Opleiding niet vereist

Het nieuws haalde het 8 uur journaal, voetbal scholen schieten als paddenstoelen uit de grond en wat bleek ouders zijn nog bereid flink voor te betalen ook. In het journaal een reportage bij voetbalschool Kick, waar een jeugdtrainer van ADO nog wat bijverdiend. Geef hem eens ongelijk. Marijn de Vries brak ik haar column in de Trouw een lans voor de voetbalclubs. Een warm pleidooi voor de warme vereniging waar het plezier nog centraal staat. Geef haar eens ongelijk. John Volkers van de Volkskrant reageerde daar op Twitter op door te stellen dat hij vroeger 2,3 uur per dag voetbalde, grotendeels op straat. Dat aantal trainingsuren behaal je bij geen enkele voetbalclub. Geef hem eens ongelijk. Daarbij  die straat, dat is het nieuwe toverwoord binnen het voetbal. Een beetje club traint tegenwoordig op een teerpleintje in de buurt van het groene grasveld bij de club.

Mij bekroop mij een heel ander fenomeen. Een probleem dat ik bij veel clubs terug zie, namelijk het probleem van het vinden van kwalitatief goede trainers. In de slipstream van dit probleem speelt in mijn beleving dan ook nog het feit dat die trainers, als je ze al gevonden hebt, gigantische eisen hebben wat betreft het geen zij, al dan niet zwart, willen opstrijken. Dit gaat het niveau vrijwilligersvergoeding ver te boven. In een discussie die ik zelf heel recent had met een trainer werd aangegeven dat hij de investeringen die hij had gedaan toch ergens terug wilde verdienen.

De afgelopen paar jaar ben ik, in verschillende rollen, bij twee verschillende verenigingen, al dan niet in de rand, betrokken geweest bij het zoeken en aanstellen van nieuwe voetbaltrainers. Dat viel niet mee. Soms begonnen wij het seizoen met zo’n 15 vacatures, teams die kort voor aanvang van het seizoen nog zonder trainer zaten. Met een beetje pech ging een team zonder trainer of coach de competitie in. Wij waren niet de enige. Medio zomer zijn er veel clubs op zoek naar nieuwe trainers en in de strijd om trainers doen clubs niet zelden concessies. Regelmatig kom je vacatureteksten tegen waarin staat “Trainer gezocht, opleiding niet vereist, wel een voetbalachtergrond. Dit leidt er toe dat trainers soms werkelijk niet weten wat ze aan het doen zijn. Zo zag ik enige tijd geleden, begin van het seizoen, zo trainer zonder opleiding, aan het werk met een pupillen team. Jochie’s van een jaar of 8 á 9 die, in tweetallen, de bal over een meter of 30 naar elkaar moesten trappen. Geen enkele bal kwam aan. De trainer was laten we het teleurgesteld noemen. Boos zou ook kunnen. De beleving van de kinderen? Laten wij het daar niet over hebben. Laten wij het beperken tot het gemis aan succeservaring. De opbouw van oefenstof van makkelijk naar moeilijk. De uitleg bij de oefenstof. De positieve feedback die cruciaal is. Het was hem vreemd. Het enige dat deze trainer goed in de vingers had was het begrip discipline en dat is ook wat waard. Of dit altijd het plezier bevordert en of dit nu het tovermiddel is dat maakt dat kinderen het ná seizoen nog volhouden is een serieuze vraag. Niemand die er iets van zei, men was al blij met het feit dat er überhaupt iemand voor de groep stond.

Nu zijn de best gediplomeerde trainers bij al die voetbalclubs te vinden. In het land der blinden is eenoog koning is wat flauw. Blij moet je zijn met deze mannen en vrouwen. Waar ik mij echter aan stoor en dat kan ik niet generaliseren, ik geef het direct toe, zijn die trainers die de club het vel over de neus trekken. Van die trainers die een gigantische vergoeding, salaris bijna, eisen. Van die trainers, laatst sprak ik er één, die zeggen:
“Ik heb in mijzelf geïnvesteerd en daar wil ik iets voor terug zien.
“In jezelf geïnvesteerd ….. zei je toch?” zei ik “Waarom moet de club daar dan fors voor betalen?”

Ik vind geld, maar dat is persoonlijk, niet heel erg belangrijk. Ook voor mij, als trainer, was het plezier het aller belangrijkst. Mijn spelers beter zien worden. Zien dat mijn spelers plezier hadden in hun sport. Dáár ging het om! Had ik niet in mij zelf geïnvesteerd? Zeker zeker wel, maar dit heb ik altijd als een persoonlijke investering gezien. Onderstaande opleidingen, cursussen staan, indien relevant voor de functie, wel op mijn CV. Ik behoefde mijn investering niet terug te verdienen middels een behoorlijke trainersvergoeding.

