Op kamp

Ik zat vanochtend een documentaire, een veredelde nabeschouwing van de Paralympischespelen te kijken. Waar de paralympische atleten uit de Verenigde Staten bij de Spelen in Sotsji geen medaille behaalde, rijgen zij nu het ene succes na het andere aan elkaar. Vooral de snowboarders zijn succesvol. In een item van de NOS over het succes van de Amerikaanse snowboarders kwamen, voor mij, twee dingen duidelijk naar voren. Op de eerste plaats benoemde al die atleten dat zij een hecht team vormde. Zij kende elkaar al langere tijd vanuit, en dat was het tweede wat mij opviel, sportkampen. Zij hielden elkaar scherp, zette elkaar aan tot telkens weer betere prestaties. Universiteiten en sport zijn in Amerika al jaren onlosmakelijk verbonden. In de Verenigde Staten bestaat geen clubcultuur zoals wij deze in Europa kennen. Wil je een sport beoefenen, dan doe je dat dus voor je high school of later je college. Al 125 jaar lang gaan Amerikaanse kinderen op summercamp. Er zijn 10.000 verschillende kampen in Amerika, zoals privékampen (met veel faciliteiten), kampen voor kinderen uit achterstandswijken en kampen voor gehandicapten. Of speciale sportkampen, scouting- of religieuze kampen.

Midden jaren 80 van de vorige eeuw was ik actief voor de volleybalkampen van de Nederlandse Volleybal Bond. Een aantal jaren later organiseerde wij bij de club het eerste jeugdvolleybalkamp. Ook met de club naar Papendal.  Naast activiteiten als een speurtocht, natuurlijk de bonte avond, werd er ook getraind. Trainen op het Nationaal Sportcentrum. Dat wil iedereen. In ons land kennen wij een duidelijke clubcultuur. De sportkampen die er zijn worden dan ook vaak door de club georganiseerd, maar ook sportbonden als ook door andere partijen, als de Nationale Sportkampen. Het doel van Nationale Sportkampen is kinderen individueel beter te maken.

Ik heb de volleybalkampen altijd enorm leuk gevonden. Waar een organisatie als Nationale Sportkampen zich richt op het individueel beter maken van spelers, ligt hier natuurlijk een kans voor sportverenigingen. Uit de ervaringen van de Amerikaanse paralympische snowboarders leren wij een hecht team een voorwaarde is voor succes. Samen op kamp, elkaar in een andere setting meemaken, helpt. Elkaar scherp houden, kan natuurlijk alleen in een veilige omgeving. Ook dat is een uitdaging die prima door sportverenigingen opgepakt kan worden opgepakt kan worden. Juist omdat de andere omgeving, het kamp, de afwisseling in activiteiten, leren spelers elkaar beter kennen, kunnen zij dichter naar elkaar toe groeien. Eigenlijk zou elke vereniging een kampcommissie moeten hebben. Het kost even tijd, maar het levert je zo veel op!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s