Apartheid

Iedereen heeft wel een voorbeeld, iedereen kent wel een docent die aan het begin van het schooljaar mateloos populair was, maar die zich zo rond de kerst ontpopte tot de grootste etterbak van je hele schoolcarrière. Omgedraaid kon je ze ook tegenkomen. Docenten die aan het begin van het schooljaar met de spreekwoordelijke zweep door de klas gingen, maar die aan het eind van het schooljaar best oké bleken. Waarom konden docenten zo, als een blad aan de boom, omslaan?

Lees meer »

Advertenties

Social Media

Toen ik lid werd van een volleybalvereniging kende wij nog geen Twitter, Instagram of Tinder. Na de training speelde wij op een Atari of als je geluk had op een Commodore 64. Je sprak elkaar aan en als het stiekem moest, dan ging dat met een briefje, dat via, via terecht kwam bij degene kwam die het briefje moest hebben. Tijdens de training luisterde je naar je trainer en je haalde het niet in je hoofd om iets anders te doen. Zelfs even stuiteren met de bal was uit den boze. Als je een pest hekel had aan iemand dan schreef je in een onbewaakt ogenblik ‘Kees is een homo!’ op het schoolbord en zijn leven was voor een poos goed verziekt. Je wachtte iemand na schooltijd op, fietste even naast hem en trapte dan zijn schooltas van de bagagedrager omdat je wist dat daar een thermosfles chocolademelk in zat die dan ook aan gruzelementen viel en dat was ook het idee. Er is veel veranderd.

Lees meer »

Voor de kerst

“Ik stel voor dat wij beginnen met een rondje langs de velden.”

Zo begon, een aantal jaren geleden, een TC-vergadering. Trainers bij elkaar, een voortgangsoverleg. Een voor een werden de teams doorgenomen. De prestaties van ons B team vielen tegen. Wij hadden maar 1 B team, dus iedereen, talent of niet of je nu kon volleyballen of niet,  je zat in dat team. Het team had veel wedstrijden verloren. Jouke schaamde zich. Hij had de nodige ervaring en zou dit varkentje wel even wassen. Hoewel wij wisten dat het een moeilijk team was, was een 10e plaats wat je noemt een hele slechte seizoensstart. Jouke legde uit dat afgesproken was om iedereen even veel te laten spelen, dus ook Junior. Junior volleybalde nog niet zo heel lang en eerlijk is eerlijk, hij kon er niet veel van. Waar Pim en Tom al een heel aardig jump float beheerste serveerde Junior nog onderhands.

Lees meer »

Een complimentje

Ik vond het wel een vondst, Thomas Dekker die, rijdend hij over gevaarlijke wegen, langs diepe ravijnen nog even uitlegt hoe het toch zo mis kon gaan. Zijn reispartner snapte er helemaal niets van. Hoe kon iemand zo ver gaan? Dekker schetste een ontluisterend beeld  van de wielerwereld. Een wereld die, als wij de coureurs mogen geloven, nu veel schoner is. Ik vraag mij dat af. Ontegenzeggelijk is er veel veranderd, het dopingpaspoort, de Where abouts en een veel transparantere sportcultuur.

Afgelopen week kwamen er andermaal twee sporters naar buiten met een bekentenis, Karsten Kroon en Lieuwe Westra. Beide zijn inmiddels gestopt met wielrennen. Ik vind het wel bijzonder dat ze nu naar buiten komen met deze bekentenissen.  Een gezamenlijk onderzoek van de Nederlandse wielerploegen en de wielrenunie KNWU, in 2013, leverde geen nieuwe dopingbekentenissen op. Renners en oud-renners die in het kader van dat onderzoek dopinggebruik bekenden, zouden er met een relatief lichte straf vanaf komen.  Waarom zou je dan nu bekennen? Lees meer »

Spannend

Ik moet bekennen dat ik activiteiten nog wel eens spannend vind. Ik kan soms zeer tegen iets op zien. Zo heb ik zestien keer met een team in de eindronde van een NK gestaan, maar elke keer vond ik het spannend en dan behoefde ik nog niet eens zelf te spelen. Ik was gewoon de coach op de bank, die er voor moest zorgen dat mijn spelers een leuke dag hadden en weer een stapje verder kwamen in hun ontwikkeling. Ik hield mij zelf voor dat ik niet bezig was voor eigen succes. Ik wilde spelers opleiden voor het eerste team of als het even kon nog hoger. Waar maakte ik mij druk om?

Mijn rijexamen? Ik zag er als een berg tegenop. Het ging ook meerdere keren niet goed. Over rij ervaring geen gebrek. Het behoefde, in mijn ogen, ook maar een keer verkeerd gaan en ik kon de moed al opgeven.  Ook later, op mijn werk. Als ik een voorlichting moest verzorgen voor nieuwe medewerkers, dan wilde ik graag van te voren weten hoeveel mensen in de zaal zouden zitten. Op de dag zelf wilde ik, voor aanvang, toch even door het raampje, de zaal in kijken om te zien dat de hele zaal ook echt helemaal vol zat. Als ik echter eenmaal voor de groep stond, ging het prima. Dan was ik die makkelijke spreker die wel een verhaal over de bühne wist te brengen. Het viel uiteindelijk reuze mee en eerlijk gezegd was het gewoon leuk.

Ik zat wel eens af te vragen wat het ergste was dat wij zou kunnen overkomen, als ik weer eens iets spannend vond. Om daarna tot de conclusie te komen dat, dat nog wel mee zou vallen. Als ik dan eenmaal voor die zaal stond, of als die finaleronde eenmaal aan de gang was, dan viel het allemaal reuze mee. Op een of andere manier had ik die spanning nodig. Ik wilde goed voorbereid zijn. Ik wilde zeker weten dat ik alles in de vingers had, onder controle misschien ook wel. Je zou het perfectionistisch kunnen noemen.

Lees meer »

Autoritaire trainers

Gerhard heette hij. Gerhard was een trainer die ik niet snel vergeet. Zijn Duitse naam zal er weinig mee te maken hebben maar Gerhard was een man van de keiharde discipline, een man ‘van regel ist regel und ordnung muss sein’. Gerhard, een oud militair, wist hoe het spel gespeeld moest worden, duldde daarover heen discussie. Als het even mis liep, dan lag het niet aan Gerhard maar aan de discipline van de de spelers of zoals hij de gehele doelgroep vaak over een kam scheerde, de patatgeneratie.

Ik moet eerlijk bekennen, ik kom ze weinig meer tegen, zo’n autoritaire trainer. Eigenlijk is een dergelijke stijl van leidinggeven achterhaald, tenminste dat vind ik. Dit wil niet zeggen dat ze er niet zijn, die trainers die alles bepalen, die geen tegenspraak dulden, wiens wil nog echt wet is. Autoritaire trainers staan weinig open voor gesprek, feedback of discussie en dulden weinig of geen tegenspraak. Autoritaire trainers zijn dominant en bazig. Zij houden regie en een sterke controle. Een autoritaire trainer verzamelt, of creëert een team met spelers om zich heen die weinig kritisch, vrijwel blind de trainer volgen.  Een autoritaire trainer houdt informatie voor zich, deelt dit ook niet graag met anderen, tenzij het strikt noodzakelijk is.

Een gevolg van deze leiderschapsstijl is dat spelers op den duur vooral extrinsiek gemotiveerd zijn, vaak uit angst. Ze zijn niet intrinsiek gemotiveerd. Je krijgt van die spelers die hard werken als de trainer kijkt en niets uitvoeren als hij even niet kijkt. Er heerst passiviteit in het team. Spelers zullen niet zelf met oplossingen voor problemen komen waar zij in het veld tegen aan lopen. Niet elke speler zal het volhouden om met een dergelijke trainer het seizoen door te komen.Lees meer »

Een team van individuen

Enkele weken geleden stond ik, min of meer toevallig, langs de lijn van een lager spelend jeugdteam. Het was een gelijk opgaande wedstrijd. Er ging nog veel niet goed. Aan de inzet lag het niet, die was, zeker gezien de weersomstandigheden goed te noemen. De jongens knokte er hard voor. Je ziet het natuurlijk bij elk team, maar mij viel op dat het niveauverschil tussen de verschillende spelers toch wel aanzienlijk was. Waar de ene speler een aangespeelde bal maar moeilijk onder controle kon krijgen, passeerde een ander, de ene na de andere tegenstander, waarbij de bal als een soort magneet aan zijn voet leek te kleven. Je kent dat wel, een soort Messi maar dan niveautje 4e klasse. Hoewel al deze jongens echt maar 1x per week trainde en ook echt dezelfde trainer hadden, dezelfde assistent-trainer leek de een meer ervaren, balvaardiger, technisch begaafder dan de ander.Lees meer »