  • Algemene Basis Opleiding Sport
  • Trainerscursussen Nevobo
  • Recreatie Sportleider A
  • Sportmassage Nederlands Genootschap Sportmassage
  • Neuro Training bij het Instituut Toegepaste Neurowetenschappen
  • Cursus Mentale Training (ProTask)
  • Studie Sport Psychologie en Coaching (LOI)

Opleidingen, cursussen die het nodige gekost hebben maar het was de moeite waard. Ik behoefde hier niet voor gecompenseerd te worden. Mijn uitdaging was het spelplezier bij mijn spelers en eerlijk is eerlijk, je weer plaatsen voor de eindronde van een NK. Met deze cursussen, over de jaren heen, was ik er niet. Met het hebben van een trainerslicentie was ik verplicht om om de zoveel jaar een aantal bijscholingspunten binnen te halen. Ik liet het nooit aankomen om dat laatste jaar. Ik was en ben lid van de NVVO, de Nederlandse Vereniging van Volleybal Oefenmeesters. De vakvereniging voor de volleybaltrainers der lage landen. Ik volgde jaarlijks een aantal bijscholingen. Ik wilde bijblijven en ook hier, eerlijk is eerlijk, het was een genoegen om telkens weer oude bekende te zien en te spreken. Na de ABO heb ik de opleidingen, cursussen, redelijk bewust gekozen. Zo leerde ik in de RSL-A hoe je als trainer met het spelidee kon goochelen. Hoe je oefenstof kon bedenken en daarop weer kon variëren. In de opleiding Neuro Training leerde ik hoe hersenen motorische vaardigheden verwerken. De laatste twee gingen natuurlijk over het leren hoe je spelers mentaal kan voorbereiden, maar ook over hoe dat nu werkt, samenwerken in een team.

De opkomst van voetbalscholen haalde heel recent het nieuws. Kinderen wilde leren en ouders wilde daar, zo bleek, best voor betalen. Goed opgeleide trainers vulde een gat dat voetbalverenigingen in hadden kunnen vullen. Er was vraag naar goed opgeleide trainers. Er was een behoefte om meer te sporten, meer te leren.

“De meerwaarde van een voetbalschool is dat kinderen meer persoonlijke aandacht krijgen” aldus Roy de Geus van Voetbalschool Kick in Den Haag. De uitdaging van iedere trainer, bij elke teamsport, ligt ‘m er in dat hij of zij ontwikkeling individueel moet maken. Toen oud schaatscoach Gerard Kemkers, toen nog in dienst bij FC Groningen, dat riep, viel de gehele niet opgeleide voetbalwereld over hem heen. Waar Kemkers op wees was dat training geven maatwerk betekende. Maatwerk betekent de kinderen zien als individu in plaats van de nummer 10 in een systeem. Dat betekent differentiëren in je oefenstof. Dat betekent kennis en kwaliteit en inderdaad dat is, over het algemeen lastig bij clubs te realiseren als deze niet investeren in kwaliteit en het, al dan niet noodgedwongen, accepteren dat de enige kwaliteitseis het hebben van enige voetbalachtergrond is.

De KNVB vindt het prima dat er naast de trainingen bij voetbalverenigingen extra geoefend wordt, maar de beste plek vinden ze toch de voetbalvereniging zelf. “Qua opleiding zien wij de voetbalverenigingen nog steeds als ideale plaats voor iedere voetballer om zich te ontwikkelen”. Als de KNVB dat echt vindt zouden zij keihard werk moeten maken van scholing en bijscholing, zouden er licentie eisen moeten zijn en zou daarop gehandhaafd moeten worden. Met zoiets als Sportlink moet dan anno nu toch te controleren zijn. Verder maar het kan zijn dat ik dit gemist hebt, waar is het voetbalbroertje van de NVVO?

 

Advertenties

3 gedachtes over “Opleiding niet vereist

  1. Goed verhaal. Als aanvulling wil ik graag aangeven dat de KNVB een verdienmodel heeft gemaakt van haar opleidingstaak met als gevolg dat trainerscursussen via deze bond in vergelijking met de ons omringende landen zeer hoog zijn. €750,- is het instapniveau en opvolgende cursussen €1500, €4000 en zelfs hoger. Waarom moet hier winst op gemaakt worden terwijl het de missie vd bond is om het voetbal naar een hoger plan te tillen ? Maak die opleidingen toegankelijker zodat clubs en individuen makkelijker verleidt worden on te stappen !

    Like

  2. Hier heb je een punt Pieter Bas. Ik heb destijds, toen ik als vrijwilliger actief was voor de werkgroep Opleiding en Ontwikkeling van district Veluwe van de Nevobo, om die reden het trainingsstageplan ontwikkelt. Een gratis cursus, drie dagen cursus. Het project voldeed volledig aan de verwachtingen. Laag drempelig, kosten laag en aansluiten bij de vraag van, laten we zeggen de werkvloer. Toch wil ik met name de investering, zoals jij noemt, relativeren. Ik noemde niet voor niets mijn eigen CV op dit gebied.

    Algemene Basis Opleiding Sport 160 euro
    Trainerscursussen Nevobo 2500 euro
    Recreatie Sportleider A 814 euro
    Sportmassage Nederlands Genootschap Sportmassage 1295 euro
    Neuro Training bij het Instituut Toegepaste Neurowetenschappen 840 euro
    Cursus Mentale Training 895 euro
    Studie Sport Psychologie en Coaching (LOI) 472 euro

    Investeren doe je in jezelf en dat kost nu eenmaal geld. Vanuit het Sportstimuleringsfonds kunnen soms trainerscursussen gesubsidieerd worden. Mijns inziens is het probleem niet zo zeer de kosten, als wel de motivatie of anders gezegd het zien van de noodzaak tot juist dat investeren in jezelf. Ik heb vorig seizoen een cursus Positief Coachen georganiseerd binnen de voetbal club. De respons van nihil, terwijl het een gratis cursus betrof, er vrijwel geen sprake was studiebelasting en de tijdsinvestering niet verder ging dan 2 uur per maand, over drie maanden. Uiteindelijk bleken 4 pupillentrainers zo gemotiveerd om de cursus te volgen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s