Een Lichting

“Het is nu eenmaal een slechte lichting. Ze hebben gewoon de pech dat de lichting boven hen erg goed is. Keer op keer wordt die lichting kampioen.”
De trainer van de tegenstander snapt het probleem. Zij hebben dat ook met hun O16 lichting, een erg matige lichting die er eigenlijk steeds tegen aanloopt dat O19-1 zó sterk is. Ik zit er bij en hoor het, met stijgende verbazing aan. Doen wij de individuele spelers hiermee niet te kort? Is praten over een team als zijnde het een lichting, niet iets te veel van dik hout zaagt men planken?

Als wij de Van Dale er op naslaan is een lichting een generatie. Dat is nogal een grote groep. Nu zijn wij over het algemeen gewend om mensen in hokjes te stoppen. Wij hebben behoefte aan overzicht. Het zijn de Moslims, de Boeren, de Chinezen, de Katholieken. Moslims passen zich niet aan, aan onze westerse waarden en zijn over het algemeen terroristen. Boeren praten plat, hebben een niet al te hoge opleiding genoten en stemmen over het algemeen CDA. De Chinezen zijn introverte mensen, en maken deel uit van een hechte, gesloten gemeenschap en elke Chinees is eigenaar van een restaurant of werk in zo’n restaurant.  Katholieken komen allemaal uit grote gezinnen. Het zijn vrolijke mensen, die eigenlijk vrij weinig weten van de Bijbel en o-ja, elke Katholieke priester is eigenlijk doet het met kleine kinderen.

Zo’n opsomming is eigenlijk bizar Eigenlijk weten wij allemaal dat de werkelijkheid anders is. Mensen maken onderdeel uit van een groep, maar zijn niet de groep. Ieder mens is anders, ieder mens is uniek. Een elftal is geen lichting en iedere speler in een elftal is anders, reageert anders, speelt anders en is op zijn of haar manier bijzonder. Hoe kan het dan zijn dat er objectief elftallen zijn die regelmatig een seizoen mee maken waarin zijn veel wedstrijden verliezen? Seizoenen waar in alles tegen lijkt te zitten. Om daar zicht op te krijgen is het belangrijk je te realiseren dat een speler niet in het luchtledige functioneert, dat een elftal niet op een eiland verblijft, dat er veel aspecten zijn die maken dat het team functioneert zoals het functioneert. Als je een team hebt met erg jonge spelers, eerste jaars en je speelt in de competitie tegen teams die grotendeels bestaan uit tweede jaars spelers, dan heb je het zwaar. Als je slechts 1x per week traint en al jouw tegenstanders trainen 2 of zelfs 3x per week dan heb je het zwaar. Je hebt wekelijks minder mogelijkheden dan al jouw tegenstanders om te oefenen. In 1985 werd ik met een team bestaande uit grotendeels 1e jaars D spelers 3e van Nederland. Wij trainde toen 1x per week. Het jaar daarna werd ik, met een nieuw team, 8e van Nederland. Wij bereikte wel weer de eindronde van het Nederlands Kampioenschap, maar in de finale konden wij geen potten breken. Wij trainde nog steeds 1x per week. Onze tegenstanders in de eindronde van 1986 trainde echter 2 of zelfs 3x per week. Het jaar daarna bereikte ik niet eens de eindronde van het NK. Was dit dan plots een slechte lichting? Nee, in het geheel niet. Het was ook appels met peren vergelijken. Ontwikkeling gaat ook niet over dergelijke grootheden. Ontwikkeling gaat over de individuele ontwikkeling en gaat over doelen die iedere individuele speler onder eigen controle heeft. Ontwikkeling gaat over zelf beter zijn dan dat je gisteren was. Dat is de uitdaging van iedere trainer, actief binnen een teamsport.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s