De Ivoren toren

Enige tijd terug werd in het programma Radio EenVandaag gesproken over het dilemma dat steeds vaker ouders komen klagen bij de sportclub omdat ze het niet eens zijn met de selectiekeuzes op de club. Ze vinden dat hun kind wel in het hoogste team kan spelen. In de social media wordt de discussie daarover amper gevoerd. Sportbestuurders, trainers vinden ouders maar lastig. Zij weten als geen ander wat goed voor het kind is. Wim Keizer van Skerpe Jeugd, was duidelijk:

“Ouders willen graag deelgenoot zijn van de activiteiten van hun kinderen. Wanneer ze dat met gezonde betrokkenheid doen, dan is dat prima. Wanneer ze te betrokken raken, worden ze misschien wel fanatiek, luidruchtig en kritisch.”

Untitled-1

Ik vroeg mij af wat dan gezonde betrokkenheid is en wie dan bepaald wanneer gezonde betrokkenheid ongezond wordt. Ik vroeg mij ook oprecht af, wat er nu mis is met kritiek. Is kritiek geen uitnodiging om ook een kritisch naar jezelf te kijken?

Ik ben nu ruim 35 jaar actief in de sport, als trainer, als coach, als voorzitter van een TC, als opleider bij de bond. Ik moet zeggen dat ik in de loop van die jaren, tot mijn spijt, niet echt veel trainers ben tegen gekomen met een focus die verder reikt dan één seizoen. Het verschil tussen lange termijn opleidingsdoelen en de korte termijn resultaat doelen is voor de gemiddelde trainer erg moeilijk. Om dus als club te stellen dat ouders lastig zijn, het direct als klagen labelen als ouders het niet eens zijn met zoiets als een teamindeling? Het zou clubs sieren om ook eens in de spiegel te kijken. Ik werkte als trainer, ruim 25 jaar terug al met jaarplannen, van week tot week werd beschreven wat er getraind moest worden, ieder kwartaal een oudertraining, waar ouders konden zien wat het proces was, hoe het ging en een moment waarop ze vragen konden stellen. In mijn beleving is de competitie niet een losstaand geheel, maar de eindfase van een leerproces. Ik zie echt enorm veel trainers die selecteren op basis van de vraag met welke jongens/meisjes hij het komend seizoen het beste presteren. Met welke spelers/speelsters hij het komend seizoen kampioen kan worden. Het gaat vaak in het geheel niet om opleiden, zelfs niet om objectief meetbare facetten.Trainers hebben niet vaak een focus die tot over de horizon reikt. Ik ben zeer, zeer van de groei mindset, draag dat ook uit. Als ouder probeer ik mijn sportende kinderen hierin op te voeden. Heel vaak loop ik aan tegen een praktijk die echt anders is. Als wij het hebben over educatie, laten wij dan eens beginnen bij het technisch kader zelf. Verenigingen pretenderen vaak de wijsheid in pacht te hebben.  Ik zou clubs echt willen adviseren om eens uit die ivoren toren te komen en op een andere manier naar ouders maar ook naar zich zelf te kijken. Echt, het zou helpen.

Mijn excuses, het verkeerde voorbeeld:

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s