Even een break

De competitie’s waren nog maar net begonnen. De voorronde van de beker nog niet eens afgerond. Inmiddels ligt alles echter al weer stil en als ik onze premier mag geloven voor de rest van dit jaar. In kleine groepjes wordt er nog wel getraind, maar een contactsport op ander halve meter, het is wat behelpen. Veel mensen die ik spreek snappen goed waarom dit nodig is, maar dit neemt niet weg dat ze het wel moeilijk vinden. Die trainingen zijn aardig maar dat voetballen op anderhalve meter, het blijft behelpen. De spelers die ik spreek hebben allemaal wel ouders, een opa of oma of dichterbij een jonger familielid die tot de doelgroep behoort. De verhalen over leeftijdgenoten die tegen alle verwachtingen in toch in het ziekenhuis belanden of erger nog op de IC, gingen tijdens de eerste golf nog aan hen voorbij, maar nu komt het toch dichterbij. Waar ik tijdens de eerste golf vooral zelf benauwd was ziek te worden maar alles toch op afstand aan mij voorbij leek te gaan, heb ook ik inmiddels in mijn directe nabijheid mensen die in het ziekenhuis opgenomen moesten worden en zelfs gedurende langere tijd op de IC verbleven. Het raakt je.

Tijdens een workshop over mentale fitheid ging het ook over het begrip energielek, met andere woorden waar loop je op leeg. Wat maakt dat al je energie in een keer kwijt raakt. Het bleek dat ik maar erg moeilijk kan tegen mensen die negatief zijn, die alles maar moeilijk en ingewikkeld vinden. Het bleek dat ik en dat staat hier bijna haaks op, het enorm fijn vind om te denken ik kansen. Wat is nog wel mogelijk? Wat kunnen wij nog doen, binnen de nieuwe kaders?

De krachtigste manier om meer positieve emoties te creeëren, om beter met tegenslagen om te kunnen gaan, is dankbaar te zijn met wat je nog wel hebt. Hoe vaker wij bewust stil staan bij wat er goed gaat, bij wat mooi is, hoe makkelijker er ook goede gedachten bij je naar boven komen.

Dit voorjaar, net voordat wij overspoelt werden door de eerste Corona, belandde ik in het ziekenhuis. Ik bleek diabetes te hebben. Aangezien ik ook een chronisch astmatische bronchitis heb, toch wel overgewicht en niet meer piep jong, behoorde ik plots tot de risicogroep. Door dat laatste raakte ik ook nog mijn baan kwijt. Alle reden zou je denken om kwaad te zijn, depressief te zijn, bij de pakken neer te gaan zitten. Ik moet bekennen dat dat mijn eerste reactie was. Ik was boos, kwaad, verdrietig om wat mij overkomen was, om wat mij was aangedaan. Het leverde mij echter niets op. Sterker mijn bloedsuikerwaardes ging tegen alles in, weer omhoog.

Ik ben daarna op de eerste plaats heel praktisch op mijn eten gaan letten. Doordat ik toch thuis zat, had ik alle tijd. Er werd zoveel mogelijk koolhydraatarme maaltijden gegeten. Ik ging weer sporten, voor de boodschappen niet met de auto maar gewoon op de fiets. Daarnaast ben ik een dagboek gaan bijhouden en, aan het einde van de dag, schreef ik telkens drie dingen op waar ik dankbaar voor was. Noem het zweverig en ik moet zeggen, ik zag het in het begin niet echt

Alles wat je aandacht geeft groeit. Geef je dus het negatieve aandacht, zal dat groeien. Geef je het positieve aandacht, dan zal dat groeien. Het aandacht geven aan positieve dingen is ook niet iets van ‘dat doe ik vandaag even, kijken of het werkt’. Het gaat om een onderhoudsdosering. Mag je dan niet stil staan bij zaken die je moeilijk en ingewikkeld vindt? O ja zeker wel, maar probeer ook altijd te blijven zien wat nog wel goed gaat.

