Categorie archief: voetbal

Amper van invloed

Wij zuchten al langere tijd onder de gevolgen van een wereldwijde pandemie. Het moet voor mensen die over onze veiligheid beslissen zijn als rijden op de snelweg. Je wil veilig op de plaats van bestemming zijn, met zo min mogelijk oponthoud. Je hebt chauffeur die dan, erg langzaam gaan rijden, alsof het gevaar uit elke hoek kan komen. Je hebt er ook die, zonder gebruik van de driepuntsgordel, kris kras, plankgas over die snelweg racen, alsof ze alleen op de wereld zijn. Iedereen moet rekening met hen houden en achteraf zijn dat de mensen die jou vertellen dat het allemaal reuze meeviel.

Het bijzondere aan de maatregelen waar wij in ons land mee te maken hebben is dat ze nog wel eens veranderen. Opvallend is ook, maar wellicht is behoort dat bij onze traditie, vind iedereen er wel wat van, heeft iedereen er verstand van en bemoeid ook iedereen zich er mee. Alles met de beste bedoelingen natuurlijk. Onze regering gaat over werkelijk elke maatregel in bedat met de Tweede Kamer en als er geen meerderheid is voor een maatregel, dan wordt die maatregel net zo hard weer teruggedraaid. Waarschijnlijk vanuit de aanname dat iedereen de cijfers op waarde weet te schatten, krijgen wij dagelijks de dagkoersen voorgeschoteld. Een daling van het aantal besmettingen wordt met geluich ontvangen en wij eisen een verklaring op het moment dat een dag later het aantal besmettingen weer toeneemt. De sporters onder ons zouden toch moeten weten dat de prijzen pas aan het eind van het seizoen vergeven worden. Je kan bij de Winterstop er nog goed voorstaan maar aan het eind toch kunnen degraderen. Met een van mijn jeugdteam bij Robur et Velocitas stonden wij er medio November uitermate beroerd voor. Veel blessures, veel wedstrijden werden nipt verloren. Vanaf begin december, het team was toen pas compleet, werd er niet meer verloren en plaatsen wij ons aan het eind eenvoudig voor de nacompetitie. Wij werden net geen kampioen. Waarom wij ons zo blindstaren op die dagkoersen is mij een raadsel.

Iets anders waar ik mij hooglijk over verbaas is het feit dat sommige groepen nog steeds het idee hebben dat ze in een bubbel leven. Bijzonder is ook dat deze mensen dat ook hun bubbel noemen. Zij denken dat er een soort bescherminglaag over de groep heen te creeëren is waardoor niemand ziek kan worden. Dit is natuurlijk een eutopie. Sporters, want die leven in bubbels, wonen niet op een eiland. Ze komen thuis, doen ook boodschappen, doen soms wellicht nog een opleiding. De selectie van AZ werd zwaar getroffen door Corona en ook in de Giro moesten sporters na een besmetting naar huis. Het gaat in wedstrijden niet meer om de vraag wie nu het beste elftal, op het juiste moment, op het veld kan brengen. Het gaat er tegenwoordig om wie de mazzel heeft dat er geen selectiespelers ziek zijn. Wat zegt dit over de mate waarin de competitie eerlijk kan verlopen?

Meer dan terecht vroegen de topvolleyballers, hockeyers, basketballers, handballers in ons land zich terecht af waarom zij niet uitgesloten waren? Zij vroegen zich terecht af waarom er plots toch een uitzondering was voor het vrouwenvoetbal. In een pandemie, zoals waar wij nu midden in zitten, zou je verwachten dat er maar een uitzonderingsregel zou mogen zijn en die zou zuiver medisch moeten zijn. Ik vraag mij oprecht af of de keuzes die gemaakt zijn wel zuiver medisch zijn. Waar de overige sportbonden in het begin nog wel begrip op konden brengen voor de maatregelen en het zeer ‘m meer zat in de uitzondering die het voetbal andermaal innam, begint men nu te morren. De motivatie, er komen toch Olympische Spelen aan en wij willen daar toch ook goed presteren, kon ik nog inkomen. Het excuus vind ik echter bijzonder. Al moet ik zeggen dat ook dat geluid mij bekend in de oren klonk. Plots waren de sportbonden van mening dat de sporters geen risico zouden lopen. Wat zou er plots veranderd zijn? De horeca werd eerst gesloten, daarna troffen deze ondernemers allerlei voorzieningen, mochten de café’s en restaurants weer open, daarna werd alles weer gesloten en nu wordt geroepen dat mensen in de kroeg helemaal niet zo’n groot risico lopen. Als je er last van begint te krijgen, wordt er anders naar hetzelfde probleem gekeken. Er is verder niks veranderd. Mensen zijn nog niet gevaccineerd en ons land is inmiddels het Wuhan van Europa en toch zijn er overal van die groepen die plots denken dat ook zij in zo’n bubbel leven. Vroeger kende wij de Haagse kaasstolp. Een term voor Haagse politici die wat wereldvreemd besluiten namen, zonder ook maar enigzins het idee te hebben wat er in de samenleving leeft. Inmiddels heb ik het idee dat er in ons land wat meer van die kaasstolpjes neergezet zijn. Wij hadden er al een in Zeist en alsof de duvel er mee speelt staat er plots ook een in de buurt van Arnhem, op het Nationaal Sportcentrum. Alsof of de Olympus nog steeds de Goden wonen.

 

 

 

Ik heb het even gemist denk ik. Kom onder die kaasstolp vandaan. De snelste weg uit deze rotzooi is ons aan de regels te houden. De snelste weg uit deze rotzooi is om even geen uitzonderingen te maken en vooral niet te denken dat je een uitzondering vormt. Werkelijk iedereen kan ziek worden, bij werkelijk iedereen kan het verloop van deze ziekte ernstig verlopen en als je het geluk hebt dat jij alleen milde klachten hebt, dan nog kan jij dit rot virus doorgeven aan iemand die er dood aan gaat. Inmiddels zijn er vaccins ontwikkelt en heeft het Verenigd Koninkrijk zelfs al aangekondigd dat zijn nog dit jaar starten met het vaccineren. Het is nu zaak om nog even vol te houden en niet te roepen dat het jou niet kan overkomen en niet te bleren dat de Olympische Spelen of welk ander Toernooi belangrijker zijn. 

Geen uitzonderingen stock illustratie. Illustratie bestaande uit zegel -  109188668

Energielek

Door ‘de Corona’ zitten wij al heel lang thuis. Zo lijkt ’t ten minste. Mensen klagen, er is hen een flink stuk vrijheid afgenomen. Hoe langer het duurt, hoe moeilijker het wordt. Afgelopen week heb ik, ja ze bestaan echt, een workshop ‘Mentaal fit tijdens Corona’ gevolgd. Onderwerpen als energiegevers, energievreters en het belang van balans werden uitgebreid behandeld. Weinig nieuws onder de zon, want het was mij eigenlijk al jaren duidelijk dat bepaalde zaken, activiteiten mij energie gaven en dat sommige zaken mij gewoon enorm veel energie kostte. Het geven van training, het mogen werken met enthousiaste volleyballers gaf mij enorm veel energie. Ook de rol als teamleider van de selectie elftallen bij de voetbalclub was echt fantastisch om te doen. Er voor zorgen dat alles rondom het team op rolletjes liep, dat de jongens plezier konden beleven aan hun sport, het samenwerken met al even enthousiaste ouders, dat gaf mij energie. Vergaderingen voorzitten met veel discussie en mensen die alleen maar dwarslagen, daar zag ik tegen op en die kostte mij altijd veel energie. Een balans tussen die twee is fijn. Stel dat ik veel van die vergaderingen zou hebben, met altijd van die moeilijke, lastige mensen, zou ik het niet lang volhouden. Omgedraaid, alleen maar activiteiten op je agenda hebben die je veel energie geven is ook best vermoeiend. Ik dacht tot voor kort dat het fijn was als mensen betrokken en bevlogen waren. Betrokken bij hun werk, bij het geen ze doen, Ik heb altijd gedacht dat bevlogen mensen echt fijn waren, prettig om mee samen te werken. Hart voor de zaak. Ik weet nu, door schade en schande wijs geworden, dat de grens met te betrokken en te bevlogen, wel heel erg vaag is. Mensen die echt alleen maar activiteiten kennen die hen energie geven, moeten toch op enig moment, de behoefte hebben om een pauze te nemen. Ik reisde bijna twee jaar lang op en neer naar Den Haag. Mijn wekker ging dagelijks om 4 uur en vaak was ik pas rond elf uur ’s avonds thuis en ik klaag niet. Ik deed het met plezier. Het werk was leuk, ik had echt hele fijne collega’s maar ik belandde wel eind februari in het ziekenhuis. Mijn lichaam had hard op de rem getrapt. Ik was keihard over mijn eigen grenzen heen gegaan. Zo hard zelfs dat ik niet door had gehad dat ik over de grens heen ging. Te bevlogen en te betrokken. Wat er ook gebeurd, ergens komt er een moment dat je teruggefloten wordt.

