Mijn vader? Mijn coach!

Peter had al ruime ervaring als trainer-coach toen hij gevraagd werd om het team van zijn zoon Edwin te trainen en te coachen. Als man van de vereniging, maar ook omdat hij echt vond dat ik het moest doen en ook kon, is hij dat seizoen begonnen. Het leek hem leuk, maar ook wel makkelijk, om zijn zoon te trainen. Het was logistiek wel handig, zei hij geregeld. Hij was er toch en behoefde dan niet een dag extra richting de sporthal te rijden. Daarbij had de club, zoals elk seizoen moeite om voor .alle teams een trainer te vinden. Edwin? Die vond het fantastisch. Je vader als coach, leuker kon niet. Als eerste in de zaal, helpen de spullen klaar zetten. Het was gezellig. Het werd al snel minder leuk toen Peter zijn zoon af en toe moest aanspreken op dingen die eigenlijk niet konden. Of die keer dat hij bij een oefening niet mee wilde doen, maar wilde helpen. Het werd, in toenemende mate, niet werkbaar. In een poging om zijn zoon niet voor te trekken, deed Peter geregeld het tegenovergestelde. Waar Peter een het harde werken tijdens de training van Edwin als normaal beschouwde, gaf hij andere jongens daar een compliment voor. Na een verloren wedstrijd had Edwin een vader nodig die hem troostte, niet een coach die nog even vertelde wat er allemaal wel niet mis ging en Edwin? Die wilde niet door zijn vader gewisseld worden. Edwin wilde dat zijn vader trots op hem was, die zei dat het goed was. Waar Peter dacht dat hij zijn zoon wel kon trainen, was de dubbel rol en het steeds maar weer een andere pet op zetten, iets te veel gevraagd.

In goed overleg heeft Peter zijn taken overgedragen. Toch zijn er veel kinderen, topsporters ook, die getraind worden door hun vader of als kind werden getraind door hun vader. Mij schiet dan direct de naam Richard Krajicek te binnen. Ook Sanne Wevers wordt getraind door haar vader. Ook de belgische topatleet Kevin Borlée wordt, net als de rest van zijn broers en ook zus, getraind door hun vader. Van wat langer geleden, kennen wij natuurlijk Emiel Mellaard, die aan de hand van zijn vader een topatleet werd. Ook de vader van de Serena en Venus Williams trainde zijn kinderen. In de autobiografie Harde Ballen vertelt Krajicek iets over het getraind worden door zijn vader. Ook over de vader van de Williams zussen doen diverse verhalen de ronde.

Waar het verhaal van Krajicek en de Williams zussen vooral gaat over hard trainen, gaat het bij Mellaard over wat de buitenwacht daar nu weer van vindt. Peter vond het geen probleem dat Edwin hem wilde helpen met het klaar zetten van de materialen voor de training. Het was wel gezellig. Dat andere ouders daar wel eens raar van opkeken, dat deerde niet. Dat Edwin zijn vader ook tijdens de training wilde helpen was lastiger. Edwin wilde dat zijn vader trots op ‘m was. Edwin wilde niet anders zijn dan anderen, niet de zoon van de trainer. Hij wilde niet dat het er thuis ook nog eens over ging als hij zich op trainen even niet volgens de afspraken had gedragen.

In al die mooie adviezen die vanuit het werkveld, door mensen die het weten kunnen, gegeven worden lees je terug dat ouders vooral ouder moeten zijn en zich niet moeten bemoeien met het trainen en coachen van hun kind. Allemaal leuk en aardig, maar wat nu als je de trainer, de coach van je eigen kind bent? Hoe zorg je er nu voor dat jij je kind niet voortrekt, of moeilijker nog, de buitenwacht niet denkt dat je dat doet? Hoe zorg je er voor dat je kind niet ook thuis nog eens te horen krijgt dat hij zich tijdens de training moet gedragen? Hoe kan jij je kind steunen, er voor hem zijn, als hij het moeilijk heeft in zijn sport? Hoe zorg je dat je objectief blijft als eind van het seizoen jouw advies gevraagd wordt voor de teamindeling van het seizoen daarna? Peter vond dat razend moeilijk en ik moet zeggen, ik snapte ‘m volkomen. Misschien moet je als vader gewoon niet de trainer, de coach, zijn van je eigen kind?

 

Advertenties

2 gedachtes over “Mijn vader? Mijn coach!

  1. Zit een enorme kern van waarheid in.
    Echter alles heeft zijn voor en nadelen. Je kan als je coach bent, best je kind troosten. Je hoeft niet het gevoel te hebben dat je je kind voortrekt als je dat niet doet.
    Hiermee wil ik aangeven dat alles wat je goed wilt doen en wat een winst oplevert ook valkuilen heeft. Probeer daar niet de nadruk op te leggen en weerhoud je niet om gewoon je kind te coachen. Geniet ervan en als jou kind het leuk vond om de pionnen neer te zetten, laat het gewoon gebeuren

    Like

  2. Dank je voor je reactie Jorg! Aan alles zitten plussen en minnen, absoluut waar. Het gaat er vaak niet om wat de coach denkt, maar ook wat de buitenwacht daar van vindt en nog belangrijker wat het kind er van vindt, hoe het kind het beleefd. Edwin was acht toen zijn vader hem trainde. De dubbele pet was iets te veel gevraagd, voor Edwin maar ook voor andere kinderen in het team maar andere ouders. Peter heeft jaren later, een ervaring rijker, ook zijn andere kind getraind en gecoacht. Dat kind was toen laatste jaars A junior. Dat ging beter maar dat had ook te maken met o.a. de leeftijd van het kind.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s