Gepromoveerd

Een aantal jaren geleden coachte ik een team dat net was gepromoveerd van de 1e klasse naar de promotieklasse. Enkele spelers uit het team waren gestopt en ik moest jeugdspelers inpassen. De verwachtingen waren laag, hoewel niet uitgesproken, was de algemene teneur dat het wel mooi zou zijn als wij in ieder geval niet rechtstreeks zouden degraderen. Elke punt die wij binnen harkte werd dan ook gevierd alsof het een kampioenschap betrof. Wij gingen elke wedstrijd in met het doel dat wij een leuke wedstrijd zouden moeten beleven en dat wij, individueel en als team weer een stukje beter zouden spelen dan de wedstrijd daarvoor. De eerste twee wedstrijden werden gewonnen. Weliswaar met de hakken over de sloot maar toch. Noem het beginnersgeluk. Noem het onderschatting door de tegenstander. Wij wonnen, vrij verrassend, in die eerste helft van dat seizoen vrij veel wedstrijden. Niet allemaal met de volle winst, maar ook een 3-2 leverde punten op. Iedereen kreeg speeltijd en gewoon lol maken stond voorop. Het klinkt paradoxaal maar wij wonnen wedstrijden juist door dit niet als doel te stellen. Dit trokken wij, na de kerstvakantie aardig door. Half februari stonden wij dan ook op een gedeelde eerste plaats, waarbij wij en dat hielden wij ons zelf ook voor, de top 6 al hadden gehad. Wat kon er mis gegaan?

Het kon misgaan. Nu wij een bijzonder goede start van de competitie hadden gemaakt, werden de doelen en de afspraken herijkt. Wij zouden voor het kampioenschap gaan, van de 1e klasse in een keer door  naar de divisie. Dit betekende dat wij vanaf dat moment ook met de, op papier, beste spelers zouden gaan spelen. Vanaf dat moment ging het berg afwaarts. Waar wij voor de kerstvakantie ons nog konden herstellen bij een achterstand, er nog een 3-2 uit wisten te slepen, lukte dat nu niet meer. De eerste barstjes in het team deden zich aan. Ik had niet goed in de gaten wie nu echt de beste spelers waren, ik had de verkeerde mensen op de bank. Soms kwam een speler voor de wedstrijd bijna eisen dat hij of anders zijn ‘mattie’ zou starten. Het team viel als los zand uit elkaar zo leek het. Er ontstonden twee kampen of misschien wel drie, als je Sjors even meerekende als groep. Sjors was de pispaal van de groep. Als de wedstrijd werd verloren lag het nog net niet aan mij, als coach, maar aan Sjors. Ik denk dat het een open deur is als ik vertel dat het plezier zo tegen het eind van de competitie ver te zoeken was en dan heb ik nog niet over het plezier van Sjors. Uiteindelijk lukte het om via de nacompetitie er in te blijven.

Wat ging er nu mis? Ik heb hier lang over moeten nadenken. Wij gingen met geen enkel verwachtingspatroon de competitie in. Een flow die volgde op een mooi seizoen in de 1e klasse. Plezier stond centraal en na afloop de Mac. Een slechte start in de wedstrijd maakte niet veel uit, als wij met elkaar er maar om konden lachen. Zo simpel was het soms ook gewoon. Als een set-up net over het net, in plaats van keurig op maat voor de aanvaller …. tja. Doordat de spelers intrinsiek gemotiveerd waren, het spelletje gewoon leuk vonden, wisten zij geconcentreerd te blijven. Er waren geen afleidingen. Op het moment dat er niks fout kon gaan, werden de bakens verzet. Het doel was niet meer plezier maken, genieten van de wedstrijd. Het werd plots belangrijk om wedstrijden te winnen en raakte wij van de kook als dat doel uit zicht dreigde te raken. De gedachte dat wij de wedstrijd in de eerste competitiehelft ruim hadden gewonnen verlamde ons bijna. Wij hoorde de pot gewoon te winnen. Bij een 0-2 achterstand in sets, kon het in de loop van die derde set echt gebeuren dat spelers elkaar verwijten gingen maken. Het kwam zelfs voor dat spelers letterlijk om een wissel konden vragen, haal mij er maar uit. In het verhaal over concentratie vertelde ik al dat het wedstrijdresultaat echt afhangt van de mate waarin spelers zich niet laten afleiden. Tegen het eind van de competitie hadden wij wedstrijden die wij echt moesten winnen. Of in ieder geval, wij vonden dat wij moesten winnen. Wij waren nog voor de wedstrijd bezig met de gevolgen van winst en verlies. Dat wij uiteindelijk niet degradeerde kwam denk ik doordat het team zo teleurgesteld was, dat het voor het gevoel ook prima was als wij net zo hard zouden degraderen. Om te winnen doe je er misschien wel goed aan omdat winnen niet als doel te stellen.

 

Wil je meer lezen:

Sportpsychologie, voor elke sportcoach!

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s