Klapband

Waar ik echter, tot vorige week, nog nooit van gehoord had was het begrip energielek. Een klapband waardoor je volledig op leegloopt, waardoor je in een keer al je energie kwijt raakt. Die kan een situatie zijn, maar dit kan ook een persoon of personen zijn. Tijdens genoemde workshop diende wij, na een presentatie over energiegevers en energievreters, in tweetallen proberen te achterhalen wat nu toch een ieders energielek was. Het bleek dat ik volledig leegloop op mensen die klagen, mensen die alles zwaar, moeilijk en ingewikkeld vinden en daarbij geen geduld kunnen opbrengen voor het moment dat er wellicht betere kansen en mogelijkheden zijn.

evodammer: Klapband

Nu kom ik die mensen nog wel eens tegen en om nu elke lekke band te gaan plakken, is enorm veel werk. Waarbij iedereen zich zou kunnen voorstellen dat een klapband eigenlijk niet te repareren is. Is dan de beste tip te zorgen dat je band niet lek raakt? Er bestaan van die banden die niet lek kunnen. Moet je dus zorgen voor voldoende eelt op je ziel?

Een beetje klagen, zeuren, dat kan ik best hebben. Sterker nog, het geeft soms ook wel een soort samenhorigheidsgevoel. Als ik door de stromende regen naar het werk toe ben gefietst en ik kom doorweekt binnenlopen, dat is het wel fijn dat ik niet de enige ben, dat er meer mensen zijn die zijknat binnenkomen lopen en het is wel lekker om dat samen even te klagen. Het moet wel ergens ophouden. Iemand die voortdurend klaagt is funest voor teams, maar ook voor individuen. Zie ook mijn klapband. Mensen die heel erg veel klagen zijn vaker ziek, zitten zich zelf niet zelden in de weg en slepen anderen daarin mee. Ik merk bij mezelf dat ik mij hierdoor zeker laat meeslepen. Voor mij is het belangrijk om mij te realiseren dat klager passievolle mensen zijn, mensen met hart voor de zaak. Er zijn ook mensen die allang zijn afgehaakt, die niet meer meedoen, meedenken en misschien wel riskanter voor de club zijn

Is er dan helemaal niets goed?
Is alles moeilijk en ingewikkeld?
Is erdan echt geen oplossing?

Zoals ik al benoemde, echt klagen heeft zin. Kap een klager dan ook niet zomaar af. Klagers vinden niet zelden in het geheel niet dat ze klagen. Anderen klagen. Dit wordt ook wel de klaagparadox genoemd. Al die Amerikanen die nu klagen over het verloop van de verkiezingen vinden echt niet dat zij klagen. Hun waarheid is de waarheid en zie daar maar eens wat tegen in te brengen. Enig tactisch vernuft in deze is handig. Plomp verloren benoemen dat de ander zeurt is niet echt helpend. Het is net Judo. Het is verstandig om begrip te tonen, mee te buigen, te spiegelen, soms letterlijk herhalen wat de klager heeft gezegd, zonder dat je ‘m voor gek zet. Probeer ook te onderzoeken waarover je het wel eens bent met de klager. Over welke positieve elemementen ben je het wel eens? Probeer een positieve draai te geven aan het gesprek. Dit valt nog niet mee. Mensen die erg veel klagen zijn niet zelden dominante, extraverte mensen. Heb je echter overeenstemming, zijn er gezamelijke positieve punten, dan ga je daar op door. Probeer dat negatieve patroon te doorbreken. Eigenlijk is ook dat net judo.

File:Judothrow.jpg - Wikimedia Commons



Geen gezeur

Ondertussen hebben wij besloten om ons tweedaags jeugdtoernooi van komend jaar toch nog met een jaar te verschuiven. Wij hebben het vermoeden dat Covid tegen die tijd het land nog niet uit is en dat wij tegen die tijd nog niet allemaal voldoende gevaccineerd zijn. Wij zetten nu in op 2022 voor de start van ons toernooi. Opvallend was dat in de vergadering er niet geklaagd werd, niemand zeurde over de omstandigheden waarin wij verkeren. Bijzonder aan dit overleg, dat overigens Online vervoerd werd, was de overtuiging dat wij een enorm goed en leuk toernooi willen organiseren. Wat is het fijn om deel uit te maken van dit team!

Klikspaan

Ik had vroeger een jongentje in de klas, die bij alles wat zijn klasgenootjes deden, wat eigenlijk niet mocht, het ging vertellen aan de juf. Negen van de tien keer had zij niets gezien, maar een melding van ongewenst gedrag in de ogen van Bas, zo heette het jochie, was voor haar aanleiding tot onderzoek. Je kan je voorstellen dat Bas niet populair was in de klas.

Nu zal ik de laatste zijn om te zeggen dat ongewenst gedrag gewoon moet kunnen. Als het echt schokkend was, prima dat Bas naar de juf liep. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik dat lef niet had. Of kon jij het wel hebben als je zusje het nodig vond om bij je moeder te melden dat jij een koekje uit de koektrommel had gepakt terwijl dat niet mocht. Ik was pislink.

Gisteravond keek ik de wedstrijd van Ajax tegen Bergamo. Het was een mooie wedstrijd. Veel strijd, het spel golfde op en neer. Ajax speelde goed en dat is, voor ons land, ook voor een niet Ajax supporter goed nieuws. Ik heb mij echter groen en geel geergerd aan het theatrale gedrag van enkele spelers van Ajax. Zo deed talent Traoré alsof hij bijna doormidden geschopt was door Gosens, waarna de scheidsrechter de bal op de stip legde. De kroon spande in mijn ogen Antony, die heel oprichtig om een kaart ging smeken nadat zijn directe tegenstander aan zijn shirt had getrokken.

Ik kan mij hier beoorlijk aan ergeren. Deze spelers verdienen niet alleen hun brood met deze sport en je zou dit als ongewenst gedrag kunnen beschouwen richting de tegenstander. Ze hebben ook een voorbeeld functie. Ook kinderen en jongeren kijken naar deze wedstrijd, zien deze spelers als hun helden, hun voorbeeld en laten dit ongewenste gedrag ook doodleuk op zaterdag tijdens hun wedstrijd zien. Ik ben vijf jaar leider geweest van selectie jeugdelftallen en het smeken om kaarten was meer dan normaal. Gewoon op staan, je tegenstander een hand geven, wie doet dat nog. Natuurlijk worden er ook keiharde overtredingen gemaakt en daar moet hard ingrijpen, maar laten we met z’n allen eens dat overdreven gedrag, dat theater, dat smeken om kaarten, eens aanpakken. In plaats van een strafschop had Traoré gewoon een krijgen en ook Antony was degene die even vermanend toegesproken had moeten worden door de scheidsrechter. Als Traoré en Antony nu de enige waren, helaas wekelijks zien bij dit theater op TV.
“Even blijven liggen, kermen van de pijn.” Dat wordt spelers al jong geleerd. Het probleem voor scheidsrechters is dat het verschil soms maar moeilijk te zien is. Wanneer is er serieus iets aan de hand en wanneer is het theater. Scheidsrechters laten ook regelmatig gewoon doorspelen, terwijl een speler serieus geblesseerd op het veld ligt.

In 1965 deed de psycholoog Albert Bandura – bekend geworden van zijn sociaal-cognitieve leertheorie – een klassiek geworden onderzoek. In dit onderzoek toonde hij aan dat mensen agressieve gedragingen imiteren. In het experiment kregen kinderen van vier jaar een filmpje te zien waarin een volwassene een pop agressief bejegende. De eerste groep kinderen zag dat de volwassenen achteraf werd beloond door een andere volwassenen. De tweede groep zag dat de volwassene de les werd gelezen en de derde groep zag dat het gedrag van de volwassene zonder gevolgen bleef. Na vertoning van de film werden de kinderen in de gelegenheid gesteld om te spelen met de pop te midden van ander speelgoed. De kinderen uit de groep die hadden gezien dat de volwassene werd beloond voor zijn agressieve gedrag, vertoonden meer agressie, dan de kinderen die hadden gezien dat de volwassene was terechtgewezen. Kortom, als kinderen zien dat ongewenst gedrag positief beloond wordt is er een grotere kans dat zij dit gedrag ook elders laten zien.

