Met knikkende knieën

Hoewel ik wist dat er niks kon gebeuren, dat het allemaal leuk zou zijn, dat er niks mis kon gaan, omdat er eigenlijk gewoon geen verwachtingen waren, stond ik daar toch met knikkende knieën. Ik zou moeten genieten van het moment, maar dat was de eerste minuten best lastig. Het was zó spannend! Er kwam niks zinnigs uit, behalve dan grenzeloos vage algemeenheden. Wij keken elkaar, in het begin, ook amper aan.

Zo verliepen de eerste minuten van mijn eerste date, mijn eerste sollicitatiegesprek voor mijn eerste vakantiebaantje, mijn eerste volleybalwedstrijd. Het gaat nergens over en toch lukt het mij niet om dat los te laten. De spanning blokkeerde mij volledig.

Spanning is een voor mij nogal een thema. Ik kan soms als een berg ergens tegenop zien. Mijn eerste rij-examen, mijn eerste spreekbeurt, zelfs mijn eerste volleybaltraining. Ik vraag mij soms echt af “Wie ben ik dat ik dit mag doen?”

Laatst werd ik gevraagd of mee te werken aan een radioprogramma. Ik was oprecht verrast. Toen een uitgever contact met mij opnam omdat zij mijn manuscript wel interessant vonden, was ik met stomheid geslagen. Ik weet niet hoe het voor acteurs is, maar als ik een presentatie moet geven voor een volle zaal, schrik mij iedere keer weer wezenloos. Het aparte is dat ik het daarna wel gewoon ga doen, er ga staan en doe ik mijn verhaal. Er is na afloop ook niemand die zegt men kon zien dat ik het spannend vond. In tegendeel. Mijn eerste spreekbeurt op de basisschool verliep destijds overigens ook goed. Niet een spreekbeurt van 10 minuten, maar gewoon direct een dagdeel,  geschiedenis van de Verenigde Staten.

waarom-kunnen-we-niet-eten-als-we-zenuwachtig-zijn-808

Ik ga er helemaal vanuit dat ik niet de enige ben. Er zijn vast meer mensen die dit herkennen. Wat maakt nu dat ik er elke keer weer tegen op zie, maar er telkens ook weer uit kom?

Op de eerste plaats stel ik hoge kwaliteitseisen aan mezelf. Het is niet snel goed. Dit brengt met zich mee dat ik pas ergens aan begin als ik echter zeker weet dat het ook goed te doen is. Er is ook iets in mij dat maakt dat ik iets toch doe. Dit is dat wat ik te vertellen heb er ook toe doet, een soort intrinsieke drijfveer. Ik vind het, nadat ik de eerste spanning te boven ben, eigenlijk ook gewoon leuk. Voor mij is het altijd belangrijk om op mijn ademhaling te letten. Ik moet dan echt even rustig in- en uitademen. Wat mij ook helpt is visualiseren. Ik probeer dan een beeld op te roepen van wat mij staat te gebeuren. Het is een soort filmpje waarin ik zelf de hoofdrol speel. Het bijzondere aan deze visualisatie is dat het dan altijd goed gaat. Ik ben succesvol. Het is dan niet dat ik als in een bioscoop naar mezelf kijk, nee ik ben echt mezelf voor die zaal, op het sportveld. Ik zie de mensen in de zaal, ik hoor ze en soms ruik ik zelfs de sigarettenlucht van degene die net terug zijn de rookpauze. Visualiseren van wat ik ga doen, levert mij enorm veel rust op. Misschien wel opdat ik alles wat ik mij voor heb genomen zie, ik ervaar het als het waren vooraf en, heel bijzonder, het lukt. Het geeft mij niet alleen meer zelfvertrouwen, de uitvoering is ook beter.

Hoewel ik het nu wat bewuster toepas, deed ik dat vroeger soms ook. Als ik moest serveren, dan zag ik waar ik heen zou gaan serveren. Mijn serve lukte en ik zag wat er daarna gebeurde. Dit is niet iets paranormaals, die is voor mij en misschien wel voor meer sporters, een manier om rust te creëren. Ik zag een tijd geleden een bobsleeër die, inclusief de bewegingen die hij moet maken in elke bocht, zijn afdaling visualiseerde. De afdaling was geweldig!

Advertenties

Een gedachte over “Met knikkende knieën

  1. […] In ‘met-knikkende-knieën‘ schreef ik al over het effect van visualiseren. Het gebruik van visualiseren helpt  bij het werken aan je zelfvertrouwen. Als de keeper in gedachten het stoppen van de strafschop succesvol uitvoert heeft dat in positieve zin effect op zijn eigen effectiviteit. Hij maakt als het ware een printje in zijn hoofd. Ook het kijken naar de beelden van andere sporters, in dit geval andere keepers helpt. In een eerder blog ging het over idolen en over een keeper die alles wat Manuel Neuer in het veld doet analyseert. Duidelijk werd dat ook dit een rol speelt. Het kijken naar jezelf helpt ook, natuurlijk kijk je dan ook naar de fouten maar als je dit kan zien als leermomenten op weg naar een betere uitvoering dan wordt je hier beter van. Ik zou ook wil pleiten voor het meer en vaker gebruik maken van video analyse, tijdens de training maar ook tijdens de wedstrijden. […]

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s