Het spelsysteem

Ik heb altijd wat moeite gehad met jeugdtrainers die technisch weinig konden brengen, maar die wel met al hele jonge kinderen fantastisch ingewikkelde spelsystemen aan het inregelen waren. Technisch was het nog niet heel best, maar tactisch …..

Ze worden er ook in opgevoed want willekeurig welke voetbalanalist heeft zijn mond vol over 1-4-3-3 of 1-4-5-1 en of er nu met de punt naar voren of naar achteren gespeeld wordt.
De trainer van AZ ‘Onder 12’ vertelde het wel aardig: ,,Tactiek? Dat woord is voor spelers tot 16 jaar in de opleiding verboden. Bij AZ leren ze 12-jarigen spelenderwijs hoe ze bijvoorbeeld ‘de derde man’ kunnen vinden. Ze krijgen hooguit te horen als ze onnodig achteruit spelen. Bij AZ is het woord tactiek tot O16 verboden. Kom daar eens om bij een willekeurige amateur vereniging. Kinderen worden overvoerd met spelconcepten, tactische informatie en als kinderen het niet begrijpen hebben ze altijd nog dat magneetbord om het nog eens uit te leggen. Om al die informatie in goede banen te leiden moeten trainers vaak continu coachen. Hier is sinds gisteren een naam voor, de Playstationtrainer. De trainer als controler. Het is, denk ik, een open deur om te stellen dat kinderen niet leren zelf oplossingen te bedenken binnen spelsituaties als ze van jongs af aan in spelconcepten moeten denken. Het is, denk ik, een open deur om te stellen dat kinderen niet leren zelf oplossingen te bedenken voor spelsituaties als de oplossing telkens wordt voorgezegd. Toen ik als beginnend trainer kinderen van rond de 7 jaar volleybal wilde leren wilde ik direct alle aandacht besteden aan het drie keer samenspelen. In het volleybal is er geen aanval zonder dat je drie keer hebt samengespeeld, dacht ik. Omdat het drie keer samenspelen te stimuleren moest er dus iemand in het midden bij het net gaan staan. Twee kinderen daar achter, om de bal die over het net zou komen goed te kunnen verwerken. Ieder zijn eigen helft. Het denken in spelconcepten zat er al vroeg in. Pas later bedacht ik mij dat je om drie keer samen te spelen het ook fijn is dat de ander er iets leuks mee doet en dat je dus het vertrouwen moet hebben dat de ander dat ook doet. Dit nog los van de vraag of de ander het ook kan. Is dat samenspelen niet te veel gevraagd? Moet ik het gewoon laten gebeuren, gaat de bal er in één keer over heen prima, lukt het om drie keer samen te spelen, helemaal fantastisch. Misschien moet dat jochie aan het net de ene keer links in het veld staan en een volgende keer rechts of misschien toch in het midden? Misschien moeten die kinderen dat zelf ervaren en oplossen en moet ben ik alleen de procesbegeleider die af en toe een vraagt waarom het nu liep zoals het liep, waarom het lukte of waarom die bal in het net ging?

Advertenties

2 gedachtes over “Het spelsysteem

  1. Bert, al vanaf mijn 1e keer dat ik een voetbalteam trainde, en dat waren toen nog kleine jochies, is mijn insteek geweest dat ik de spelers moet leren de juiste keuzes te maken. Daar hoort dus ook bij dat ze fouten mogen maken, daar moet je een leermoment van zien te maken.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s