We Observe and Nothing Else. | Albert Bandura's Bobo the Clo… | Flickr

Als de UEFA met de KNVB in haar kielzog nu echt werk wil maken van Fair Play, pak dan heel concreet dit volstrekt ongewenste gedrag aan! Ik ben daar echter pesimistisch over. Enige mate van maatschappelijk verantwoord gedrag is bij deze sportbonden ver te zoeken, maar wellicht komt het ooit goed. Dicherbij huis hebben trainers en clubs hier natuurlijk ook een taak. Ik prijs mij gelukkig, als elftalleider samengewerkt te mogen hebben met trainers die wars waren van theatraal, aanstellerig gedrag en helemaal het zeuren om kaarten. Gewoon wisselen ….

Theater Granada irriteert PSV'ers: 'Maar we hadden slimmer moeten zijn' |  NU - Het laatste nieuws het eerst op NU.nl

Ouders graag gezien

Vandaag een verhaal afgerond wat al even op de plank lag, maar wat vanwege de Coronacrisis was blijven liggen. Ik realiseer mij dat ouders op dit moment ook minder, of misschien wel helemaal niet op de club komen. Bij ons hebben wij voor de pupillen een soort drive-truth. Ouders rijden hier met de auto doorheen, zetten hun kind af en rijden door. Barbara Barend vond er wel wat van, het feit dat ouders niet meer op de club konden komen en deels heeft zij natuurlijk gelijk. Een vier ogen principe zal je als club nu echt anders moeten organiseren. Ouders zijn er op school ook niet de gehele dag bij. De situatie maakt dat wij het anders moeten organiseren. Dit wil niet zeggen dat ouders enorm belangrijk zijn.

Op Twitter trof ik, dus nu enkele maanden geleden, de volgende tweet van het account Sportief Besturen:

Voor veel bestuurders herkenbaar, wel of geen verplichte bardiensten voor ouders?

Hoe ’t kan werken lees je op:
https://www.tvsportplezier.nl/vereniging/doen-laten-verplichte-bardiensten/ …

Nieuwsgierig geworden heb ik de site bekeken. Op de pagina een artikel over de verplichte bardiensten van basketbalvereniging Locomotief uit Rijswijk. Onder de subkop ‘een andere tijd, een andere aanpak’ een wervend verhaal over de voordelen van het verplicht stellen van het draaien van de bardienst. Noem mij een geitenwollen sokken type, maar bij het woord verplicht stellen krijg ik kriebels.

Ik ben op mijn elfde begonnen met volleyballen. Op mijn 16 gaf ik, na een interne trainingscursus mij eerste team trainen. Nu, na 40 jaar later, vele opleidingen en cursussen, vele vrijwilligerstaken later, blijf ik er van overtuigd dat je mensen taken moet laten doen die bij hen passen, waar ze plezier aan beleven. Ik loop sinds een tijdje, naast het volleybal tegenwoordig ook rond als vrijwilliger binnen een voetbalvereniging. Andere club, andere tak van sport, maar er is een ding hetzelfde, het zijn allemaal mensen. Ik heb verschillende taken uitgevoerd, binnen verschillende verenigingen, verschillende sporten, zowel op verenigingsniveau, regionaal niveau als ook landelijk niveau. Ik ben sinds mijn zestiende actief als trainer/coach. Ik ben bij meerdere verenigingen lid geweest van de clubblad redactie, lid van verschillende technische commissies. Ik ben leider van voetbalelftal, lid van een werkgroep Sportiviteit en Respect. Ik ben ook redacteur van een magazine voor volleybaltrainers geweest en opleider van nieuwe trainers voor de sportbond. Er zijn zo nog wat andere taken die ik heb uitgevoerd. Ik ben dan ook absoluut voor de stelling dat ouders er niet vanaf komen met het droppen van hun kinderen, als was het een peuterspeelzaal. Ik vind dat wij af moeten van het maar consumeren. De sportvereniging, dat zij wij met z’n allen. Ik zeg echter altijd en dat vind ik ook echt, er zijn twee taken die je mij niet moet vragen, dat is het fluiten of vlaggen van wedstrijden en het draaien van een bardienst. Dat zijn taken die ik echt minder goed kan en die ik ook niet leuk vind. Ik ben niet een type dat vroeger in de kroeg rond hing, ik was in de sporthal en als het afgelopen was dan ging ik naar huis. Noem het saai, maar ook die mensen bestaan. Ook het fluiten of vlaggen van een wedstrijd laat ik graag aan anderen over. Ik kan dan niet, zie het niet snel genoeg en ik ben niet rechtlijnig genoeg om deze taak ook naar behoren uit te voeren.

Ik ben een van die mensen die vind dat apartheid bestaat, niemand is gelijk. Ieder mens is uniek, ieder mens heeft kwaliteiten. Maak daar als vereniging gebruik van! Bij de voetbalvereniging waar mijn jongste zoon voetbalt houden de algemeen coördinator van de leeftijdscategorie een intake gesprek met elk nieuw jeugdlid en ouder(s). In dat gesprek wordt duidelijk gemaakt dat de club van mening is dat wij met z’n allen de club vormen en dat van mij, als ouder, verwacht wordt dat ik wat doe voor de club. Ik mocht destijds ook aangeven wat mij leuk leek. Ik zit sindsdien in de clubredactie, in de werkgroep Sportiviteit en Respect en ben sinds twee jaar leider van een elftal en geloof me, het is fantastisch. Ook van mijn zoon werd verwacht dat hij activiteiten voor de club zou gaan doen. Hij is inmiddels keeperstrainer en fluit de wedstrijden van de pupillen. Hebben wij bij de voetbalclub het dan goed voor elkaar? Nee, die indruk heb ik nog niet, maar er wordt aangewerkt.

Als leider van het elftal organiseer ik diverse taken rondom het team. Zo organiseer ik het vervoer naar uitwedstrijden, het vlaggen van de wedstrijden en het wassen van de kleding. Niet dat ik dit allemaal zelf doe, ik zorg dat het gebeurd, waarbij ik zelf wel participeer in het vervoer en in het wassen van de kleding. Het vlaggen van de wedstrijden; daar heb ik het eerder al over gehad. Ik heb dat een keer gedaan en toen zei mij zoon: “Pap, serieus, dit moet jij echt niet meer doen”. Dit jaar moet ik ook er voor zorgen dat ouders de aan ons toebedeelde bardiensten gaan draaien en dat de spelers de wedstrijden fluiten van de aan ons toebedeelde pupillenteams. Als leider heb je soms een dagtaak. Ik vind het prima, want dit organiseren vind ik leuk. Al moet ik toegeven dat het soms  ook best lastig is.

Basisschool JP Waale Gorinchem - Ouders

De Schreeuw

Op deze website post ik normaal gesproken verhalen over sport, over het trainen en coachen van jongeren. Post ik verhalen over sportbeleid. Nu even niet of misschien komt sport in de kantlijn terug in onderstaand verhaal.

Schreeuw 1893 door Edvard Munch

Al maanden leven wij allen in een surealistische wereld. De schreeuw van Munch maar dan levensecht. Waar alles in het verre Oosten begon en het virus razend snel over de wereld trok, dachten wij in Nederland, nadat in Italië de eerste doden al te betreuren waren, dat wij het virus buiten de deur konden houden. Wij vierde nog gewoon Carnaval. De eerste Coronagolf raakte ons hard. Een vloedgolf waarin veel mensen ziek werden, stierven en als je niet ziek werd raakte deze vloedgolf je in je portemonnee. Ook ik raakte mijn baan kwijt, als gevolg van Corona. Ik ben dit jaar 58 geworden, heb overgewicht en heb sinds begin dit jaar Diabetes. Neem daarbij dat ik ook een chronisch astmatische bronchitis heb en je kan concluderen dat ik tot de risicogroep behoor. Dor hout, zoals Marianne en Jort het noemde. Ik was daar best door ontdaan. Wie waren zij dat zij dit zo, ook over mij, zo kon zeggen? Wie zijn zij dat zij mensen gewoon aan de kant konden zetten.
“Dor hout, jouw tijd is geweest. Jij mag van mijn part dood.”
Marianne gaat tijdens deze tweede golf, deze Tsunamie nog gewoon door. Zij gocheld met cijfers om haar gelijk maar te halen. In de jaren 40 van de vorige eeuw waren er ook mensen die de problemen waar men tegen aanliep op het conto van een groep mensen schoof. Die groep, wij hebben het dan over de Joden, de zigeuners, gehandicapten waren, volgens deze mensen niet de moeite waard. Voor hen was er maar een weg en dat was de dood. Wie zijn zij dat zij anno 2020 net als toen, zo over een groep mensen kunnen praten? Je kan ook grote vraagtekens zetten bij het waarheidsgehalte van de opvattingen van Jort en Marianne. Zijn het alleen ouderen die op de IC belangen of overlijden aan Covid19? In mijn directe nabijheid zijn er gezonde, nog jonge, mensen opgenomen op de IC. Mensen die heel erg snel ziek zijn geworden. Beroepsmatig spreek ik mensen die tijdens de eerste golf ziek zijn geworden en nog steeds niet hersteld zijn. Zij liggen weliswaar niet meer in het ziekenhuis maar zij ondervinden nog steeds hinder van het virus. Wat zou dat ziekteverzuim de samenleving kosten? Deze mensen overigens behoren tot dat zorgpersoneel waarvoor wij in het voorjaar met z’n allen zo hard geklapt hebben!

