Categorie archief: Beleid

Comfortzone

Wij willen ons graag vergelijken met de ander. Wij willen wedstrijden winnen. Wij moeten winnen. Om te winnen is het fijn om te kunnen beschikken over goede, ervaren spelers. Om die reden hebben trainers nog al eens de neiging om als een moeder kloek op de eieren te zitten. Hij is, als trainer, het beste dat de speler zou kunnen overkomen. De trainer gaat met zijn team voor niets minder dan het kampioenschap en niet zelden slaagt deze trainer hier ook nog in.

Dit korte termijn denken leidt niet tot betere spelers. Leren vindt namelijk niet plaats in de comfortzone. Willen wij spelers echt beter maken moeten trainers op de eerste plaats af van hun eiland. Laat spelers niet spelen op het actuele niveau, daag ze uit, laat spelers doorstromen. Doorstromen betekent dat ze regelmatig op hun tenen moeten lopen, dat niet alles direct goed verloopt. Doorstromen betekent dat je fouten kan, maar ook mag maken. Doorstromen betekent dat je misschien niet zo vaak als dat zou wensen kampioen wordt met je team.

Lees de rest van dit bericht

De Open Club

Nu al weer lang geleden, ergens in de vorige eeuw, had ik het geluk deel uit te maken van een groep mensen die na mocht denken over de toekomst van de vereniging. De toenmalige voorzitter daagde zijn gehoor uit tot ver buiten de kaders te denken.
Waar zou de vereniging staan over pak weg 15 jaar?

Wij mochten dromen. Niets was te gek. Waar zouden het eerste mannen team en eerste vrouwen team dan spelen? Waar spelen onze jeugdteams en welke resultaten zouden zij dan boeken? Hoe groot is de vereniging op dat moment? Hoe willen wij dat naar ons, als vereniging, in de wijk, in de plaats gekeken wordt? Zijn wij dan nog een vereniging met vrijwilligers of hebben wij wellicht beroepskrachten in dienst? Welke doelgroepen willen wij bedienen? Zijn dan nog steeds de leden of richten wij ons ook, of misschien wel meer op de lossere verbanden? Bieden wij meer dan sport en zo ja, wat willen wij dan nog meer bieden? Niets was te gek, alles kon. De opbrengst van de avond was een arsenaal aan droomdoelen. Een woud aan punten op de horizon en soms voorbij de horizon.

tumblr_lsyzkk1ais1r3zfqdo1_400_large

Lees de rest van dit bericht

Waarom vakken vullen?


Nog een weekje en dan beginnen de schoolvakanties. De tijd voor veel scholieren om op zoek te gaan naar een leuke bijbaantje. Een bijbaantje waarvan de meesten hopen dat ze ook na de vakantie kunnen blijven om wat bij te verdienen. Als je gelukt hebt verdien je als vakkenvuller het minimum jeugdloon, wat voor een zestienjarige neerkomt op zo’n 3 euro per uur.  Een prima salaris natuurlijk. Je leert werken voor een baas en als je later de detailhandel in zou willen werken is dit prima werkervaring.

240185_480

Wie de media een beetje heeft gevolgd de laatste maanden kan het niet ontgaan zijn dat sportverenigingen een mega probleem hebben met het vinden van vrijwilligers. Veel leden, maar ook ouders van jeugdleden, zijn het product van een consumptie maatschappij. Zij betalen contributie en dan verwacht je ook wat terug van de vereniging. Het al oude adagium dat je met elkaar de vereniging vormt en dus met elkaar de taken die binnen de vereniging vervuld moeten worden, invult dateert uit de vorige eeuw.

Lees de rest van dit bericht

Buurtzorg model

Dat vele handen licht werk maken is een open deur. Op een congres van de Handbal bond bleek het, zo luidde een tweet, vooral te gaan over durven loslaten. Na doorvragen bleek dat handbalbestuurders soms 2,3,4 of zelfs 5 extra taken hebben en dat loslaten best lastig is. Nu zijn handbalbestuurders niet de enige sportbestuurders die moeite hebben met loslaten. Nog geen twee weken geleden zag ik op TV, een voorzitter van een voetbalvereniging die naast dat hij voorzitter was, trainer van het 2e elftal, scheidsrechter ook nog, samen met de secretaris de was deed voor zo’n beetje de gehele vereniging. De was doen voor de gehele vereniging?

 

wasserij Lees de rest van dit bericht

Zuigelingen selectie

Klokslag 7 uur ging het hek van het sportpark open. Ruim 27 moeders en een enkele verdwaalde vader duwde hun kinderwagen vlot door het hek naar binnen. Op het raam bij de kantine hingen de papieren. Ik moest mij, met Leroy, melden op veld 2, maar voor dat de selectietraining begon, eerst opwarmen in het clubhuis.

“Heeft u voor mij een kopje koffie en kan ik ergens de fles voor mijn zoontje warm maken?”
“Ik zal even een flesverwarmer voor u pakken. Bij de achterste tafels vindt u een paar stopcontacten.”
Ik kreeg een flesverwarmer mee, vulde ‘m deels met water en haalde de fles uit de sporttas. Leroy was vanmorgen al vroeg op en had voor het laatst vlak voor het slapen gaan zijn flesje gehad. Het was onverstandig om al wat brood of een potje Olvarit te geven vlak voor een zware training, maar wat lichters, gewoon een klein flesje Nutrilon werd geadviseerd.

Leroy was uitgenodigd voor een selectietraining van Barcalona. De club organiseerde door heel Europa selectietrainingen. Ouders konden hun zoontje hier voor opgeven. Je kreeg dan via email een uitnodiging met daarin een weblink naar een vragenlijst die je dan moest invullen. Vragen over, het geboortegewicht, de Apcar score, maar ook over de lengte van vader en moeder, of de ouders ook aan sport hebben gedaan en zo ja, op welk niveau, of het kind te vroeg, dan wel te laat was geboren. Het was een hele lijst met vragen. Na een week of vier kwam de uitnodiging.

Wij mochten met Leroy komen. Onze buren waren best teleurgesteld, want Klaas bleek niet goed genoeg. Sonja, Klaas’s moeder bleek te klein en wat ook meespeelde, zij had nooit op een beetje niveau aan sport gedaan. Ze kon fantastisch viool spelen, maar die ervaring telde niet mee.

 

babytopsport_1

Lees de rest van dit bericht

%d bloggers liken dit: