Examenstress

“Verdomme!! Waar zit jij met je hoofd?
“Loop jij niet te kutten man!”
“Wat een bagger training was dat. Waar ze met hun hoofd zaten?”
Ik stond langs de lijn en kon de trainer niet meer dan gelijk geven. Het ene moment mot met elkaar, het volgende moment ongelooflijk ouwehoeren, maar geen moment werd er normaal getraind.

Wat was er aan de hand? probeer ik op de terugweg.
“Niks, wat zou er zijn?”
“Ja, weet ik veel. Jij kijkt zo ……”
“Houd op man, er is niets. Let op de weg!”
Het gesprek was voorbij, voordat het begonnen was.
De rest van de avond gaat het er niet meer over, maar ik voelde aan alles dat er wat was.

De volgende dag, vanaf mijn werk, toch maar een appje gestuurd.
“Was er wat gebeurd tijdens de training of zo?”
“Neeeee”
“Bij het feest op Koningsdag?”
“Neeeee”
“Is het iets met school? Zie je op tegen je examens?”
“Wat denk je zelf? JA!!!”

Dit had ik even niet zien aan komen.  Natuurlijk wist ik van de schoolexamens. Ik had er alleen even niet bij stil gestaan. Echt enorm dom. Natuurlijk heeft dit invloed op hoe iemand zich voelt. Als je even afgeleid bent, als je even niet kan ontspannen, dan presteer je gewoon minder.

Examenstress

Als trainer wist ik niet zo veel van de jongens die ik trainde. Ik gaf trainen, ik coachte het team tijdens de wedstrijden. Daarmee hield het wel op. Ik was niet hun vader. Opvoeden gebeurde echt ergens anders en dat wilde ik graag zo laten.

Toch en ik bemoei mij nog steeds niet met de opvoeding van de spelers die ik train, is het wel goed om te weten wat er speelt. Iemand die vlak voor zijn schoolexamens zit, er misschien wel midden in zit, kan met zijn hoofd ergens anders zitten tijdens de wedstrijd. Als je dan ook nog de manier waarop ouders tegen datzelfde schoolexamen aankijken meeneemt, wordt het helemaal ingewikkeld. De ene ouder zal er op hameren dat er ook vlak voor en tijdens het examen hard geleerd moet worden. Ik zelf lag tijdens mijn examens op het strand. Ik ging er vanuit dat als ik nu nog moest leren het te laat was. Ontspannen en relaxen was mijn motto. Trainen, een wedstrijd spelen, was tijdens mijn examen een vorm van ontspanning. Hier zal niet iedereen het mee eens zijn.

Niemand kan alles uitschakelen. Het is onzin, je neemt jezelf mee.  Die jongen die enigst kind is en door zijn ouders voortdurend de hemel in geprezen wordt. Die jongen wiens ouders zijn gescheiden en die het nog steeds vechtend over straat rollen. Die jongen wiens zusje plotseling een ernstige ziekte blijkt te hebben. De vader die altijd achter zijn zoon staat, maar plots zijn baan verliest. Al die dingen neem je mee. Je zet het niet even weg.  Ik heb het dan alleen nog maar om zaken die spelen in de directe nabijheid van de speler. Het slechte veld, het weer, het materiaal, de stand in de competitie, zijn eveneens zaken die voor afleiding kunnen zorgen. Het zijn gedachtes die je niet beter laten spelen.

Als trainer, als coach, ben je niet de opvoeder. Het is wel goed om te weten wat er speelt, hoe iemand in zijn vel zit. Het is belangrijk om te weten hoe dit van invloed kan zijn op het spel. Pas hier ook jouw plan, jouw coaching op aan. Heb hier oog voor, een luisterend oor. Niemand is van steen. Leer spelers te focussen op dat gene waar zij wel invloed op hebben.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s