Ik was en ben nog niet klaar op deze wereld. Sterker nog, ik heb mijn leven tot nu toe aan deze wereld gegeven. Ik heb geprobeerd om mensen te verplegen en te verzorgen, ik heb mensen daarna proberen te leren hoe zij veilig en gezond hun werk konden doen. Ik heb in mijn vrije tijd gepoogd om mensen plezier te laten beleven in hun sport, geprobeerd mensen die sport ook te leren. Ik heb geprobeerd mensen op te leiden dat plezier voor hun sport op anderen over te brengen. Ik wil nu, eindelijk, ook eens voor mezelf kunnen kiezen.

Ik doe er alles aan om niet besmet te raken, maar doe er ook alles aan om anderen niet te besmetten. Ik draag om die reden ook in winkels, in het openbaar vervoer een mondkapje. De dag dat ik dit schrijf, zijn er meer dan 10.000 nieuwe besmettingen, is in de regio Twente 1 op de 5 mensen die een Covidtest laat afnemen ook besmet met dat virus, lopen de ziekenhuizen vol, hebben de IC’s in toenemende mate een capiciteitsprobleem en worden de eerste patiënten al naar Duitsland vervoert om daar zorg te kunnen krijgen omdat het in ons land niet meer lukt. Ondertussen zijn er nog steeds mensen die Covid zien als een griepje waar je even doorheen moet.

Afgelopen week had ik een toch wel interressant gesprek met jongeren van begin 20. Zij hadden geen goed woord over voor mensen die zich niet aan de afspraken hielden. Ook zij, vonden ze, hadden een verantwoordelijkheid voor hun ouders, hun grootouders, de buren. Zij vonden het echter wel allemaal verdomd moeilijk. Van de een op het andere moment was een stuk vrijheid, een stuk van hun leven afgenomen. Jongeren horen even uit de bant te kunnen springen, horen samen te kunnen stappen, even te feesten. Misschien wel meer dan even. Alles was hen afgenomen, zo ervaarde zij het allemaal. Niet meer samen naar school, een college, maar hoorcollege’s online en geloof mij, dat kan niet iedere docent. Ik heb wat mee kunnen luisteren en bij sommigen zou ik na 10 minuten echt iets anders zijn gaan doen. Niet door de weeks trainen voor je sport, niet meer op zondag de wedstrijd. Ik moet toegeven, het was moeilijk om ook dat deel te zien. Toen ik opmerkte dat Covid niet alleen toeslaat bij ouderen met onderliggend leiden maar dat ook jongeren en topfitte mensen ernstig ziek kunnen worden, gaven zijn aan dat zij zich dit ter dege realiseerde. Steven Kruiswijk is gewoon een topsporter en als veel spelers uit de selectie van AZ ziek zijn geworden kan je niet zeggen dat het virus iemand buitensluit. Ondertussen draait de sport, of laten we zeggen, de sport waar het grote geld in omgaat, het voetbal, het wielrennen, het tennis gewoon door. Alsof het virus iemand uitzonderd. Betaald voetbal organisatie klagen nu dat het testen toch maar erg onhandig is, het duurt te lang, uitslagen zijn soms pas op de wedstrijd dag gereed. De organisatie van de Tour de France had het goed bedacht, de renners in hun eigen bubbel. Alleen dat publiek langs de weg, wat moesten ze daar nu mee? Was dat ook hun verantwoordelijkheid. De renners reden door gebieden die diep in de rode Coronacijfers zaten. In Italië, het moederland van de Europese Coronabesmettingen, had de organisatie van de Giro niet eens gedacht aan een eigen bubbel. Kruiswijk raakte ook niet per ongeluk besmet. Dick Advocaat maakte zich aan het begin van de competitie al kwaad over het verbod op publiek in het stadion en toen uitgerekend zijn supporters als eerste zich even niet wisten te gedragenm snapte hij daar dan weer niets van. Hij was ook en nu terecht, not amused toen bleek dat in Zagreb het stadion wel aardig vol zat met publiek terwijl dat in De Kuip inmiddels niet meer mocht. In Frankrijk was ondertussen de noodtoestand zo’n beetje uitgeroepen, maar dat bericht was in Rennes nog even niet doorgedrongen. Die leefde in hun eigen bubbel. Ik heb mijn oudste zoon al bijna een jaar niet gezien, omdat hij in Engeland woont en hij niet hierheen kan komen, zonder eerst hier en bij terugkomst thuis in quarantaine te moeten. De spelers van het Nederlands elftal kregen van onze minister een uitzonderingspositie. Waarom? Maakt dit virus onderscheid?

In ons land mochten de cafe’s en restaurants, die ook bij de eerste golf al geraakt werden, nu bij de tweede golf, de Tsunamie, de deuren weer sluiten. Zij hadden zó hun best gedaan. Je kan je natuurlijk afvragen of café’s voorzien in de eerste levensbehoefte, maar toch. Waar sportscholen na de eerste springvloed nog lang dicht bleven draaien ze tijdens de huidige Tsunamie overuren. Sporters mochten zonder mondkapje op de apparaten, maar die moest tijdens het lopen door de sportschool wel gedragen worden. Uit de eerste golf hebben wij geleerd dat mensen met overgewicht een groter risico liepen. Sporten, iets doen aan je basisconditie, je lichaamsgewicht is dus letterlijk van levensbelang.

De supermarkten zijn nog steeds open. Zij voorzien natuurlijk wel in de eerste levensbehoefte. Zij doen, over het algemeen hun best om alles in goede banen te leiden maar het blijft toch vaak dweilen met de kraan open. Mensen lopen steeds dwars door elkaar, “Sorry, even wat vergeten.”
Niet iedereen draagt een mondkapje en je hangen gewoon over je heen omdat ze ‘er even niet bij kunnen.”

Alles wordt als moeilijk en ook vooral vaag ervaren en misschien is het dat ook wel. Als iets ons deze Corona Crisis ons geleerd heeft is dat niets is wat het lijkt en dat gezond verstand niet bestaat. Er zijn nog steeds mensen die doen alsof er niets aan de hand is en dat dit virus een groot complot is. Wat misschien wel erger is dat dit virus is paranoia, is achterdocht. Gelukkig hebben we daar al wel medicijnen voor gevonden.

Ik vrees dat wij dit virus pas onder controle krijgen als de maatregelen helder en transparant zijn. Helemaal fijn zou zijn als wij zouden kunnen voorspellen wanneer wij het virus onder controle zouden krijgen. Helaas is dat onmogelijk en wordt er al rijdende bijgestuurd. Zolang er mensen zijn die de problemen niet zien, doen alsof er niets aan de hand is, zal dit virus huis blijven houden. Het wrange is dat mensen die de economie erbij halen als reden om niet te komen tot hele strenge maatregelen achteraf misschien wel eens van de koude kermis thuis zouden kunnen komen, want wat zou al dat ziekteverzuim de samenleving kosten? Of zeggen wij met z’n allen, ter meerdere glorie van de economie, wij nemen gewoon niemand op in het ziekenhuis, wij doen aan natuurlijke selectie?

Ondertussen kunnen de jongeren met wie ik in gesprek was, niet meer voetballen, op vrijdag en zaterdagavond niet meer naar de kroeg. Hun competitie ligt stil, trainingen zouden in kleine groepjes door kunnen gaan maar vooralsnog hebben ze daar nog geen oplossing voor gevonden. Zij zoeken elkaar nu thuis op. Niet in grote groepen. Soms komt er slechts 1 op bezoek. Dit zijn jongens die prima snappen wat het belang van de maatregelen is. Zij ervaren echter ook dat er een deel van hun leven wordt afgenomen. Kunnen wij het maken naar juist deze jongens om ons nog langer niet aan de maatregelen te houden? Hoe beter wij ons aan de maatregelen houden hoe sneller wij er vanaf zijn. Hoe sneller wij door kunnen met ons leven. Dat betekent dus ook echt iedereen, het betaald voetbal en welke andere sport die denkt in een eigen bubbel te leven, uitgezonderd. Dit probleem is alleen op te lossen als wij dit gezamelijk doen!

We kunnen samen Concept — Stockfoto © nevenova #85518014
%d bloggers liken dit: