Keuzes maken

Een discussie op Twitter met mijn goede vriend Remko Kenter, dè man achter de jeugdsuccessen van Sliedrecht Sport leverde mij de nodige stof tot nadenken. Aanleiding vormde het voorwoord van de hoofdredacteur van de Volley Techno. In zijn voorwoord luidde hij de noodklok over de afname van het aantal jeugdigen dat nog gaat volleyballen. Remco vroeg zich af of de bondsraad dit onderwerp niet op de agenda zou moeten zetten.

Ik vroeg mij af of dit niet méér een maatschappelijk probleem is dan een probleem dat alleen het volleybal raakt.  Remko is een warm pleit bezorger van het standpunt dat in het volleybal het spel aantrekkelijker gemaakt kan worden en dat daardoor de uitstroom in ieder geval minder zal worden. Wij kennen elkaar langer dan vandaag en ik bracht daar tegen in dat dat wij best wat meer vertrouwen mochten hebben in ons eigen product. Ik was lid van de landelijke werkgroep mini-volleybal toen het circulatie mini-volleybal werd geïmplementeerd. Voordat deze methodiek geïmplementeerd kon worden moest er al het nodige water door de Lek. Het spel dat decennia geleden door Adrie Noy werd bedacht moest eerst aangesloten worden op het mini-volleybal zoals wij dat sinds het mini-massaplan in ons land kende. Er moesten uniforme regels komen en er moest voor een ieder een logische en doorlopende leerlijn ontwikkeld worden. Dat logisch en doorlopend is de jaren daarna continu een punt van discussie geweest. Jaarlijks werden in de landelijke werkgroep de spelregels geëvalueerd en niemand keek verbaasd als bleek dat er ergens in ons land een regio was waar men, tussen de bestaande vaardigheidsniveaus, een extra niveautje toegevoegd was. Dat heette maatwerk. Het CMV, zoals dat later is gaan heten, leverde een enorme aanwas aan nieuwe leden bij de kinderen in de basisschoolleeftijd maar wat bleek voornamelijk meisjes wisten de weg richting de volleybalclub te vinden. Jongens gingen nog steeds voetballen, hockey, tennis, noem het maar, ze gingen wat anders doen. Het CMV was niet voldoende. Adrie verdiende een standbeeld maar zijn uitvinding was het toch ook weer niet helemaal. In een Taskforce Jongensvolleybal, waar ik destijds ook aan deel heb mogen nemen werd werkelijk van buiten de kaders naar de problematiek gekeken. Mijn idee om eens heel goed te kijken naar het Zweedse model, het Volley2000 werd ter plekke afgeschoten. Hoe ik het in mijn hoofd haalde, een bal laten stuiten om een smash mogelijk te maken en toch daarna een ralley te kunnen creëren was een stap te ver. Het kenmerk van volleybal is juist dat de bal niet om de grond mag komen werd mij voor de voeten geworpen. De dvd die ik van een Zweedse vriend had gekregen nam ik teleurgesteld weer mee naar huis. Jaren later, goed bereid kost even tijd, werd het Smashbal ontwikkeld. Een spel dat tegemoet kwam aan alles wat jongens leuk vinden. De eerste techniek is niet de pass, maar is de smash, jongens kunnen scoren, de blits maken, de show stelen. Meisjes bleken plots ook haantjes en ook zij vonden het smashen natuurlijk leuk. Smashbal bleek niet strikt een spel voor jongens. Binnen de club van Remko hebben ze een fantastisch nieuw spel ontwikkelt, het Kids Volley Het is werkelijk een fantastisch spel. Inhoudelijk is daar niets mis mee maar het is weer een spel naast de al bestaande varianten.

Ik was dan ook van mening dat er dat er veel te veel en veel te snel gewerkt wordt aan weer eens een verandering. De oplossing zit ‘m, volgens mij echt in andere zaken, minder spel gerelateerd aspecten. Remko kon het hier deels mee eens zijn.

