Verlies

Dat winnen en verliezen bij sport hoort is wel haast een open deur. Afgelopen zaterdag verloren wij de return in de nacompetitie. Na de winst van de week daarvoor, waren wij helaas niet in staat om dit resultaat, uit goed te vervolgen. Voor ons is het seizoen hiermee voorbij. Wij degraderen naar de Hoofdklasse. Na afloop in de kleedkamer hadden een aantal spelers het moeilijk. Iedereen reageert op zijn eigen manier, waar de een in tranen in de hoek van de kleedkamer stil zijn verdriet verwerkte, werd een ander boos.
Wij waren dat weekend natuurlijk niet de enige ploeg die zijn wedstrijd verloor. Ook Feyenoord kreeg in Zwolle les in effectiviteit en ook na afloop van die wedstrijd zullen de emoties in de kleedkamer van Feyenoord hoog op gelopen zijn. De supporters van Feyenoord, die aan het begin van het seizoen nog wegliepen met Fred Rutten, toen de club de groepsfase van de Europa League behaalde, konden zijn bloed nu wel drinken. Feyenoord dat in de groepsfase nog gewoon poulewinnaar werd en dus ook boven de latere finalist Sevilla eindigde, vergooide op het eind van het seizoen een zeker geachte derde plek in de eredivisie. Zelfs van Go Ahead Eagels werd thuis verloren.

verlies_sport

Voor ons was de terugreis naar Apeldoorn lang. Sommige jongens leken het snel van zich af te kunnen zetten. Genietend van een broodje hamburger in het clubhuis, leek de wedstrijd al vergeten. Waarbij ik mij realiseer dat ik mij ook goed kan vergissen en het broodje hamburger de manier was om het verdriet te verwerken. Andere zaten de gehele weg terug stil voor zich uit te staren.

“Ik heb gefaald, door mij hebben ze verloren!” zei iemand.
Nu vond ik dat wat al te bar, want binnen een teamsport kan je toch nooit alleen verantwoordelijk zijn voor winst of verlies? Het gaf wel een beeld van de beleving van deze jongen.
” ……. maar ik kan en ik zal beter worden!!” zei hij daarna.
Ik keek ‘m in de ogen en ik wist dat hij het meende en ik geloofde hem. Het gaat niet om deze ene wedstrijd, om dat ene moment, het gaat er om elke dag beter zijn dan dat je gisteren was, leerde ik ooit.

Leren omgaan met teleurstellingen, het hoort bij het leven. Verliezen van een spelletje dammen, op staan nadat het fietsen zonder zijwieltjes de eerste keer niet helemaal goed ging, het verliezen van je eerste voetbalwedstrijd tegen die wel erg grote jongens. Keer op keer weer op staan, nadat je gevallen bent, teleurgesteld afgedropen bent, het vormt je. Als je daarna de uitdaging kan zien, om het een volgende keer beter te doen, dan is dat groei. Als trainer is het belangrijk om die jeugdige sporters de lange termijn te laten zien. Laat ze zien waarin ze vooruit zijn gegaan, hoe die jongen die in de put zat het bij wijze van spreken een jaar geleden deed en hoe hij een jaar later doet. Laat hem zijn ontwikkeling zien.

Tot slot nog een overweging. Ik sprak laatst een vrouw die ik vroeger, toen zij nog mini-volleybal speelde, had getraind. Zij had later op hoog niveau gespeeld, had het zelfs tot Jong Oranje  geschopt. Ik kwam haar in de stad tegen, winkelend samen met haar vader. Ik had haar niet herkent. Het was dat haar vader mij gedag zei. Haar vader vroeg zijn dochter wat zij nog van mij kon herinneren. Haar antwoord intrigeerde mij enorm:
“Wat mij nog het meeste bijstond was het plezier tijdens de trainingen en …… ijs als ik, of een van de andere meiden, een bepaalde techniek goed konden uitvoeren tijdens de testjes.”

Ze wist helemaal niet meer dat wij het eerste jaar op een haar na kampioen geworden waren en dat wij het seizoen daarna werkelijk iedereen van de mat afspeelde.”
Bijgebleven was het plezier!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s