Carbajal

Woensdagavond zat ik, er was verder niets op TV, de wedstrijd Juventus tegen Real Madrid te kijken. Op het moment dat ik inschakelde stond Madrid als met 0-1 voor en de 0-2 hing in de lucht. Madrid was gewoon beter. Het was een leuke wedstrijd om naar te kijken eigenlijk tot de schwalbe van Carbajal. De speler van Madrid ging binnen de 16 opzichtig naar de grond, greep naar zijn hoofd en lag schokkend op de grond, alsof hij een fors insult had. Het spel ging door, Juventus balbezit, maar men besloot toch de bal buiten de lijnen te trappen. De verzorging kon binnen de lijnen komen en nog zonder de wonderspons sprong Carbajal op en kon, nadat de bal weer in het spel was gebracht, vol het duel aangaan. Er was niets aan de hand. Nu is mij wel eens vertelt dat ik hier totaal niets over moest zeggen. Het voetbal was een soort subcultuur, het hoorde er nu eenmaal bij. Ik moest maar eens ophouden met te stellen dat deze topsporters een voorbeeldfunctie hebben. Ik gooi het er maar uit, ik heb daar wat moeite mee. Die mannen komen veel op TV, er zitten veel mensen, ook kinderen in de stadions, of ze het nu willen of niet, zij zijn een voorbeeld. Sterker nog, de dik belegde boterham ontlenen zij ook aan het feit dat zij voor velen een voorbeeld zijn.

Op zaterdagmorgen, zelfs bij de pupillen, zie je hetzelfde gedrag. Die spiegelneuronen draaien overuren. Kinderen die kermend op de grond liggen, terwijl echt niets aan de hand is. Soms krijgen kinderen ook van de coach gewoon het advies om maar even te blijven liggen, want dan legt de scheidsrechter het spel stil. Slim een overtreding uitlokken. Dat heet spelintelligentie. Soms moet je slim zijn.  Zo werkt het, als gedrag beloond wordt, dan wordt dat versterkt. Een kind dat merkt dat het een vrije trap mee krijgt of minder ingrijpend, het spel stil gelegd wordt op het moment dat je even blijft liggen, daar ook nog een compliment voor krijgt,  zal dat gedrag vaker laten zien. Een goed voorbeeld ….

Nu wil ik er niet voor pleiten om elk kind, elke speler maar te laten liggen, er over heen te stappen en maar door te gaan. Ik zou wel wat vinden als spelbederf, onsportiviteit, op elk niveau aangepakt zou worden. Leer kinderen niet dat ze moeten blijven liggen omdat de scheidsrechter je dan wel een vrije trap meegeeft. Leer kinderen niet om bij een duw, of een tackle het meteen erger te maken dan het is. Laten wij dan maar het goede voorbeeld geven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s