Categorie archief: Talentontwikkeling

Doorgeschoten regels

Het jaar loopt op zijn eind, 2019 was, in het verlengde van 2018, een bewogen jaar. Ik ben blij dat 2019 er op zit en zie echt uit naar het nieuwe jaar. Afgelopen maand betekende ook een afscheid van de Volley Techno. Na jaren lid te zijn geweest van de redactie werd ik enige tijd na het afscheid van de redactie gevraagd om columns te schrijven.

Ook dit ligt nu achter mij. Ik sta niet meer in de zaal, ben inmiddels drukker in het voetbal dan in het volleybal. Het was de laatste maanden telkens zoeken naar een mooi thema. Toch blijf ik, in het voetbal, die volleyballer die het niet snapt.

Hoewel ik niet zo veel binding meer heb met het volleybal, viel mijn blik toch op een tweet van een goede volleybalvriend en overigens ook oud pupillentrainer, Daan Krijnen. Daan schreef het volgende:

De laatste 2 wedstrijden zouden we volgens schema tegen C1 resp C2 team spelen. In de praktijk werd dat tegen een B1 (zie eerdere tweet) resp C1. De invallersregels zijn bedoelt om jonge spelers kansen te geven. Maar zijn ze ook hiervoor? 

Voor niet volleyballers, in het volleybal kent men de volgende regel:

Een jeugdlid mag onbeperkt uitkomen in ieder hoger team dan waartoe hij reglementair behoort. Het is aan alle jeugdspelers toegestaan om zonder beperkingen uit te komen in dezelfde of een hogere leeftijdscategorie

Talentontwikkeling

De achterliggende gedachte is dat jeugdspelers ervaring op moeten kunnen doen op een hoger niveau en dat zij daarbij niet, zoals vroeger het geval was, het risico liepen om zich vast te spelen in een hoger team. Jeugd moet immers ook met leeftijdgenoten kunnen spelen. In de basis dus een prima regel. Jeugdspelers kunnen vaker volleyballen en ervaring op doen op een hoger niveau. Een speler van 16 kan je dus indelen in de B1 maar kan daarna vanaf de B1 in elk hoger team invallen. Hij kan derhalve een wedstrijdje spelen in de A3 maar ook in elke seniorenteam tot en met het 1e. Een jeugdspeler kan hierdoor op elk gewenst hoger niveau ervaring op doen. Dit is, in het kader van zoiets als talentontwikkeling, fantastisch.

De praktijk is echter weerbarstiger. Menig vereniging schrijft zijn beste jeugdspelers keurig in op het niveau waar zij conform hun leeftijd zouden moeten spelen maar laten deze spelers dan standaard in een hoger team uitkomen. Zo kan de B1 in de praktijk standaard in het 3e seniorenteam uitkomen, daar ervaring op doen maar en dan komt de aap uit de mouw, als de nood aan de man is, in elk team onder het 3e tot en met de B1 ingezet worden. Met andere woorden, als de A3 dreigt te degraderen of als de A1 kampioen zou kunnen worden, dan laat je gewoon de spelers uit het 3e opdraven. Reglementair is dit toegestaan, maar hier is die regel natuurlijk nooit voor bedoeld.

Afbeeldingsresultaat voor back to the future

 

Back to the futher 1

Het eerst team dat ik trainde was de B2 van een grote vereniging. In dat aller eerste jaar verliep het seizoen, laten we zeggen, goed. Wij stonden eerste en ruim boven onze eigen B1, maar hadden in het laatste competitieweekend, wel de winst van de B1, tegen onze directe concurrent, nodig om kampioen te worden. De B1 was dat jaar min of meer los zand. De winst van de B1 was derhalve geen zekerheidje. In overleg met de trainer van de B1 werd besloten “de B1 te helpen.” Zo sneed het mes mogelijk aan twee kanten. Spelers van mijn team zouden meespelen met de B1. Lang verhaal kort, de tegenstander van de B1 kwam er in die laatste wedstrijd niet aan te pas. Wij werden met de B2 dat seizoen kampioen. Je zou denken, dan krijg je de felicitaties, de complimenten, want als jonge, startende trainer, met nota bene de B2 kampioen worden, was een mooie prestatie. Niets was echter minder waar. De coach van onze concurrent, de coach van het team dat er in de wedstrijd tegen de B1 niet aan te pas kwam, had een klacht ingediend bij het bestuur van mijn vereniging. In reactie hierop werd ik, laten we zeggen, op het matje geroepen. Het bestuur had begrip voor de klacht en vond het niet erg sportief van mij dat spelers van mijn team hadden meegespeeld met de B1. Een smet op mijn blazoen. Ik snapte er niets van.