Tijdens de eerste Coronagolf viel mij op dat heel veel mensen het moeilijk en vervelend vonden, maar dat men door had waarvoor die maatregelen nodig waren. Er onstonden ook allerlei initiatieven. Zo werden op Social Media allerlei challenges gedeeld, bekende en minder bekende sporters daagde hun volgers uit om thuis, in huis, of in de tuin te blijven oefenen, te blijven trainen. De uitdagingen hadden een oplopende moeilijkheidsgraad. Fantastisch!!! Voor mijn jongste zoon hielden de trainingen plotseling op en ook de competitie lag stil. Sterker hij is met zijn team kampioen geworden, gepromoveerd, terwijl de competitie niet eens meer is uitgespeeld. Hij heeft in die periode, echter zelf geen seconde minder gesport. Hij heeft thuis allerlei halters, trainingsbanden, een trainingsbankje en trainde zo’n beetje elke dag. Mijn dochter, in haar vrije tijd, werkzaam als personal trainer. Heeft geen seconde minder werk gehad. De personal training en de bootcamp werden vanuit de tuin verzorgd. De laptop op de tuintafel en al haar klanten deden in hun eigen tuin, woonkamer, de oefeningen mee. In plaats van een halter, een liter fles cola. Ik kan hier zo blij van worden. Het denken in mogelijkheden in plaats van onmogelijkheden.

In mijn vriendenkring was men tijdens de eerste golf nog redelijk actief. Er werd buiten getraind, met kleinere groepen. Er werd gekeken naar wat nog wel mogelijk was. Nu, tijdens deze Tsunamie, is het redelijk stil. Sommige zijn echt gestopt, alle activiteiten liggen stil. Van vrienden in de VS hoorde ik dat in sommige staten de activiteiten tot in Maart volgend jaar stil liggen. Er gebeurd helemaal niets meer. Bijzonder want weer andere trainers, in weer andere staten, proberen binnen de kaders wel tot activiteiten te komen.

Vanuit de Veiligheidskunde weten we dat veiligheid binnen zekere marges dient te verlopen. Veiligheid is geen lineair proces. Om te voorkomen dat je buiten deze marges komt spreek je veiligheidsmaatregelen af. Het dragen van mondkapjes, het houden van andere halve meter afstand. hygiënische maatregelen als het wassen van je handen, het in je ellebogen hoesten. Daar binnen is er van alles mogelijk. Als je doel is en blijft dat het gewoon moet blijven zoals het was, dan gaat dat voorlopig niet gebeuren. Een curve die ver buiten de de marge valt, waarbij heel veel mensen ziek worden, weer anderen zullen besmetten en mensen zullen overlijden, is een scenario dat niet veel mensen zullen wensen. Om het vol te houden, zou het te wensen zijn dat mensen wat meer zouden denken in mogelijkheden en wat meer dankbaar zouden zijn voor wat ze wel hebben.

De kracht van dankbaarheid • ActionCOACH

Over CoachBert62

Ik ben een creatief denker, een pro-actieve mensgerichte coach, iemand met een helikopterview, iemand die snel kan schakelen.

Geplaatst op 30 oktober 2020, in groei mindset, Groepsproces, Peakperformance, Politiek, Psychologie, Spel, Sport en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. 2 reacties.

  1. Ikzelf merkte ook dat de eerste golf veel verder weg bleef uit mijn omgeving, terwijl de tweede golf veel dichter zit. Ik sport zelf heel graag en geef training. Dit ligt nu allemaal terug even stil. Ik vind het heel jammer maar vind het inderdaad belangrijk om te focussen op wat er wel nog allemaal mogelijk is. Er is nog zoveel dat je wel kan doen, je moet gewoon soms wat creatiever zijn (bvb: de colaflessen als halters gebruiken). Focus op het positieve!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: