Categorie archief: Beleid

Vervelende ouders

Ik geeft het maar toe, ik ben ouder, ik ben vader van inmiddels drie volwassenen kinderen. Deze kinderen zijn echter ook jong geweest en ook ik stond langs de lijn, zat op een tribune en ook ik heb mijn kinderen aangemoedigd. Ik heb teams van mijn kinderen getraind, ben leider geweest van het elftal waar mijn zoon in zat. Waar clubs vroeger zaten te springen om ouders, waar men vroeger nog zei ‘Ouders graag gezien’ is het feit dat je ouder bent tegenwoordig iets waar ik mij bijna voor zou moeten schamen. Ouders zijn, tenminste in het voetbal, een bron van ergernis. Nick Veenbrink schreef hier recent een lezenswaardig blog over. Nick geeft aan dat ouders belang hechten aan de competitieve elementen in sport wat zich uit in het volgen van ranglijsten en verlangen dat hun kinderen wedstrijden winnen of kampioen worden. Hierover schreef ik eerder al een blog. Ouders willen dat hun kind het goed doet. Ouders hechten, zo benoemd Nick, ook waarde aan het verkozen worden tot selectiespeler. Het geeft vorm aan de status, aldus Nick. Ouders zijn bereid ver te gaan, hieraan bij te dragen. Als voorbeeld noemt Veenbrink een vader die gevraagd wordt leider van een elftal te worden en daar maar ja tegen zegt omdat hij er niet zeker over was dat zijn zoon in een selectie elftal zou komen. Hier voelde ik mij direct aangesproken want ook ik was leider van een jeugdelftal. Hoewel Veenbrink aangeeft ouders niet over een kam te willen scheren wordt een link gelegd met ouders die basisschoolleraren onder druk zetten om het schooladvies aangepast te krijgen. Ook de term curling ouders komt naar voren. Ouders willen hun kinderen behoeden voor tegenslag.  Zwart-wit gesteld: ouders zien zichzelf pas als goede opvoeder wanneer hun kinderen goed presteren, aldus Veenbrink.

Alles is het gevolg van de prestatiemaatschappij, ook in het onderwijs zien wij dit terug. Een schooladvies wordt niet zonder meer geaccepteerd. Binnen een prestatiemaatschappij is men gedreven door succes. Op de website van De Correspondent is een mooi artikel te lezen over onze prestatiemaatschappij. Gelukkig zijn in een wereld die draait om succes.

Wij rekenen collectief af met de zesjescultuur. Overal – van de lokale supermarkt tot aan de voetbalclub – maken we prestaties meetbaar.

Dit is de wereld waarin wij leven.  In deze prestatiemaatschappij vervullen wij allemaal een rol. Onze maatschappij is nu eenmaal zo ingericht. Op school krijgen kinderen worden vanaf de kleuterschool getoetst, worden de vorderingen van kinderen middels een leerlingvolgsysteem gevolgd en zelf een kinderdagverblijf of een peuterspeelzaal ontkomt niet aan de voorschoolse educatie. Alles moet meetbaar zijn en stil stand is al heel jong achteruitgang. Op latere leeftijd komen wij functionering- en beoordelingsgesprekken tegen of, als je gelukt hebt jaargesprekken of POP gesprekken, want je moet je blijven ontwikkelen. Ook nu moet voortgang meetbaar zijn, moeten wij steeds werken aan doelen, werken wij naar deadlines.

Lees de rest van dit bericht

Ongelukkig geboren zijn

Ongelukkige kinderen, ze bestaan. Kinderen die het ook altijd tegenzit, ze bestaan. Kinderen die te klein zijn, te langzaam, niet slim genoeg, ze bestaan. In de jaren 70 van de 20e eeuw bleek al dat kinderen geboren in de maanden juli, augustus en september oververtegenwoordigd waren in het speciaal onderwijs. In de 20e eeuw bleek een vergelijkbaar fenomeen zich voor te doen in de sport. In de selectie elftallen bij Ajax bleken wel heel veel kinderen geboren te zijn in maar een heel beperkt aantal maanden, namelijk de eerste drie maanden ná de peildatum. Je kan, zo leek het, gewoon in een verkeerde maand geboren zijn. Dit was natuurlijk onzin. Je bent niet minder slim omdat je geboren bent op 21 september of een minder talentvolle voetballer als je geboren bent op 27 oktober.

Hoe komt het dat kinderen geboren in een bepaalde maand minder succesvol lijken?

Lees de rest van dit bericht

Overwerkt

Iemand die burn-out is, is lichamelijk, mentaal en ook emotioneel opgebrand. Er is geen energie meer. Het gaat niet meer. Ook kinderen kunnen burn-out zijn. April van het afgelopen jaar besteedde de NOS aandacht aan Fleur. Fleur was al op negenjarig leeftijd overspannen.  Het begon bij Fleur met hard werken. Teleurstelling, als er iets niet lukte, betekende voor haar nog harder werken om het goed te maken. Fleur stond steeds vroeger op, om te leren, huiswerk foutloos af te krijgen. Fleur maakte lange dagen. Fleur bleek niet de enige. Wat haar was overkomen, overkomt steeds meer kinderen, aldus
het Nederlands Centrum Jeugdgezondheid (NCJ). Kinderen ervaren nogal eens stress, veel stress. De oorzaak van het probleem moet gezocht worden in de steeds maar toenemende prestatiedruk. Kinderen hebben al op jonge leeftijd te maken met toetsen, waarop dan weer goed gescoord moet worden. Kinderen krijgen al op jonge leeftijd huiswerk en als ze op een sport zitten moeten ze daar ook goed presteren om een wedstrijdje te mogen spelen. Presteer je minder, zit je op de bank. Elk seizoen wordt wordt dan ook weer afgesloten met toetsen, de selectietrainingen, waar je maar weer moet laten zien wat je waard bent.

Lees de rest van dit bericht

Koffietijd

Meer respect met aftrapsessies, aldus de KNVB. Samen een kop koffie aan het begin van de wedstrijd, leidt in de regio Den Haag tot meer begrip en respect op het veld. De aftrapsessies zijn een vervolg op het project ‘Weer spelen tegen’ van de KNVB. Een project dat werd opgetuigd na de vele incidenten tijdens wedstrijden met als gevolg dat vele teams liever niet tegen Haagse elftallen wilde spelen.

Het format is vrij eenvoudig. De KNVB stuurt iemand vooraf naar een wedstrijd die, op voorhand, als risicovol wordt ingeschat.  Deze persoon brengt een aantal sleutelfiguren rondom de wedstrijd bij elkaar. Je moet dan denken aan de aanvoerders, coaches en de scheidsrechter. Vervolgens gaan ze met elkaar om tafel zitten. De, laten we hem, coördinator noemen, stelt de vraag wat er nodig is om er een leuke wedstrijd van te maken. Vervolgens worden daar afspraken over gemaakt. Moeilijker is het niet. Natuurlijk gebeurd in dat gesprek meer, ze maken een rondje, iedereen stelt zichzelf voor, vertelt iets over zijn achtergrond, de voetbalcarrière, ze leren elkaar wat beter kennen en stappen tijdens de wedstrijd wat makkelijker op elkaar af of een conflict in de minnen te schikken. Het ei van Columbus, zo lijkt ’t want, zo blijkt het werkt, minder incidenten en leukere wedstrijden. Wat een goede ontvangst al niet doet.

Lees de rest van dit bericht

Lanterfanteren

Het onderzoek van de KNVB blijkt ook onderwerp van gesprek langs de lijn. In mijn laatste blog schreef ik al over de weerstand die bij sommige trainers zit. Er moet en zal toch ergens geselecteerd worden. Dat wij afstappen van het selecteren bij O9 was prima maar bij O10, waarom niet? Er bleek nog een wereld te winnen.

Ook ouders van kinderen uit selectieteams blijken kanttekeningen te plaatsen bij de mogelijkheid dat elk kind misschien wel talent zou kunnen hebben. Zo sprak ik afgelopen weekend een moeder die van mening was dat het plan van de KNVB geen rekening houdt met inzet.
“Je hebt fanatieke sporters en gezelligheidssporters, zonder daar een oordeel over te willen vellen overigens. Maar de sportbeleving, en dus ook het spelplezier, is bij deze groepen erg verschillend.”

Lees de rest van dit bericht

%d bloggers liken dit: