Marktwerking

In een eerder blog benoemde ik al mijn verbazing over het feit dat veel voetbalclubs, zeker  bij de breedte teams, niet in staat zijn om gediplomeerde trainers aan te stellen.  Clubs anticiperen hier ook op door in advertenties aan te geven dat opleiding niet vereist is. Een recente tweet van Pieter Zwart wees op een mogelijke oorzaak, namelijk de prijs die trainers zouden moeten betalen voor een cursus.

“Opleiden zou geen melkkoe moeten zijn, maar een investering in de toekomst. Juist ook voor de breedtesport. Iedereen heeft baat bij goede trainers”

Zwart heeft hier een punt, iedere sporter heeft baat bij goede, opgeleide, trainers. Voor veel voetbalverenigingen blijkt dit een dilemma. Trainers zijn veelal de goed bedoelende vader, al dan niet met een voetbalachtergrond.Lees meer »

Advertenties

10 jaar en jonger

Afgelopen week kwam er, in mijn timeline, op Twitter een tweet waarin een TC voorzitter schreef op zoek te zijn naar verenigingen die, net als zijn vereniging, er wel klaar mee is dat Betaald Voetbal Organisaties hele jonge kinderen scouten bij amateur vereniging. Hij was niet alleen, zo bleek uit de reacties. Het scouten van hele jonge kinderen bij de eigen club heeft iets ranzigs. Waarom kinderen uit de eigen omgeving weghalen? Waarom mogen kinderen die een beetje kunnen voetballen niet in hun eigen omgeving voetballen? Omdat het talenten zijn, krijg je dan te horen en omdat iedereen het doet, moeten wij het ook doen, is dan een soort automatisch vervolg. Ajax haalde nog niet zo heel lang geleden twee jongens weg uit de buurt van Almelo. Bij Heracles hebben ze of toch nog enig gevoel in hun donder of ze hebben echt zitten slapen. Waarom zou je als ouder akkoord gaat met een transfer van je 8 jarig zoontje naar de andere kant van het land? Ik geef toe, het is gezocht maar ik moest even denken aan iets anders dat deze week het nieuws haalde. Een vader en moeder die voor geld hun zoontje aanboden op het dark web. Nu gingen deze ouders nog wel kilometers verder over de grens van het ontoelaatbare, maar wat doen ouders met een kind dat gescout wordt door een BVO? Ja, een kind gelukkig maken. Hoe mooi is het niet als je kind als talent wordt gezien. Wie wil niet dat jij de ouder bent van de nieuwe Neymar? Een scout langs de lijn bij het team van jouw zoon? Iedere ouder raakt van de kook en dat weten ze bij al die betaald voetbalclubs. De TC voorzitter uit mijn timeline kreeg in gesprek met een betaald voetbalclub uit onze regio ook doodleuk te horen dat zij er geen probleem van maakte dat zij van plan waren scouts van betaald voetbalverenigingen te weren bij wedstrijdjes van de jongste jeugd van zijn vereniging.
“Prima joh, dan kijken wij toch ergens anders en als wij een talent van jouw vereniging zien, dan benaderen wij toch rechtstreeks de ouders. Wij hebben jullie echt niet nodig!”
Reacties op het bericht op Twitter waren soms wat fatalistisch. Wij kunnen dit probleem niet oplossen werd er gesuggereerd. Als BVO’s bij jou niet mogen scouten, dan scouten ze wel elders. Het lijkt een beetje op de discussie rondom softdrugsgebruik. Laten wij nu de verkoop reguleren, uit het criminele circuit halen, dan hebben wij er nog een beetje zicht op, het gebruik kunnen wij toch niet uitbannen. Een betaald voetbalclub in Engeland heeft zijn nek uitgestoken. Zij stoppen met de opleidingsteams O16. Over de werkelijke redden tot dit besluit kan je discussiëren. Een Britse website meldde dat minder kinderen zouden stoppen met voetbal als alle betaald voetbalclubs geen opleidingsteams meer zouden hebben vanaf O17. Dit klinkt als een ferme uitspraak maar in wezen is het niets meer dan iets dat wij allang weten. Als het pedagogisch leerklimaat dat een trainer weet te realiseren te prestatief is, leidt dit tot drop outs. Waar wij dus als de dood zijn dat wij potentiële talentjes missen, jagen wij ze misschien wel weg. Terug naar die jongentjes uit Almelo, die door Ajax gescout zijn. Als een van die twee, na twee jaar, in een functioneringsgesprek te horen krijgen dat hij toch niet goed genoeg zijn. Wat zou dit met zo’n jochie doen? Denkt die dan nog steeds “Joh, voetbal is zo’n leuke sport, ik ga lekker weer bij mijn oude club, met de vriendjes van weleer ballen in de 3e klasse regio Oost’? Ik durf hier wel een voorspelling over doen. Niet omdat ik een glazen bol heb, maar omdat wij ook hier, door onderzoek, in algemene zin iets meer over weten. Talenten die een individuele sport beoefenen en stoppen met hun sport, gaan niet zelden een andere sport beoefenen. Talenten die een teamsport beoefenen en stoppen met hun sport, stoppen met hun sport.