“Natuurlijk spelen meerdere facetten mee zoals ook het kader en een visie hebben. Denk wel dat eerst de spelmethode belangrijk is en dan vervolgens het kader. Dus met andere woorden eerst het plan dan de mensen”

Ik heb persoonlijk de mate waarin wij niet tevreden zijn met ons eigen product, het tempo waarin wij wilde veranderen, wilde bij sturen bijzonder gevonden.

“Als de NOS bij de finale van het Nederlands kampioenschap, Lycurgus – Orion, in de 2e set over gaat naar een interview met De Ligt. die op dat moment geen kampioen is, kan je het volleybal veranderen wat je wil, maar levert het niets op. Vertrouwen in je eigen product is ook wat waard.”

“Wij kunnen niet concurreren met het voetbal, aldus Remko, “Mij gaat het vooral om het fundament (CMV) van het volleybal.”

“Dat fundament is m.i. gewoon prima,” geef ik aan, “er is wellicht wel sprake van een verzadigingspunt. Ook de SGP zal nooit de grootste partij van ons land worden. Ze zijn wel enigszins stabiel en geloven in hun product.”

“En omdat verzadigingspunt gaat het. Dat hadden we voor moeten zijn. Er zijn twee zaken die spelen de methodiek en het opleiden van trainers. Een rol voor de Nevobo, NVVO en mensen met visie.”

 

Ik vroeg mij af waarom je een verzadigingspunt voor zou moeten zijn. Je kan ook accepteren dat je niet verder groeit, dat het is wat het is. Natuurlijk moet je onderzoeken waarom kinderen stoppen met hun sport, maar hier is al vrij veel onderzoek naar gedaan en de methodiek is nog nooit als reden genoemd waarom kinderen stoppen met sport. De kwaliteit van de trainer wordt wel genoemd en dat met name de mate waarin hij of zij er in slaagt een pedagogisch leerklimaat neer te zetten, de mate waarin de trainer eerlijk, betrouwbaar en leuk is. De sfeer binnen het team, de vereniging komt naar voren als ook de mate waarin er sprake is van een al te prestatief sportklimaat. Het zou interessant zijn om dat nader te onderzoeken.

Remko vertelde dat er binnen Sliedrecht Sport onderzoek is gedaan naar wat kinderen leuk vinden. Kinderen blijken dan met name het smashen, scoren, bovenhands serveren, actie, stoer, bewegen en meer variatie. Ik vroeg mij af of dit meer zegt over de kwaliteit van de trainers in plaats van over de methodiek.

Ik vroeg mij af of je dan kan stellen dat het product Basis Volley nieuwe kinderen trekt of dat het zoals vaak, het vriendjes van vriendjes, kinderen van leden zijn die nieuw binnen de club komen. Daan Krijnen vroeg zich af of dit het onderzoek bij Sliedrecht Sport een onderbouwing geeft voor de terugloop 18% minder meisjes, in Nederland, over 4 jaar gemeten?

Uit cijfer van NOC-NSF bleek al dat alle grote sportbonden te maken hebben met een afname van het ledenaantal. Het Algemeen Dagblad sprak zelfs van een leegloop. Als echt alle sportbonden te maken hebben met een terugloop waarom zou het binnen het volleybal dan te maken hebben met het product CMV?

Wij blijven als sport toch nog steeds andere sporten als concurrentie zien. Want waarom zou je uit het competitie vaarwater van andere sporten moeten blijven, zoals in de discussie geopperd werd?

“Begin ermee om uit het competitie vaarwater te blijven van voetbal en hockey. Laat bijvoorbeeld jeugd beginnen vanaf 15 uur op de zaterdag. Sudosa Desto deed het al en VC Spaarnestad kijkt naar de mogelijkheden.”

Kinderen moet je geen keuzes laten maken, werd er betoogd. Ik vond dat een wat vreemd stelling. Welke keuzes moeten gemaakt worden? Kinderen moeten niet behoeven te kiezen tussen verschillende sporten, zo ging men verder. Hier raakte ik de draad een beetje kwijt? Bij hele jonge kinderen bepalen de ouders, pas later zullen kinderen zelf gaan kiezen werd de open deur nog verder opengetrapt.

Waar dus alle sportbonden een terugloopt laten zien van leden, wij kampioen stil zitten zijn, kinderen steeds minder buitenspelen. Er zelfs kinderen bestaan die nooit buitenspelen. Ouders in het geheel geen idee hebben hoe ze dit probleem moeten oplossen zijn sportbonden, zijn sportclubs bezig met het product en marketingconcepten. In mijn laatste blog schreef ik hier al over.

Bij ons thuis volleybalde iedereen. Het was dan ook niet meer dan logisch dat ook onze jongste ging volleyballen. Dat was logistiek handig zeg maar. Hij had ook de leeftijd dat je dat als ouders gewoon ook nog zelf bepaald. Volleybal vond hij al snel niets aan. Hij mocht niet bovenhands serveren, mocht niet smashen en die pancake was zo overdreven. Dit was binnen de plannen bij de club van onderwijzers pas weggelegd voor de kinderen uit groep 8. Zo lang wilde hij niet wachten. Volleybal werd steeds minder leuk, trainers voldeden niet aan de verwachtingen en nadat nog wel het seizoen afgemaakt moest worden, want ook dat bepaalde wij, werd het lidmaatschap opgezegd. Na het volleybal ging hij tennissen. Op de trainingen veel bekende oefenstof, balvaardigheidsoefeningen, het tennisveld op en neer lopen en de bal op je racket laten stuiten en ondertussen het racket draaien. Vast heel nuttig maar dodelijk saai. Alles houd je dan nog vol als je wedstrijdjes mocht spelen. Tennis was echter zon moeilijke sport dat hij eerst maar eens een jaar moest trainen. Daarna zouden ze bekijken wanneer hij wedstrijdjes mocht spelen. Daarmee teken je als club eigenlijk direct je doodvonnis. Na het tennis ging hij op voetbal en dat vonden wij niet leuk. De club was niet bijster goed georganiseerd. Zo bleek het team waar hij in zou komen nog geen trainer had. Het team was ondertussen wel gewoon opgegeven voor de competitie. Een uur voor de eerste competitiewedstrijd werden wij, als ouders, uitgenodigd in het clubhuis. Op dat moment werd ons het probleem van de trainersvacature voorgelegd. Twee vaders hebben dit toen, laten we zeggen uit nood, opgepakt. Geen trainers met een trainerservaring of een trainersdiploma. Het ging van dik hout zaagt men planken. Ik was absoluut niet blij maar voor het eerst kwam onze zoon thuis met een gigantische lach op zijn gezicht. Onder de blauwe plekken, het kon niet gek genoeg. Ik zal jullie besparen met alle details maar hij vond het fantastisch. Hier zat geen concept achter, er zat in het geheel geen tactiek achter, de spelers speelde nog niet in driehoekjes en als de keeper vond dat hij mee naar voren kon, dan deed hij dat. Nadat wij als ouders veel hadden bepaald was dit de eerste keer dat wij aan hem hadden gevraagd wat hij graag wilde. Hij voetbalt nog steeds en heeft het nog steeds naar zijn. Ik vond het eerst best wel moeilijk toen hij stopte met volleybal maar later zag ik het plezier dat hij had en dat was veel belangrijker.

Advertenties

Over CoachBert62

Ik ben een creatief denker, een pro-actieve mensgerichte coach, iemand met een helikopterview, iemand die snel kan schakelen.

Geplaatst op 13 juni 2019, in Beleid, Spel, Spelplezier, Sport en getagd als , , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. Een reactie plaatsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: