Huilen op een bankje

De sportvereniging was voor mij de place to be. Hier waren mijn vrienden, hier kon je zijn wie je was. Het was gezellig, samen sporten, samen ook resultaten neer zetten, was geweldig. Mensen met een zelfde doel, een zelfde hobby. Niet dat ik niet wist dat de wereld er ook gewoon heel anders uit kon zien, minder leuk, minder gezellig, bedreigend soms. Dat was mijn middelbare school. Achtervolgd worden op weg naar huis. jongens die je schooltas van je bagagedrager trappen en dan wachten totdat ik mijn tas weer achter op de fiets had, om ‘m er daarna net zo hard weer vanaf te trappen. Een klas binnenlopen en dan zien dat ‘Bert is een homo!’ op het schoolbord geschreven is. Een hond die op je afgestuurd wordt als je door het park naar huis loopt als je fiets kapot is. Dat was mijn middelbare schoolervaring en waarom? Ik had geen idee.

De sportvereniging was veilige plek, hier hoefde ik niet bang te zijn. Hier hoefde ik niet te wachten tot iedereen weg was om dan via een omweg naar huis te fietsen. Ik kon mij werkelijk niet voorstellen dat het ook anders kon zijn. Tot die bewuste avond.

Moeilijke gesprekken
Ik werd die avond gebeld door een moeder. Een uitermate vreemd gesprek volgde.
“Goedenavond. Ik hoop niet dat ik stoor. Ik bel niet voor mijn zoon, maar voor Lars, bij hem uit z’n team. Volgens mij wordt Lars gepest.”
“Daar schrik ik van. Hoe komt u hier zo bij? Ik heb hier van de trainer niets over gehoord.”
“Ik moet u eerlijk zeggen, dat ik het ook niet zeker weet maar af en toe hoor ik van mijn zoon dingen over met name de trainingen, waar ik wel zo mijn vraagtekens bij zet.”

Ik was in die tijd voorzitter van de Technische Commissie, vandaar ook dat ik gebeld werd.
Na dat vreemde gesprek belde ik direct de trainer. Ook hij schrok. Hem was nooit iets opgevallen. Hij had de indruk dat de sfeer in de groep goed was. Hij vertelde wel dat hij twee teams achter elkaar trainde en dus zelden of nooit na de training nog even in de kleedkamer aanwezig was.
Nog die zelfde avond heb ik ook de ouders van Lars gebeld. Hoe begin je? Hoe vertel je een vader over iets wat mogelijk zou kunnen maar wat je eigenlijk ook niet zeker wist? Ik vertelde het maar gewoon zoals het was gegaan.Ook de vader van Lars wist nergens van. Hij had niet de indruk dat Lars gepest werd. Sterker, Lars vond het altijd erg leuk, kwam altijd enthousiast terug van training. Op mijn vraag of er echt geen enkel signaal was dat het niet altijd even leuk was, werd ontkennend geantwoord. Lars ging altijd vroeg naar trainen en kwam altijd laat en enthousiast thuis. Wij beëindigde ons gesprek, concluderend dat er waarschijnlijk niets aan de hand was.

Grenzeloos gedrag
Een half uur later ging de telefoon. De vader van Lars. Nadat hij de telefoon had neergelegd, had hij zijn zoon gesproken en het was niet goed. Het verhaal dat ik hierna te horen kreeg raakte mij diep. Het volleybal was voor Lars in het geheel niet leuk. Volleybal was voor Lars een hel. Opgesloten worden op het toilet, kleding die onder de douche werd gelegd, iemand die ‘per ongeluk’ over je voeten heen plast onder de douche. Er leek geen grens wat Lars was overkomen. Lars was als de dood zo bang. Het feit dat hij vroeg naar de sporthal ging en het feit dat hij pas heel laat naar huis fietste had alles te maken met zijn angst een teamgenoot tegen te komen. Zelfs de avond dat hij in natte kleren naar huis moest fietsen nam hij de straf van zijn ouders voor lief. Hij had hen vertelt dat hij voor de lol in zijn kleren onder de douche had gestaan.

Mijn ideale wereld
Mijn ideale beeld van de sportvereniging als omgeving van gelijk gestemde viel in duigen. Het pesten leek binnen de sport een veel groter probleem. Doordat wij, gelukkig, geen sportplicht kennen, haken kinderen die slachtoffer zijn van pesten af, zeggen het lidmaatschap op, raken buiten beeld en daardoor lijkt er voor de sportvereniging geen enkele noodzaak meer om werk te maken van een veilig sportklimaat. De pester leert dat pesten loont, potentiële nieuwe slachtoffers duiken onder of haken af. Er ontstaat een onveilig sportklimaat. Het pesten stopt niet, als wij er niets aan doen!

Het wrange aan het hele verhaal is dat alleen de naam Lars fictief is …..

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s