Dichterbij huis, ik hoop dat ik dit mag vertellen, heb ik een fantastisch goede vriend en oud collega wiens zoon een razend leuke voetballer is. Een jongen die droomde van een carrière in het betaald voetbal. Een periode heeft hij training gehad bij een voetbalschool van een hele bekende oud international en werd gescout door een vereniging met een hele gerenommeerde jeugdopleiding. Wedstrijden mocht hij spelen op hoog niveau, ook tegen Ajax. Hoe mooi kan het zijn? Totdat hij , echt in een functioneringsgesprek, te horen kreeg dat ze niet tevreden waren. Hij was niet goed genoeg en nog niet eens op dit moment, maar er werd een uitspraak gedaan over de verwachtingen voor de toekomst. Waar ik mijn glazen bol mis, hadden zij die wel. In het hele traject geen enkele introspectie vanuit de club over hoe zij het anders hadden kunnen oppakken. Geen enkele idee over wat hij anders zou moeten doen om een volgende keer misschien wel weer in beeld te komen. Hij ging terug naar zou oude club, naar de vrienden van toen. Of voetbal nog steeds leuk is en of er nog dromen en verlangens zijn? Wij hebben het vaak over een groei mindset.  Het gaat er niet om hoe vaak je valt, het gaat er om dat je iedere keer weer op staat. Ik vraag mij dan altijd hoe vaak je op je bek moet gaan? Hoe vaak je beschadigd mag raken en wat de verantwoordelijkheid van die BVO’s hier in is of is dit gewoon part of the job?

Als talentontwikkeling een piramidaal model is, als wij weten dat het smal is aan de top, waarom doen wij er dan ook echt alles aan om van die piramide een potlood te maken? Betaald voetbalclubs in ons land stoppen niet met het scouten van jonge kinderen. Zij zouden maar eens een talent missen. Als amateurclubs het scouten op de eigen accommodatie gaan verbieden zoeken die BVO’s wel andere mogelijkheden en passeren zij de betreffende verenigingen door rechtstreeks met ouders contact op te nemen. Met andere woorden als amateurclubs dit niet gezamenlijk oppakken veranderd er niets.

Wat zit er nu achter? Gaat het nu echt om het vinden van die toptalenten? Als je kijkt wat er allemaal mis kan gaan, hoeveel kinderen afhaken juist door dat prestatiegerichte leerklimaat, als je meeneemt dat het erg moeilijk is om op hele jonge leeftijd een talent te herkennen. Ik heb het dan nog niets eens over zoiets als een geboortekwartaaleffect. Als je voor ogen zou hebben wat het is voor een kind om uit de eigen, vertrouwde omgeving weggeplukt te worden om daarna ook nog eens te horen te krijgen dat ze het toch niet zien zitten. Je zou denken, ieder wel denkend mens, kapt daar dan mee, zet het kind weer centraal en laat het lekker in de eigen omgeving voetballen. Er moet iets anders zijn, want waarom houden BVO’s vast aan de eigen werkwijze. In 2013 publiceerde de website Tussen de Linies een lezenswaardig artikel. In het artikel was te lezen dat Ajax, over vijf seizoenen, ruim 61 miljoen euro had verdiend aan jeugdspelers. De jeugdopleiding van Ajax en dit zal voor al die BVO’s gelden was en is gewoon een verdienmodel. Laten wij dus ophouden met dat het scouten goed is voor het kind met talent, dat het goed is voor zijn ontwikkeling. Dergelijke motivaties zijn eigenlijk een gotspe. Als er over vijf seizoenen meer dan 61 miljoen euro wordt verdiend en dat kinderen die afvallen als een soort collateral damage wordt beschouwd, dan kan je stellen dat er sprake is van kinderarbeid. Dit is de verantwoordelijkheid van die BVO en het system van grote amateurclubs met een gerenomeerde opleiding daarom heen.

Het is dan ook bijzonder dat de KNVB hier zo dubbel in lijkt te zitten. Aan de ene kant brengt men naar buiten dat het zo ontzettend moeilijk is om op hele jonge leeftijd kinderen als talent te herkennen. Benoemd oud bondscoach Foppe de Haan in Nieuwsuur dat kinderen gewoon in de eigen omgeving moeten opgroeien maar onder tussen draagt de KNVB volledig bij aan de randvoorwaarden om dit hele verdienmodel overeind te houden. De enige reden die ik kan bedenken is dat aan het scouten van hele jonge kinderen gewoon goed geld wordt verdiend.

IJsland

Hoewel IJsland met 2-0 verloor van Nigeria, was de 1-1 tegen de vice wereldkampioen Argentinië natuurlijk prima. Wij zijn natuurlijk het laatste EK niet vergeten en Nederland weet als geen ander wat de kwaliteit van het IJslandse voetbal is. Via mijn volleybalvrienden uit  Reykjavik wist ik al langer hoe het voetbal tegen alles in enorm leeft. IJsland heeft net meer dan 330.000 inwoners en telt slechts 20.000 voetballers. Ons land telt, even als vergelijking 1,2 miljoen voetballers en altijd nog 114.440 volleyballers. Neem daarbij dat het klimaat niet bepaald prettig is voor het beoefenen van een buitensport en je heb een scenario voor een mission impossible. Toch is het succes van IJsland niet iets dat uit de hoge hoed. Michiel de Hoog schreef hier eerder al een geweldig artikel over.

IJsland kampte in de jaren 90 met een hoog alcohol en softdrugs gebruik onder jongeren. De eerste uitkomsten gaven haar behoorlijke buikpijn: bijna de helft van alle 14- en 15-jarigen dronk niet alleen vaak, maar ook veel. Je moet dan denken aan elke maand minimaal één keer dronken. In Europa waren het alleen de Poolse pubers die het nog bonter maakte. Kinderarts, Nico van der Lely zette, recent, in ons land een alcoholpoli voor tieners op.
„Twee keer flink dronken en je IQ daalt tien tot vijftien punten,” aldus Van der Lely.

Dat inzicht was er in de jaren 90 al in IJsland. Inmiddels drinkt een 15 jarige IJslandse puber nog amper en sport hij zo’n 5x per week. Aan de wieg van deze cultuuromslag stond sociologe Inga Dora Gigfusdottir. Haar onderzoek bracht het gigantische probleem aan het licht. Door hierover, vrij informeel, te gaan praten, met politici, leraren, ouders drong het besef dat er werkelijk een probleem was tot steeds meer mensen door. Waar de preventie voorheen uitsluitend bestond uit voorlichting ging men nu een paar stappen verder. Zo kwam er wetgeving, werd er doorlopend gewerkt aan het maatschappelijk bewustzijn maar werden er ook alternatieven geboden. Wij klagen in Nederland nog wel eens over onze stringente wetgeving maar op IJsland ging men nog een stapje verder. Wat dacht je van een verkoopverbod voor tabaksproducten aan jongeren jonger dan 18 en voor alcohol tot 20. Verder kwam er een totaal verbod op tabaks- en alcoholreclame. Verder kwam er een officieuze avondklok voor kinderen onder de 16. Hierop werd niet gehandhaafd, toch bleek deze vrij trouw te worden nageleefd.

Alternatieven

Men had bedacht dat het goed zou zijn als kinderen het gehele jaar door zouden kunnen sporten. Niet alleen in de korte zomerperiode maar ook in de lange, donkere, wintermaanden. In het gehele land werden er overdekte sportcentra’s gerealiseerd. De beste kinderen werden niet apart gezet. De achterliggende gedachte was ook niet om kinderen nu om te vormen tot topsporters. De achterliggende filosofie kwam voort uit het werken aan een gezondere lifestyle en dat ging iedereen aan. De talentvolle kinderen speelde dus samen met de op het eerste gezicht minder talentvolle kinderen. Een ander aspect van het aanbieden van sport was de opvatting dat elk kind recht had op hoog opgeleide trainers.

De IJslandse aanpak werpt zijn vruchten af. Op dit moment kan je zonder veel overdrijving stellen dat IJsland gidsland is als het gaat op drank en drugspreventie onder jongeren. In de slipstream van de positieve resultaten op het gebied van drank- en drugspreventie, leverde dit lifestyleproject nog een ander effect op. IJsland is, met maar heel weinig inwoners en nog minder voetballers al enige tijd in staat om met de beste voetballanden ter wereld mee te doen. Dit zagen wij al op het EK, waar ons land schitterde door afwezigheid, wist IJsland zich ook moeiteloos te plaatsen voor het WK.

 

Wereldkampioen zitten

In een land dat een tabakswet kent als product van een polderoverleg. Een land dat zich niet brand aan het alcohol gebruik van jongeren. Een land waar de alcoholpoli voor tieners een soort oase is in een Sahara van bier en breezers, kan het maar beter hebben over een veilig onderwerp, het zitten. Ons land is wereldkampioen zitten. Kinderen bewegen veel te weinig, zijn kampioen zitten en hun motorische vaardigheden nemen af! Kinderen missen nu de basis van een leven lang met plezier sporten en bewegen. In een petitie kan je aangeven of jij het hier mee eens bent.

Ik wil hier echter wel een groot vraagteken bijzetten. Waarom pakken wij niet direct ook het alcohol en tabaksgebruik nog steviger aan? Waarom zijn er nog steeds zo weinig echte vakleerkrachten in het bewegingsonderwijs en waarom kom ik nog steeds trainers in de zalen en op de velden tegen die zonder enige opleiding onze kinderen motorische vaardigheden aan willen leren?

“Trainer gezocht voor Jo O15-2. Een trainersdiploma niet noodzakelijk.”

Ik vraag mij, tot slot af waarom is het noodzakelijk om met selecties te werken? Waarom moeten wij al op jonge leeftijd gaan kokeren? De ervaringen op IJsland leren ons dat een dergelijk werkwijze leidt tot veel plezier op jongere leeftijd en tot hele goede resultaten op latere leeftijd. Als wij dan toch allemaal achter de petitie om te komen tot een aanpak tegen bewegingsarmoede, laten wij dan eens doorpakken en niet met een halfslachtige polderoplossing komen!

Malediven

Elke doordeweekse avond, 19:50 u. kijk ik, als het even kan, 3 op Reis midweek. Gisteren een mooie aflevering met als thema avontuur. Floortje was op De Malediven. De Malediven is de ultieme vakantiebestemming, tenminste als je van lekker warm weer en mooie stranden houdt. Het is echter ook een eilandengroep in de Indische Oceaan die als zij, niet uitkijken over enkele decennia wellicht niet meer bestaat. Het broeikaseffect, de steeds hogere waterspiegel, dreigt dit idyllische paradijs binnen afzienbare tijd te verzwelgen. Weg Zwitserleven gevoel. Lees meer »

Alles voor het geld

In 1954 werd het profvoetbal ingevoerd. Op 14 augustus 1954 begon het profvoetbal met de wedstrijd Alkmaar ’54 tegen Venlo. Hiermee was,  een jarenlange discussie, in en rond de KNVB beëindigd over het wel of niet betalen van voetballers. De KNVB wilde hiervan niet weten, omdat de bond meende dat de sport zou verloederen als er geld in het spel kwam. Inmiddels weten niet beter. Inmiddels is voetbal een markt geworden waar de remmen volledig los zijn. Sinds het Bosman Arrest lopen de salarissen pas echt toren hoog op en lijkt het geen grens aan wat mogelijk is. Het is vergelijkbaar met de wapenwedloop. Als je denkt dat met een salaris toch echt de grens aan wat mogelijk is bereikt is, dan doet iemand anders daar nog een schepte bovenop. De man die in Europa toezicht moet houden op dit alles, de Belg Yves Leterme, zei laatst in een interview dat hij niet geloofd dat het eind hiervan al in zicht is.
Lees meer »

Jongens moeten ravotten

Toen ik nog jong was, zo’n 50 jaar geleden speelde wij op de Vilters. De Vilters was een groot stuk braakliggend terrein waar anno 2017 menig projectontwikkelaar kwijlend bij had staan kijken. De Vilters was geen weiland, maar een groot stuk, onontgonnen land, met gras, struiken, hier en daar een boom. Een stukje grond dat er bij lag om ontdekt te worden en dat deden wij dan ook. Menig oorlog werd daar uitgevochten, hutten gebouwd, loopgraven gegraven en niemand die daar iets van zei. De regels bepaalde wij zelf. Was je gezien dan was je dood en in je hut, onder de grond, was je vrij. Het was fantastisch. Was het dan altijd leuk? Nee, als Wanne of zijn grotere broer meededen was het heibel. Zij wilde altijd de baas zijn en dat betekende altijd ruzie. Een blauw oog naar huis, een natte washand er op en de dag erna gewoon naar school.  Zelden of nooit deden er meiden mee. Meisjes waren stom, die hoorde er pas later bij. Daar speelde je in ieder geval nooit oorlogje mee, daar klom je niet mee in bomen, graafde je geen loopgraven mee, maakte je geen hutten mee.

Heel recent startte SIRE een campagne waarin gepleit wordt om jongens weer jongens te laten zijn. Jongens moeten stoeien, moeten in bomen klimmen, moeten hutten bouwen. Jongens moeten meer ravotten. De SIRE campagne legt een groot leed bloot. Tenminste dat doet het voorkomen, want waarom overheidsgeld besteden aan jongens die weer moeten leren om te ravotten? Het riep bij mij het beeld op van de huiler, aangespoeld op de kust bij Harlingen, zijn moeder kwijt, weer op krachten gekomen bij Lenie ’t Hart, die nu toch echt weer uitgezet moest in de vrije natuur om daar te leren wat het echte leven van een zeehond inhoud. Waarom moet SIRE nu een campagne optuigen om jongens weer aan het ravotten te krijgen? Zijn dan geen jongens die niks hebben met bomen klimmen, hutten bouwen, die niks hebben met ravotten en als ze bestaan, zijn dat dan mindere jongens? Mankeren die dan wat? Omgedraaid, zouden er meiden bestaan die niks met barbie hebben en die misschien in bomen klimmen, door loopgraven struinen, oorlogje voeren misschien wel fantastisch vinden? Als ze bestaan, zijn die dan minder meisje? Op dit moment wordt het EK voetbal voor vrouwen in ons land gespeeld, Het moest zo zijn. Ik heb van Oranje alle wedstrijden gezien en nog wat meer en ik weet echt 100% zeker er lopen daar echt een aantal meiden rond die vroeger weinig met poppen hadden en die ravotten echt fantastisch vonden. Hebben die meiden een serieus probleem? Aan de hand van de kijkcijfers, de marsen door de speelsteden te zien, denk ik van niet. Misschien zou SIRE eens een campagne moeten optuigen waarin wij leren dat ieder mens uniek is, ieder mens bijzonder en dat wij mensen wat minder over een kam moeten scheren.

De Open Club

Nu al weer lang geleden, ergens in de vorige eeuw, had ik het geluk deel uit te maken van een groep mensen die na mocht denken over de toekomst van de vereniging. De toenmalige voorzitter daagde zijn gehoor uit tot ver buiten de kaders te denken.
Waar zou de vereniging staan over pak weg 15 jaar?

Wij mochten dromen. Niets was te gek. Waar zouden het eerste mannen team en eerste vrouwen team dan spelen? Waar spelen onze jeugdteams en welke resultaten zouden zij dan boeken? Hoe groot is de vereniging op dat moment? Hoe willen wij dat naar ons, als vereniging, in de wijk, in de plaats gekeken wordt? Zijn wij dan nog een vereniging met vrijwilligers of hebben wij wellicht beroepskrachten in dienst? Welke doelgroepen willen wij bedienen? Zijn dan nog steeds de leden of richten wij ons ook, of misschien wel meer op de lossere verbanden? Bieden wij meer dan sport en zo ja, wat willen wij dan nog meer bieden? Niets was te gek, alles kon. De opbrengst van de avond was een arsenaal aan droomdoelen. Een woud aan punten op de horizon en soms voorbij de horizon.

tumblr_lsyzkk1ais1r3zfqdo1_400_large

Lees meer »