Vervelende ouders

Ik geeft het maar toe, ik ben ouder, ik ben vader van inmiddels drie volwassenen kinderen. Deze kinderen zijn echter ook jong geweest en ook ik stond langs de lijn, zat op een tribune en ook ik heb mijn kinderen aangemoedigd. Ik heb teams van mijn kinderen getraind, ben leider geweest van het elftal waar mijn zoon in zat. Waar clubs vroeger zaten te springen om ouders, waar men vroeger nog zei ‘Ouders graag gezien’ is het feit dat je ouder bent tegenwoordig iets waar ik mij bijna voor zou moeten schamen. Ouders zijn, tenminste in het voetbal, een bron van ergernis. Nick Veenbrink schreef hier recent een lezenswaardig blog over. Nick geeft aan dat ouders belang hechten aan de competitieve elementen in sport wat zich uit in het volgen van ranglijsten en verlangen dat hun kinderen wedstrijden winnen of kampioen worden. Hierover schreef ik eerder al een blog. Ouders willen dat hun kind het goed doet. Ouders hechten, zo benoemd Nick, ook waarde aan het verkozen worden tot selectiespeler. Het geeft vorm aan de status, aldus Nick. Ouders zijn bereid ver te gaan, hieraan bij te dragen. Als voorbeeld noemt Veenbrink een vader die gevraagd wordt leider van een elftal te worden en daar maar ja tegen zegt omdat hij er niet zeker over was dat zijn zoon in een selectie elftal zou komen. Hier voelde ik mij direct aangesproken want ook ik was leider van een jeugdelftal. Hoewel Veenbrink aangeeft ouders niet over een kam te willen scheren wordt een link gelegd met ouders die basisschoolleraren onder druk zetten om het schooladvies aangepast te krijgen. Ook de term curling ouders komt naar voren. Ouders willen hun kinderen behoeden voor tegenslag.  Zwart-wit gesteld: ouders zien zichzelf pas als goede opvoeder wanneer hun kinderen goed presteren, aldus Veenbrink.

Alles is het gevolg van de prestatiemaatschappij, ook in het onderwijs zien wij dit terug. Een schooladvies wordt niet zonder meer geaccepteerd. Binnen een prestatiemaatschappij is men gedreven door succes. Op de website van De Correspondent is een mooi artikel te lezen over onze prestatiemaatschappij. Gelukkig zijn in een wereld die draait om succes.

Wij rekenen collectief af met de zesjescultuur. Overal – van de lokale supermarkt tot aan de voetbalclub – maken we prestaties meetbaar.

Dit is de wereld waarin wij leven.  In deze prestatiemaatschappij vervullen wij allemaal een rol. Onze maatschappij is nu eenmaal zo ingericht. Op school krijgen kinderen worden vanaf de kleuterschool getoetst, worden de vorderingen van kinderen middels een leerlingvolgsysteem gevolgd en zelf een kinderdagverblijf of een peuterspeelzaal ontkomt niet aan de voorschoolse educatie. Alles moet meetbaar zijn en stil stand is al heel jong achteruitgang. Op latere leeftijd komen wij functionering- en beoordelingsgesprekken tegen of, als je gelukt hebt jaargesprekken of POP gesprekken, want je moet je blijven ontwikkelen. Ook nu moet voortgang meetbaar zijn, moeten wij steeds werken aan doelen, werken wij naar deadlines.

De Prestatiemaatschappij

Een gevolg van die enorme prestatiezucht is een burn out epidemie, zo is te lezen in het eerder genoemde artikel van De Correspondent. Die burn out klachten zien wij ook al bij jonge kinderen. Hierover schreef ik al eerder een verhaal. Kinderen ervaren nogal eens stress. Ook binnen de sportvereniging. Net als op school, moeten kinderen daar wekelijks presteren, worden ze minstens jaarlijks getoetst. De wijze waarop sportverenigingen de zaken georganiseerd hebben sluiten naadloos aan bij de wijze waarop elders in de maatschappij zaken georganiseerd zijn. Trainers selecteren de kinderen met wie zij in een zo kort mogelijke tijd de meeste winst kunnen maken. Trainers worden hier namelijk op afgerekend. Want ook hier is stilstand achteruitgang. Trainers moeten zich verantwoorden en bij slechte resultaten en zeker binnen het voetbal worden de trainers op non actief gezet. In deze presentatiemaatschappij zijn kinderen koopwaar geworden. Kinderen worden, zeker in het voetbal, op hele jonge leeftijd gescout, geselecteerd. Bij Manchester City kent men al een selectie voor O5. Deze kinderen trainen tenminste 3x per week. Geef ze eens ongelijk want als het hele traject goed verloopt worden ze voor heel veel geld verkocht. De club verdient hieraan, het kind is binnen en ook ouders zijn binnen. Zelfs als het traject minder succes verloopt verdient een speler in de Jupiler League nog een heel aardig salaris. Er bestaat zoiets als een beroepsperspectief, net zoals er jongens zijn die piloot willen worden, politie agent zijn er ook jochies die voetballer willen worden. De voetbalwereld heeft een soort perpetuum mobile gecreëerd. Kinderen worden steeds jonger gescout. Zo ging voor Ilai uit Vlissingen een droom in vervulling toen hij op 7-jarige leeftijd naar Amsterdam gehaald werd.  Hij verhuist met zijn moeder en zus naar Amsterdam. Een gezin staat op z’n kop maar geef ze eens ongelijk. Feyenoord haalt een eveneens zevenjarig jochie uit Vught. De familie had besloten dat het voor het kind beter was dat hij naar Feyenoord zou gaan. In die maakbare samenleving, in die prestatiemaatschappij, hebben voetbalclubs en niet in de laatste plaats de BVO’s een belangrijke rol. De scouts bezoeken regelmatig amateurclubs, clubs, ouders, worden niet zelden benaderd door BVO’s en kinderen worden al op hele jonge leeftijd uit hun vertrouwde omgeving gehaald. Deze clubs zijn georganiseerd als een bedrijf, inclusief functionerings- en beoordelingsgesprekken voor deze jonge kinderen. Dit is de wereld waarin wij leven en die wij, zo lijkt het, volstrekt normaal vinden. Ik heb daar moeite mee en niet sinds gisteren.

Het is was al te simpel om het probleem bij ouders neer te leggen. Dit probleem is niet simpel terug te brengen tot lastige ouders. Al eerder scheef ik een verhaal over lastige ouders. Ouders direct als moeilijk en lastig te labelen helpt het probleem niet oplossen is mijn ervaring. Vaak willen ouders alleen uitleg. Een kind dat afgewezen is heeft recht om te weten waarom of misschien nog wel belangrijker wat het moet doen om een jaar later meer kans te maken. Dat laatste is voor voetbaltrainer erg moeilijk, daar hebben ze vaak geen idee van. Doordat clubs, trainers, daar geen idee van hebben, hebben ze ook jaarlijks die discussie met die steeds lastiger wordende ouders. Opleiden is namelijk vrij ongeorganiseerd. Er is geen lijn, trainers weten vaak van elkaar niet wat ze doen, laat staan dat ze enig idee hebben hoe het persoonlijk opleidingsplan van ieder willekeurig kind er uit ziet. Is dat erg? Trainers hebben vaak een focus die niet verder reikt dan het eind van het seizoen. Velen leven van wedstrijd naar wedstrijd. Om dus ouders direct als lastig te bestempelen of curling ouders te noemen, het is wat kort door de bocht.


Een niet ideale wereld

De Belgische psychiater Dirk de Wachter is van mening dat wij wat meer het verdriet toe moeten laten, een beetje ongelukkig zijn moet wat normaler worden. Ik vond dat een interessante aanname. De wereld is niet altijd ideaal. Dit zou wat zijn voor al die Curlingsouders. De Wachter heeft het echter over een samenleving die wel gelukkig wil zijn maar dat niet is. Volgens hem komt dat omdat mensen gelukkig willen zijn, maar niet streven naar een zinvol bestaan. „Mensen willen genieten van het leven, maar als dat leven af en toe een beetje lastig is, kunnen we daar opeens niet mee omgaan.

Bordeline Times, Dirk de Wachter

Je ziet dat in dat ongewenste gedrag op het moment dat het even tegen zit, dan hebben wij het over de stress van het steeds maar weer aan een verwachtingspatroon moeten voldoen. Dan hebben wij het ook over het pertinent controle willen hebben over zaken waar wij werkelijk geen enkele controle over hebben. Bij sport hoort winnen en verliezen, maar kunnen wij dat verlies wel accepteren? Willen niet alle trainers de kans op dat verlies minimaliseren? Kunnen trainers dat beetje ongeluk wel toelaten? Wij selecteren bij die voetbalclub op jonge leeftijd kinderen met wie wij denken succes te bereiken. Het identificeren van jonge talenten is, zeker binnen een open sport als het voetbal dit echter vrij moeilijk zo niet onmogelijk.

Heel veel talenten hebben namelijk op het moment dat ze de scoutingsleeftijd bereiken bepaalde kenmerken namelijk nog niet ontwikkeld, waardoor ze minder goed lijken, niet opvallen en niet worden geselecteerd.

Toch willen wij die controle, want er moeten succes behaald worden. Al die amateurverenigingen hanteren dus een grofmazige selectiemethode met als doel het realiseren van korte termijn successen. Die BVO scouts bekijken op hun beurt weer die voorgeselecteerde groep gelukkigen en selecteren daaruit weer kinderen, terwijl zo is te lezen in het artikel het onmogelijk is om op jonge leeftijd talenten te identificeren. Het enige doel is korte termijn zelfbevrediging. Het nastreven van succes. Hoewel de aandacht voor spelplezier steeds normaler wordt is dat gekoppeld aan succes. Een verloren wedstrijd, geen kampioen worden of erger nog, degraderen is dramatisch. Koste wat het kost moeten wij dat voorkomen. Ik ben geen curlingsouder. Ik ben geen vader die jaarlijks bij de TC op de stoep staat om te klagen over de teamindeling. Een seizoen waarin nogal eens wat wedstrijden worden verloren prima, daar leer je van. Hoewel Veenbrink aangaf niet alle ouders over een kam te scheren voelde ik mij wel aangesproken. In zijn verhaal wordt namelijk één aspect vergeten, namelijk de rol die sportcultuur, en daarbinnen verenigingen hier in spelen. Ik gun elke club, elke trainer een portie verdriet en de tijd om af en toe even stil te staan.

 

 

Advertenties

Over CoachBert62

Ik ben een creatief denker, een pro-actieve mensgerichte coach, iemand met een helikopterview, iemand die snel kan schakelen.

Geplaatst op 5 april 2019, in Beleid, Psychologie, selecteren, Spelplezier, Sport, voetbal en getagd als , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 1 reactie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: