezeikerd-522x391

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s