Wat had ik gedaan? Ik had niets gedaan wat in strijd was met de regels. Wij waren als B2 gewoon beter dan de B1 en wij hadden over het gehele seizoen gewoon de meeste wedstrijden gewonnen. Omdat je ook toen al hoger mocht invallen, was het meespelen van spelers van mijn team in de laatste wedstrijd van de B1 gewoon legitiem. Het was ook niet zo dat spelers van de B2 regelmatig met de B1 meespeelde. Dat was ook niet mogelijk, want in die tijd kon een speler zich nog vastspelen als hij vaak in een hoger team inviel. Het duurde echt maanden voordat ik dit een plek kon geven. Waarom was dit onsportief?

Back to the futher

Terug naar het heden. Wat destijds al onsportief werd gelabeld is tegenwoordig héél normaal. Sterker nog, het gebeurd niet één keer maar vaker en niet bij één team. De huidige regels maakt het, zeker voor de grotere verenigingen, mogelijk de betere jeugdspelers in alle hogere teams mee te laten spelen. Zij kunnen zich niet meer vastspelen. Een regel die met alle goede bedoelingen in het leven is geroepen, wordt regelmatig misbruikt. Een speler die de B leeftijd heeft, zijn wedstrijden standaard in een hoog seniorenteam speelt kan alle teams lager dan het team waarin hij speelt, laten we zeggen, helpen. Zo kan het gebeuren dat je denkt dat je tegen de B1 van de andere vereniging moet spelen maar in de praktijk tegen het 4e seniorenteam moet spelen. Gaat het altijd alleen om winnen? Tijd voor een evaluatie?

 

Gerelateerde afbeelding

Ongelukkig geboren zijn

Ongelukkige kinderen, ze bestaan. Kinderen die het ook altijd tegenzit, ze bestaan. Kinderen die te klein zijn, te langzaam, niet slim genoeg, ze bestaan. In de jaren 70 van de 20e eeuw bleek al dat kinderen geboren in de maanden juli, augustus en september oververtegenwoordigd waren in het speciaal onderwijs. In de 20e eeuw bleek een vergelijkbaar fenomeen zich voor te doen in de sport. In de selectie elftallen bij Ajax bleken wel heel veel kinderen geboren te zijn in maar een heel beperkt aantal maanden, namelijk de eerste drie maanden ná de peildatum. Je kan, zo leek het, gewoon in een verkeerde maand geboren zijn. Dit was natuurlijk onzin. Je bent niet minder slim omdat je geboren bent op 21 september of een minder talentvolle voetballer als je geboren bent op 27 oktober.

Hoe komt het dat kinderen geboren in een bepaalde maand minder succesvol lijken?

Lees de rest van dit bericht

Lanterfanteren

Het onderzoek van de KNVB blijkt ook onderwerp van gesprek langs de lijn. In mijn laatste blog schreef ik al over de weerstand die bij sommige trainers zit. Er moet en zal toch ergens geselecteerd worden. Dat wij afstappen van het selecteren bij O9 was prima maar bij O10, waarom niet? Er bleek nog een wereld te winnen.

Ook ouders van kinderen uit selectieteams blijken kanttekeningen te plaatsen bij de mogelijkheid dat elk kind misschien wel talent zou kunnen hebben. Zo sprak ik afgelopen weekend een moeder die van mening was dat het plan van de KNVB geen rekening houdt met inzet.
“Je hebt fanatieke sporters en gezelligheidssporters, zonder daar een oordeel over te willen vellen overigens. Maar de sportbeleving, en dus ook het spelplezier, is bij deze groepen erg verschillend.”

Lees de rest van dit bericht

Niet leuk

“Pis”
“Pot”
“Pis”
“Pot”
“Pis”
“Ooh wacht even, doen we met laatste hele?”
“Lijkt mij wel, doen we altijd!”
“Pis”
“Pot”
“Oke, jij wint. Jij mag kiezen.”
“Dan kies ik, natuurlijk Peter!”
Peter was een hele goede voetballer, speelde bij RCH in de D1 en dan kan je echt wat.

Zo zagen mijn woensdagmiddagen er in Heemstede vaak uit. Voetballen op het veldje langs de Scheldelaan. Peter werd ook vaak als eerste gekozen. Opvallend en eigenlijk ook weer niet, werd Berry  altijd als laatste gekozen. Berry kon er echt helemaal niks van. Eigenlijk wilde niemand Berry in z’n team.

Als ik thuis kwam na een middag voetballen, zaten mijn vader en moeder aan een kopje thee in de woonkamer.
“En? Gewonnen?”
Winnen was belangrijk. De vraag was niet of ik leuk gespeeld had. Omdat ik graag wilde dat mijn vader trots op mij was, wilde ik ook maar wat graag winnen. Om die reden kon ik ook echt flink sacherijnig zijn als ik verloren had. Niets vervelender dan thuiskomen en dan van uitgerekend je vader te horen dat je er niks van kan of milder, je best niet had gedaan. De reden dat Berry altijd als laatste gekozen werd had hier ook alles mee te maken. De kans om te verliezen was met hem een stukje groter. Hij kon gewoon keihard over een bal heen maaien en daar kon hij nog niet eens iets aan doen. Hij zat niet op voetbal en al helemaal niet in een selectieteam. Berry zat op pianoles en eerlijk is eerlijk, dat kon hij dan weer wel. Het feit dat Berry werd gedoogd, daar kwam het wel op neer, was omdat hij gewoon wel een coole gast was. Prima jongen, alleen liever niet met hem voetballen. Lees de rest van dit bericht

Het team dat je verdiend

Het is een vrij eenvoudige rekensom. Sjors, 10 jaar oud, wordt geselecteerd voor de O12-1 van zijn vereniging. Dit team traint 3x per week, laten we zeggen, 1 uur. Zijn vriendje Thijs viel helaas af. Al moet ik toegeven, de meningen waren verdeeld. Thijs kwam in O12-2. Dit team trainde 1x per week, 1 uur. Na 5 weken heeft Sjors 15 uur getraind. Thijs heeft op dat moment 5 uur getraind. Na 40 weken, zeg maar  eind van het seizoen, heeft Sjors 120 uur getraind. Thijs heeft opdat moment 40 uur getraind. Thijs viel niet alleen af, hij heeft na 1 seizoen ook direct fors minder trainingsuren gemaakt dan zijn vriendje. Bij de club slagen ze er altijd wel in om voor de selectieteams goed opgeleide trainers, trainers met een trainersdiploma te vinden. Het team van Thijs had bij aanvang van het seizoen géén trainer. De O12-2 moest het de eerste anderhalve maand doen met wisselende trainers. Een aantal keren moesten ze samen trainen met de O12-3. Uiteindelijk bleek een vader van een van de jongens bereid het team te trainen.

Na 1 seizoen is Sjors een beter voetballer geworden, het gaat allemaal wat makkelijker dan aan het begin van het seizoen. Thijs is niet veel beter geworden. De technische commissie was tevreden, de selectietrainingen hadden de juiste teamindelingen opgeleverd. De beste jongens, zo werd geconcludeerd, zaten ook in de selectieteams. Thijs bewees met zijn progressie het gelijk van het systeem. Lees de rest van dit bericht

%d bloggers liken dit: