Niet leuk

“Pis”
“Pot”
“Pis”
“Pot”
“Pis”
“Ooh wacht even, doen we met laatste hele?”
“Lijkt mij wel, doen we altijd!”
“Pis”
“Pot”
“Oke, jij wint. Jij mag kiezen.”
“Dan kies ik, natuurlijk Peter!”
Peter was een hele goede voetballer, speelde bij RCH in de D1 en dan kan je echt wat.

Zo zagen mijn woensdagmiddagen er in Heemstede vaak uit. Voetballen op het veldje langs de Scheldelaan. Peter werd ook vaak als eerste gekozen. Opvallend en eigenlijk ook weer niet, werd Berry  altijd als laatste gekozen. Berry kon er echt helemaal niks van. Eigenlijk wilde niemand Berry in z’n team.

Als ik thuis kwam na een middag voetballen, zaten mijn vader en moeder aan een kopje thee in de woonkamer.
“En? Gewonnen?”
Winnen was belangrijk. De vraag was niet of ik leuk gespeeld had. Omdat ik graag wilde dat mijn vader trots op mij was, wilde ik ook maar wat graag winnen. Om die reden kon ik ook echt flink sacherijnig zijn als ik verloren had. Niets vervelender dan thuiskomen en dan van uitgerekend je vader te horen dat je er niks van kan of milder, je best niet had gedaan. De reden dat Berry altijd als laatste gekozen werd had hier ook alles mee te maken. De kans om te verliezen was met hem een stukje groter. Hij kon gewoon keihard over een bal heen maaien en daar kon hij nog niet eens iets aan doen. Hij zat niet op voetbal en al helemaal niet in een selectieteam. Berry zat op pianoles en eerlijk is eerlijk, dat kon hij dan weer wel. Het feit dat Berry werd gedoogd, daar kwam het wel op neer, was omdat hij gewoon wel een coole gast was. Prima jongen, alleen liever niet met hem voetballen.

Selecteren

Eigenlijk was ik ook niet zo’n voetballer, meer een volleyballer. Toen ik jaren later, al enkele jaren actief als volleybaltrainer, redacteur van de Volley Techno, in een artikel schreef over mijn twijfels bij het vroeg selecteren van met name jonge meiden, was dat de aanleiding voor een onderzoeker van een Universiteit om daar een onderzoek op los te laten. Ik trainde in die tijd het 1e damesteam van de vereniging. In mijn team meiden van eind twintig maar ook een tweetal meiden van 14 jaar oud. De twee meiden konden heel prima meekomen op het niveau, maar ergens was er ook iets aparts. Tenminste dat vond ik. De oudere dames kon ik in het weekend ’s avonds tegenkomen in de stad. Enkelen hadden al kinderen, terwijl de twee meiden nog helemaal in de schoolfase zaten. Toetsen, een spreekbeurt, de allereerste verliefdheid, alles kwam voorbij. Ik vroeg mij af of er niet meer was dan alleen het selecteren op het volleybalniveau. Moest jeugd niet gewoon met jeugd samenspelen? Al dat soort vragen gingen door mijn hoofd. Het onderzoek, uitgevoerd door Van der Brand en Twerda waar ik ook mijn aandeel aan mocht leveren, leerde ons dat sociale contacten heel erg belangrijk zijn maar dat kinderen, jeugd, ook graag op niveau met elkaar willen sporten. Het selecteren, het indelen op vaardigheidsniveaus. De beste bij de beste zeg maar. Hierbij werd wel opgemerkt dat niet onderschat moest worden dat kinderen niet alleen volleyballen om spannende wedstrijden te spelen.

Dat selecteren, de beste ook daadwerkelijk, bij de beste neerzetten, zit er goed in, in ons land. Of de beste van nu ook de beste van later zijn, is maar helemaal de vraag. Hierover schreef ik al eerder.  Op IJsland hebben ze het selecteren bij de jeugd losgelaten.  De KNVB gaat nu onderzoeken hoe ze alle kinderen óók gelijke kansen kunnen geven. Hoe je het potentieel dat er in zit er ook maximaal uit kan halen. In reactie hierop veel positieve reacties. Toch kwam ook naar voren dat de KNVB niet moet door schieten, dat kinderen het nu eenmaal niet leuk vinden om samen te spelen met kinderen die het minder goed kunnen.

Self Fulfilling Profecy

Ik vraag mij af of kinderen echt altijd willen winnen en dat zij, omdat ze willen winnen, dus willen samenspelen met juist die kinderen met wie dat het beste lukt. Of dat achter deze wens een soort wens zit om beloond te worden door ouders, door de trainers, door de volwassenen om hen heen.

Terug naar het veldje langs de Scheldelaan. Een verloren wedstrijd was voor ons alleen al vervelend om achteraf thuis het gezeikt te krijgen. Alleen al de opmerking “Je hebt toch wel gewonnen?” gaf al richting. In hoeverre speelt opvoeding een rol in de ultieme wens om te willen winnen en wel vandaag? Waarom werd Berry altijd als laatste gekozen?

Zoals ik al eerder schreef is selecteren een vorm van  self fulfilling profecy. Wij realiseren onze eigen waarheid. Zou Berry, als hij de kansen had, de faciliteiten had, zo rond zijn 19e niet misschien wel veel beter zijn dan iedereen op het veldje aan de Scheldelaan? Zou ik, als ik op die leeftijd thuis ook een vleugel had staan, op pianoles zat, op diezelfde leeftijd niet ook op het podium van de Stadschouwburg kunnen staan? Het er vanuit gaan dat kinderen nu eenmaal willen winnen en dat er dus ook kinderen zijn die gewoon talenten zijn en dat er dus ook kinderen zijn die geen talent hebben lijkt mij een fixed mindset waar je U tegen zegt.

Epiloog

Ik ben niet zo van de Tabula Rasa. Ik denk dat kinderen echt een eigen karakter hebben maar dat opvoeding echt iets doet in dat vormen van kinderen op hun weg naar volwassenheid. Ik denk zelfs dat het uitmaakt of je enigst kind bent of dat je uit een gezin van 10 komt. Ik denk ook dat het uitmaakt of je geboren bent in een villa in Wassenaar of in Rotterdam Zuid. Ik ben geboren in Rotterdam Zuid en kom uit een groot gezin. Dat veldje langs de Scheldelaan bestond echt, daar werd menig derby gespeeld. Berry heet in werkelijkheid anders maar hij bestaat, een jongen die niet kon voetballen maar wel geweldig piano kon spelen. Die jongen die geweldig kon voetballen, bij RCH in de selectie zat, kon echt heel erg goed voetballen en dan druk ik mij nog zacht uit.

Mijn vader? Hij maakte er geen probleem van als ik verloren had. Belangrijker was het plezier. Met hem gingen wij op zondagmorgen, in de mist, struinen door de Kennemerduinen en hoorde wij de verhalen van In de Ban van de Ring om dan aan het strand een kop warme chocolademelk te drinken. Ook dat heeft mij gevormd en gemaakt wie ik ben en hoe ik kijk naar ontwikkeling en naar sport.

Advertenties

Een gedachte over “Niet leuk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s