Vroeger was het leuk!

“Kom je voetballen?”
“Weet niet of ik mag, moet nog huiswerk maken”
“Dan vraag je toch!”
“Oké, kom zo terug.”

Het duurde even voordat Lars terug was.

“Het mag, maar ik moet vijf uur thuis zijn.”
“Wij gaan tegen de Scheldelaan!”
“Oef, dat zijn klootzakken!”
“Daarom gaan we ook winnen!”

Op het veldje, aan de rand van de wijk, stonden de jongens van de Scheldelaan al klaar. De jassen vormde de doels.
“Twee corners penalty!” riep de langste van de Scheldelaan.
“Hallo! Dat doen we nooit!”
“Dan doen we het nu!”

De sfeer was gezet. Scheldelaan uit, altijd lastig. Zij bepaalde de regels.
“Drie corners, penalty dan?”
“Oké, jullie je zin! Maak niks uit, jullie gaan er aan!”
“In je dromen!”

Voetballende kids, grafisch
Spelplezier

Dit soort wedstrijdjes speelde ik vroeger vaak, straat tegen straat. Op het veldje langs de Schielaan. Het ging er altijd om wie de sterkte was. Je bepaalde je eigen regels. Het was altijd leuk. Je vergat snel hoe laat het was.

“Je bent laat! Het is allang vijf uur geweest.  Heb je papa niet langs voorbij zien komen?”
“Vijf uur geweest? Was het al zo laat?”

Je speelde je eigen idolen. De een was Neeskens, de anderen Cruyff, Krol en Jongbloed. Het was spel, maar wel om het echie. Niets moest, alles kon, als je maar lol had. Je ging op in het spel. Je speelde niet dat je Neeskens was, je was Johan Neeskens. Op de sportvereniging kreeg je een trainer, werden er oefeningen gedaan, werd er een tactiek bepaald, moest je aan allerlei verwachtingen voldoen. Hoewel men nog steeds zei dat het om plezier ging, was winnen toch wel heel belangrijk. Een schaar, zoals Johan dat kon en die op het veldje langs de Scheldelaan vet stoer was, was nu zwaar overdreven. Waar je vroeger de regels bepaalde, zijn er nu anderen die doen. Trainingen zijn soms saai, het is alleen maar herhalen, herhalen, herhalen. Waar je vroeger de tijd soms volledig kon vergeten, zijn er nu trainingen, zijn er wedstrijden waarbij je je om de vijf minuten afvraagt of het nog geen tijd is.

Daar tegenover staan de trainingen, de wedstrijden die leuk zijn, die aantrekkelijk zijn, waar plezier centraal staat en waar de tijd vliegt. Trainingen en wedstrijden waarin je volledig op kan gaan in het spel.

Als je optimaal wil presteren zal je vrij moeten zijn van afleidende gedachtes. Als kind kon je volledig opgaan in het spel, niets of niemand kon je van de wijs brengen. Je deed waar je goed in was, je deed wat je leuk vond. Er was niet zoiets als opgelegde regels, anderen die in jouw spel iets van je wilde. Je ging voetballen omdat jij dat zelf wilde, niet omdat het gepland was. Natuurlijk wilde je winnen, maar bovenal wilde je spelen. De trukendoos stond wagenwijd open en het mocht. Er was niet zoiets als de druk van een ranglijst, het moeten winnen omdat het seizoen anders wel erg moeizaam zou worden. Verliezen was niet leuk, maar het was hanteerbaar. Dan nam je de volgende keer revanche. Dit is wat men beginnersgeest noemt. Wil je optimaal presteren zal je moeten appelleren aan die beginnersgeest. Coachen op beginnersgeest gaat over je richten op de intrinsieke motivatie. Het geeft de vrijheid te laten zien wie je bent, het is het aanwakkeren van de creativiteit.

“Wil je optimaal presteren dan zal je moeten coachen op beleving, op plezier, op spelvreugde,” zei Marco van Basten bij zijn aantreden als bondscoach. Hij liet dit ook als geen ander zien.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s