Lak aan alles

“Hoe heb je gespeeld?”
“Nou kut!”

Zomaar een reactie, na een verloren wedstrijd. Hoe wij nu van deze opmerkingen bij Vindicat kwamen? Ik weet het niet meer. Soms wil je dingen zo snel mogelijk uit je geheugen wissen. De opmerking over de wedstrijd en het gesprek in de auto zal een vorm van vrij associëren zijn geweest. Een poging om het er niet meer over te hebben.

Wij maken een moeizame start van de competitie door, dat is duidelijk. Spelers die het gevoel hebben niet op de voor hen vertrouwde positie te spelen. Onze rots in de branding, die langdurig geblesseerd is. Wij hebben natuurlijk de pech dat wij de betere ploegen uit de competitie aan het begin van het seizoen hebben. Wij hebben ook een vrijwel complete eerste jaars ploeg, terwijl onze tegenstanders, tot nu toe, een flink aantal spelers tellen die anderhalf tot twee jaar ouder zijn. Zo telde onze tegenstander vandaag in het totaal 5 eerste jaars en die kwamen er pas in de loop van de tweede helft in. Er zijn nog wel meer redenen te bedenken waarom het minder gaat, maar dat ga ik niet doen.

Ergens tegen het eind van de wedstrijd gaf Rik zijn mening over het team. Het is gewoon een mentaliteitskwestie. Nu was het jammer dat hij dit niet in de kleedkamer zei maar ik denk dat er een kern van waarheid in zit. Al is er volgens mij wel een verschil tussen mentaliteit en mentaal. Een verkeerde mentaliteit label ik in ieder geval vaak als iets bewust niet goed doen. Ik denk dan aan iets negatiefs. Zo ver wil ik niet gaan, want waarom zou je dan überhaupt komen, kan je dan niet veel beter dingen gaan doen die je echt leuk vindt? Ik vind wel dat het feit dat wij zo de competitie zijn gestart, wel iets met zelfvertrouwen te maken hebben. Als het tegen zit, dan gaan de kopjes hangen, sommige worden vreselijk sacherijnig. Weer anderen klappen dicht, zeggen niets meer. Wat de overeenkomst van al dit gedrag, want dat is het, is dat je er niet beter van gaat spelen. Het somberen, het alleen al denken ‘daar gaan we weer’ leidt tot een negatieve spiraal, het leidt tot verhaaldenken. Verhaaldenkers zijn piekeraars en piekeren leidt niet tot beter spelen. Nu staat tegenover het verhaal denken, het actie denken. Kenmerkend voor een actiedenker is dat hij niet bezig is met wat was, maar met wat gaat komen. Een actiedenker kan los laten. Verkeerde bal, niets aan te doen, de volgende is beter. Een actiedenker kan ook accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn. Kenmerkend voor een actiedenker is zelf vertrouwen.

Nu kan ik hier een heel verhaal houden over hoe je dit nu voor elkaar bokst, dat ga ik niet doen, maar ik weet plots wel hoe wij nu op Vindicat kwamen na de wedstrijd. Kenmerkend voor deze club, zo leerde een van mijn reisgenoten mij, was dat ze lak aan alles hadden. Nu wil ik die vergelijking niet geheel doortrekken, maar lak hebben aan wat er gebeurd, gewoon je eigen weg gaan, dat is nog best lastig.

 

p9kxc1lccusn

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s