Buurtzorg model

Dat vele handen licht werk maken is een open deur. Op een congres van de Handbal bond bleek het, zo luidde een tweet, vooral te gaan over durven loslaten. Na doorvragen bleek dat handbalbestuurders soms 2,3,4 of zelfs 5 extra taken hebben en dat loslaten best lastig is. Nu zijn handbalbestuurders niet de enige sportbestuurders die moeite hebben met loslaten. Nog geen twee weken geleden zag ik op TV, een voorzitter van een voetbalvereniging die naast dat hij voorzitter was, trainer van het 2e elftal, scheidsrechter ook nog, samen met de secretaris de was deed voor zo’n beetje de gehele vereniging. De was doen voor de gehele vereniging?

 

wasserij

Terug naar die handbalbestuurders, intrigeerde mij vooral het woordje durven. Waarom zou je taken niet durven los laten? De voorzitter van die voetbalvereniging had voor de ‘wasmanie’ een logisch verklaring. Als elke speler, elk team, zijn eigen was zou gaan wassen krijg je onherroepelijk kleurverschil. Hij vertrouwde het niet dat anderen het van hem overnamen of, dat meer leden zouden gaan wassen. Uit de reacties uit de handbalwereld bleek dat misschien vertrouwen een nog wel veel groter thema is. Om los te kunnen laten, moet je vertrouwen hebben dat het ook goed komt als jij het niet oppakt. Omgedraaid, als ik weinig vertrouwen heb, taken zelf wil blijven uitvoeren, zullen anderen dit niet over gaan nemen.

Bestuurders die zich zelf erg belangrijk vinden, het komt vaker voor. Loslaten is een vak apart. Anderen gaan echter geen echter geen stap harder lopen, als ik steeds maar weer de gaten loop dicht te sloffen. Valt een bestuurder plotseling weg, wie neemt dat in een keer die taken over?

Op het hoofdkantoor van Buurtzorg Nederland maakt men geen beleid en strategie vindt directeur Jos de Blok, heel onhandig. Dat belemmert alleen maar onze manier van werken. De teams binnen Buurtzorg bedenken zelf hun strategie, wat ze handig vinden om wel of niet te doen. De Blok stuurt helemaal niks. “Het werk in de zorg heeft altijd gedraaid om het opbouwen van relaties met cliënten,” aldus De Blok, “zonder al die strategische flauwekul.  Sinds de jaren tachtig, toen zorgverleners op grote schaal met elkaar gingen fuseren en er grote zorgconcerns ontstonden, is de kern van onze dienstverlening gaandeweg verloren gegaan. Mensen waren, van hoog tot laag, meer bezig met stippen en strategieën dan met hun cliënten,” vertelt De Blok in een interview in Management Scope.

Anekdote:
Ik heb geruime tijd als psychiatrisch verpleegkundige gewerkt. Gedurende die periode ook enkele jaren als nachtdienst. Ik was dan, samen met nog 1 collega, verantwoordelijk voor de verpleegkundige zorg. De cliënten woonde in een viertal woningen. Een van de taken van de nachtdienst was het dekken van de ontbijttafels, borden, bestek, een mandje met zoet beleg en het brood. De kaas en vleeswaren werd in de koelkast klaargezet.  Het kon gebeuren dat mijn wij er ’s nachts achter kwamen dat wij te weinig brood hadden. De boodschappen werden altijd door de dagdienst gedaan.  Mijn collega ging, in dergelijke situaties, direct alle andere afdelingen bellen om te vragen of er ergens brood over was. ’s Ochtends werd dan aan de collega’s van de dagdienst vertelt dat er te weinig brood was maar … het was geregeld. De collega’s waren haar dan enorm dankbaar maar dit bleek geen garantie tot succes. Doordat mijn collega ’s nachts stad en land af ging bellen werd dat in voorkomende situaties van mij ook verwacht. Dit zat mij niet lekker. Het hielp volgens mij namelijk niet. De eerste de beste keer dat ik ’s nachts geconfronteerd werd met het brood probleem heb ik niets gedaan. Tijdens de overdracht ’s ochtends meldde ik natuurlijk direct dat er overdag te weinig brood was besteld en dat ik geen brood had geregeld, met natuurlijk een verklaring voor mijn keuze. Na enige consternatie werd er brood geregeld en werd er daarna, door de dagdiensten, zorgvuldiger omgegaan met de bestellingen.

Buurtzorg in de sport
Denkend aan al die handbal- en voetbalbestuurders die zich zelf meerdere taken hadden toebedeeld, zat ik mij af te vragen of het model van Buurtzorg ook toepasbaar is op de sport. Ook in de sportwereld organiseren wij van alles, tuigen wij een hele organisatie op, maar vergeten wij soms de trainer. Alles rondom een team valt of staat met de trainer. Uit onderzoeken komt ook naar voren dat het pedagogisch leerklimaat dat dé trainer weet neer te zetten een belangrijke rol speelt bij de vraag of de sporter stopt dan wel doorgaat met zijn sport. Net als in de zorg is men binnen sportverenigingen erg goed in het schrijven van de ene na de andere beleidsnotitie. Ik zal overigens de laatste zijn om te stellen dat dit helemaal onzin is. De ondersteuning van verenigingen gaat heel vaak over het ondersteunen van het bestuur. Ik denk echter dat wij de organisatie dichter op de werkvloer moeten leggen, dichterbij de teams. Ondersteun de trainers.

Pamperen
Wij moeten af van het pamperen. Op de eerste plaats leidt dit echt tot het over de kling jagen van je kader. Op de tweede plaats gaan anderen werkelijk niet harder lopen. Het wordt het probleem van juist die mensen die zich al uit naad werken. Alles, binnen het team, gebeurd in interactie met de trainer. Ik zou de trainer centraler stellen en laat bij de jeugd, ouders  de randzaken vooral zelf oplossen. Maak ouders probleemeigenaar.

Als je aan de slag gaat met technisch beleid, met wat je wil leren, start daar ook mee bij het team. Wat willen de spelers zelf leren, wat zou het team moeten leren, hoe ga je dit doen en wanneer. Daarna ga je als trainers bij elkaar zitten en ga je onderzoeken wie, wat doet en waarom en hoe dit op elkaar aan sluit.  Er vanuit gaan dat leren een proces is en spelers niet tot in lengte van dagen in een zelfde team spelen zal er bij de meeste verenigingen, op dit terrein, toch sprake zijn van een meer procesmatige aanpak, wat dan weer haaks lijkt te staan op het Buurtzorg model.

Zou het Buurtzorg model ook binnen de sportvereniging werken?

 

 

 

Advertenties

3 gedachtes over “Buurtzorg model

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s