Het ideale team

Ik was een van de eerste in de kleedkamer. Mijn eerste training, in het nieuwe team. Ik heb wat moeite met die momenten, iets nieuws, nieuwe mensen, kennismaken. Je weet niet precies wat je kan verwachten, je weet niet wat je aan de ander hebt. Ik kies er dan voor om als eerste aanwezig te zijn. Dan moeten mensen bij mij langs in plaats van dat ik verplicht ben om iedereen een hand te geven. Dat voelt toch anders. Ik vind het spannend, zulke momenten. Ik was als eerste in de kleedkamer en ook als eerste omgekleed in de zaal. Ook dit deed ik bewust. Ik dacht zo het ritueel van elkaar de hand te geven, te ontlopen. In de zaal pakte ik direct een bal en begon tegen de muur wat in te slaan. Ik was net een minuutje bezig toen iemand op mijn schouder tikte. Ik ving de bal en draaide mij om. Voor mij stond een wat oudere man, bril, grijze baard. Hij keek mij vriendelijk aan.
“Daar waar ik vandaan kom, geven wij elkaar eerst de hand en stellen wij elkaar voor. Ik ben Gerben, wie ben jij?”
Mijn eerste kennismaking met mijn nieuwe trainer.

Zo’n eerste dag, met je nieuwe team, is spannend en ik geloof dat ik niet de enige ben.
Mijn trainer besteedde veel aandacht aan de kennismaking, die eerste training. Ook was hij erg duidelijk over wat hij wel wat hij niet zou accepteren. Hij was streng, maar wel consequent. Ik was anders gewend en eerlijk gezegd, ik vond Gerben in het begin niet echt een leuke trainer. Mijn vorige trainer was echt leuk, echt een mensen mens. Toch moest deze trainer na de kerstvakantie de teugels strakker aantrekken.

Nadat de grootste onzekerheden uit de weg waren geruimd, dient zich een fase aan in het groepsproces waarin er behoefte is aan structuur. Ik probeerde mijn eigen plaats in de groep te vinden. Ik wist inmiddels al een beetje met wie ik op kon schieten en met wie wat minder. Frank was iemand die moeilijk te peilen was, naar ons soms erg populair, maar altijd die vragen aan de trainer en, waarom hij nu zoveel moeite had met Barry, ik had geen idee. Barry was sowieso een buitenbeentje. Alleen zijn naam al was een aanleiding voor grappen. De trainer was streng en als hij er ook maar iets van merkte, dan was je de klos. Probleem voor Barry was dat niet alles in de openbaarheid plaatsvond. Omdat Gerben na ons nog een ander team trainde, was hij nooit aanwezig in de kleedkamer en geloof me, Barry was vaak de lul. Ik heb hem, na dat jaar nooit meer gesproken, maar ik geloof dat volleybal voor hem niet echt leuk moet zijn geweest. Na verloop van tijd werd het wat rustiger in ons team. Ik had mijn vrienden. Ik behoorde niet tot de groep van Frank maar paste er ook eerlijk gezegd voor om hem ook maar een strobreedte in de weg te leggen. Rond Frank bestond ook een groepje, meelopers. Jongens zonder echt een eigen mening. Jongens die braaf met hem meededen. Ik verdacht ze er stiekem van dat ze, net als ik, bang waren om ook door Frank aangepakt te worden.
Er werd serieus getraind, wij wonnen onze wedstrijden. Barry stond er wel vaak naast, maar voor mijn gevoel klopte dit ook. Hij was gewoon niet goed genoeg. Al moet ik eerlijk toegeven dat mij opviel dat hij op training soms echt beter was. Vooral op de momenten dat ik vond dat Gerben erg chagrijnig was.  Destijds snapte ik daar helemaal niks van, hoe kan je nu plezier hebben, echt goed trainen, als de trainer een pestbui heeft. Nu snap ik dat wat beter. Als Barry goed aan het trainen was, als de trainer dus een pestbui had, kon je wachten op ruzie in de kleedkamer. Barry was altijd al het slachtoffer, maar Frank accepteerde geen teamgenoten die iets anders deden dan dat hij goed vond. Ik weet het nog goed. Het was december, het was koud en buiten kwam de regen met bakken uit de hemel. Barry stond onder de douche. Frank pakte zijn shampoofles en spoot behoorlijk was shampoo in de broekspijpen van de spijkerbroek van Barry. Wij zaten er naar te kijken, maar helemaal niemand had ’t lef om er iets van te zeggen. Toen Barry onder de douche vandaan kwam, zich afgedroogd had en zijn broek aan deed, keken wij allemaal ademloos toe. Even hield hij in, keek naar beneden, keek ons allemaal aan en deed daarna zijn broek aan. Hij wilde zich niet laten kennen. Frank zei niks, maar toen Barry de kleedkamer uitliep, liep Frank achter hem aan. Hij zei niks, hij keek alleen. Barry deed zijn sporttas achter op zijn fiets en wilde op stappen. Hij wreef wat over zijn bovenbeen en op dat moment kwam er schuim onder uit een van de broekspijpen. Frank bescheurde het van het lachen. Barry fietste naar huis. Toen ik met een paar jongens, met wie goed op kon schieten naar huis fietste, begon John er over. Hij vond het gewoon belachelijk dat Frank dit had geflikt.
“Wat een volslagen idioot; wat denkt hij hier nu mee te bereiken?”
“Had dan wat gezegd,” reageerde ik.
Eigenlijk had iedereen er bij gezeten, iedereen had het gezien en niemand had iets gezegd of gedaan.
De training daarna werd onze training afgezegd. Wij hadden een gesprek, een gesprek met Gerben, maar er zat ook een lid van het bestuur van de volleybalvereniging bij. Barry was er niet. Gerben vertelde dat hij gebeld was door de vader van Barry en dat hij had gehoord wat er gebeurd was en dat hij ook had gehoord dat Barry al veel langer buiten gesloten werd, gepest werd. Gerben keek in eerste instantie mij en John aan.
“Jullie stonden er bij en keken er naar! Jongens, ik had jullie hoog zitten, maar dat jullie dit hebben laten gebeuren reken ik jullie zwaar aan. Als wij wedstrijden willen winnen, dan hebben wij iedereen nodig. Dan kan en mag er helemaal niemand buiten gesloten worden!” Frank werd door Gerben voor een aantal wedstrijden geschorst.
“Mensen die op die manier zich zelf denken te profileren, heb ik niet nodig. Jij, Frank, staat niet boven de groep, jij bepaald niet wie er wel en wie er niet bij hoort.”
Frank z’n fans, werd ook aangepakt. Het bestuurslid maakte duidelijk dat Frank geroyeerd zou worden als lid, bij een volgend incident.
Na de terugkeer van Barry, nadat de geschorste spelers terug waren in ons team, werd er keihard gewerkt. Uiteindelijk werden wij tweede en behaalde wij via de PD alsnog de promotie. Barry is na dat seizoen gestopt. Frank werd in een lager team geplaatst en is, toen hij dat te horen kreeg, ook gestopt.

Op mij maakte Gerben de meeste indruk. Hij was de man die de kaders aangaf. Dat het uit de hand liep, kon hij niet allemaal weten. Toen het uiteindelijk toch uitkwam, heeft hij het wel goed opgepakt. Wat bij mij het meest blijf knagen is dat ik het liet gebeuren. Ik zag het, ik wist er van en ik deed niks.

pesten

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s