De Palingkweker

Aan de vooravond van de wedstrijd van Oranje tegen Wit-Rusland liet de NOS Huub Stevens aan het woord. Stevens geeft zijn visie op de staat van Oranje. In niet mis te verstane woorden fileert hij de Hollandse School. Stevens heeft er ook geen vertrouwen meer in dat Oranje zich gaat plaatsen voor het WK. Volgens Stevens gaat het al mis bij de jeugd.

“Techniek trainen? Uitstekend, maar wel onder weerstand. Dan werk je ook aan de mentale weerbaarheid.”

In het volleybal kende wij, kort door de bocht, twee scholen. Zo had je daar de verenigingen die geheel volgens het onderwijsmodel zeer planmatig werkte, jaarplannen kende, soms zelfs inclusief de 10 minuten gesprekjes. Het model waarin kinderen alle leeftijdsniveaus moesten doorlopen omdat dit goed voor de ontwikkeling was. Kinderen speelden met, als ook tegen leeftijdsgenoten. In de reguliere competitie deden deze teams het fantastisch, ze wonnen alles. Zij presteerde ook goed tijdens de gesloten club kampioenschappen. Bij de open club kampioenschappen, het Nederlands kampioenschap waar de teams weliswaar op leeftijd waren ingedeeld maar de spelers/speelsters ook in hogere teams mochten spelen zag je deze teams niet meer terug.

Daar tegenover stond de Palingkwekerij. Wie ooit bij een palingkwekerij op bezoek is geweest ziet daar allemaal bakken met paling. In, laten we zeggen de eerste bak, zitten de kleinste. In de laatste bak, laten we zeggen bak 20, zitten de grootste palingen. De palingkweker doet niets meer dan in al die bakken voedsel gooien en dan kijken welke palingen er bovenuit steken. Is een paling objectief groter dan de overige palingen in de bak wordt deze er uit gehaald en in een andere bak gedaan. Dan begint het proces van eten geven en doorselecteren opnieuw. Het voedsel is niet bijzonder en verschilt ook niet veel van bak tot bak. Opvallend aan dat doorselecteren is dat de paling die u en ik in een 4 sterren restaurant op ons bord krijgen, vaak niet uit de laatste bak afkomstig is, maar uit de bakken 17, 18 en 19. In de sport is dat ook vaak zo. Denk daar maar eens over na!

De verenigingen die volgens dit model werkte hadden niet echt een technisch plan. De teams werden getraind door opgeleide trainers en er werd continu gekeken of er spelers, speelsters toe waren aan een nieuwe uitdaging. De jeugd binnen deze verenigingen speelde ook veelal minstens één niveau hoger, dan dat zij op basis van hun leeftijd zouden moeten. Deze teams verloren in de reguliere competitie regelmatig hun wedstrijden. Verliezen was part of the job. Zij behaalde ook zelden tot nooit de finales bij de gesloten clubkampioenschappen. Bij de open clubkampioenschappen behaalde zij echter wel goede wedstrijdresultaten.

Het was 2005-2006 dat het jeugdteam waar ik, als ouder, bij betrokken was ging spelen in de seniorencompetitie. De meisjes uit groep 8, soms brugklassers, gingen spelen in de 1e klasse van de regionale competitie. Zij verschilde in leeftijd soms meer dan 20 jaar met hun tegenstanders. Ze verloren dan ook regelmatig hun competitiewedstrijden. Om de meiden met nog meer weerstand om te laten gaan kwam de trainer met het idee om deel te nemen aan een toernooi in Zadar (Kroatië). Daar zouden ze gaan spelen tegen leeftijdsgenoten uit het, nu voormalige, Oostblok. De Balkanoorlog was net achter de rug, maar de in puin geschoten huizen waren onderweg nog goed te zien. De meiden speelde tegen teams uit onder andere Kroatie, Hongarije en Roemenië. Technisch niet altijd beter, maar fysiek veelal wel sterker. Neem daarbij de afgeladen volle sporthal in de wedstrijd tegen de thuisploeg en zie hier het recept voor een enorme ervaring. De meiden speelde twee weken later de finale van het Open Club Kampioenschap en wonnen afgetekend.

Het model van de Palingkweker lijkt het Ei van Columbus. Lijkt, want ik durf de stelling wel aan te gaan dat een combinatie van het onderwijsmodel en de Palingkwekerij tot een nog betere opleiding leidt. Leer techniek aan onder weerstand. Waar je het dan over kan hebben is de vraag of je jeugd altijd met jeugd moet laten samen spelen of dat je jeugd met seniorenteams laat samen spelen. Ervaring in het team. Ik nijg er naar om jeugd met jeugd te laten samenspelen.

Terug naar het voetbal, terug naar Stevens. In het voetbal is het bijna not done om jeugd hoger in te delen. Zelfs echt grote talenten worden nog slechts de laatste 10 minuten van een wedstrijd ingezet. Argumenten daarvoor klinken plausibel. Ze kunnen het fysiek niet aan en het afbreuk risico is te groot. Nu is volleybal geen contactsport, helemaal eens maar een De Ligt komt ook niet direct uit de F4 in het eerste van Ajax. Dan het afbreukrisico. Als De Ligt of welk ander jeugdig talent in een hoger elftal wordt ingezet met het idee dat hij daar geen fouten mag maken, dat er persé en ook altijd gewonnen moet worden, dan zal geen enkel talent nog doorbreken. Dan zal ons land de rest van de eeuw geen eindronde halen van een EK of WK.

Ontwikkelen betekend nieuwe dingen leren, nieuwe vaardigheden uitproberen en bij nieuwe vaardigheden uitproberen behoort dat het fout mag gaan. Nee, misschien moet het wel gewoon regelmatig fout gaan omdat je juist van je fouten kan leren. Die palingkweker houdt weinig paling over als hij iedere paling die even niet snel genoeg groeit tegen de muur kapot slaat. Ook het voetbal kan leren, niet alleen van het onderwijs, maar zeker ook van die Palingkweker!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s