Categorie archief: VOG

Ouders graag gezien

Vandaag een verhaal afgerond wat al even op de plank lag, maar wat vanwege de Coronacrisis was blijven liggen. Ik realiseer mij dat ouders op dit moment ook minder, of misschien wel helemaal niet op de club komen. Bij ons hebben wij voor de pupillen een soort drive-truth. Ouders rijden hier met de auto doorheen, zetten hun kind af en rijden door. Barbara Barend vond er wel wat van, het feit dat ouders niet meer op de club konden komen en deels heeft zij natuurlijk gelijk. Een vier ogen principe zal je als club nu echt anders moeten organiseren. Ouders zijn er op school ook niet de gehele dag bij. De situatie maakt dat wij het anders moeten organiseren. Dit wil niet zeggen dat ouders enorm belangrijk zijn.

Op Twitter trof ik, dus nu enkele maanden geleden, de volgende tweet van het account Sportief Besturen:

Voor veel bestuurders herkenbaar, wel of geen verplichte bardiensten voor ouders?

Hoe ’t kan werken lees je op:
https://www.tvsportplezier.nl/vereniging/doen-laten-verplichte-bardiensten/ …

Nieuwsgierig geworden heb ik de site bekeken. Op de pagina een artikel over de verplichte bardiensten van basketbalvereniging Locomotief uit Rijswijk. Onder de subkop ‘een andere tijd, een andere aanpak’ een wervend verhaal over de voordelen van het verplicht stellen van het draaien van de bardienst. Noem mij een geitenwollen sokken type, maar bij het woord verplicht stellen krijg ik kriebels.

Ik ben op mijn elfde begonnen met volleyballen. Op mijn 16 gaf ik, na een interne trainingscursus mij eerste team trainen. Nu, na 40 jaar later, vele opleidingen en cursussen, vele vrijwilligerstaken later, blijf ik er van overtuigd dat je mensen taken moet laten doen die bij hen passen, waar ze plezier aan beleven. Ik loop sinds een tijdje, naast het volleybal tegenwoordig ook rond als vrijwilliger binnen een voetbalvereniging. Andere club, andere tak van sport, maar er is een ding hetzelfde, het zijn allemaal mensen. Ik heb verschillende taken uitgevoerd, binnen verschillende verenigingen, verschillende sporten, zowel op verenigingsniveau, regionaal niveau als ook landelijk niveau. Ik ben sinds mijn zestiende actief als trainer/coach. Ik ben bij meerdere verenigingen lid geweest van de clubblad redactie, lid van verschillende technische commissies. Ik ben leider van voetbalelftal, lid van een werkgroep Sportiviteit en Respect. Ik ben ook redacteur van een magazine voor volleybaltrainers geweest en opleider van nieuwe trainers voor de sportbond. Er zijn zo nog wat andere taken die ik heb uitgevoerd. Ik ben dan ook absoluut voor de stelling dat ouders er niet vanaf komen met het droppen van hun kinderen, als was het een peuterspeelzaal. Ik vind dat wij af moeten van het maar consumeren. De sportvereniging, dat zij wij met z’n allen. Ik zeg echter altijd en dat vind ik ook echt, er zijn twee taken die je mij niet moet vragen, dat is het fluiten of vlaggen van wedstrijden en het draaien van een bardienst. Dat zijn taken die ik echt minder goed kan en die ik ook niet leuk vind. Ik ben niet een type dat vroeger in de kroeg rond hing, ik was in de sporthal en als het afgelopen was dan ging ik naar huis. Noem het saai, maar ook die mensen bestaan. Ook het fluiten of vlaggen van een wedstrijd laat ik graag aan anderen over. Ik kan dan niet, zie het niet snel genoeg en ik ben niet rechtlijnig genoeg om deze taak ook naar behoren uit te voeren.

Ik ben een van die mensen die vind dat apartheid bestaat, niemand is gelijk. Ieder mens is uniek, ieder mens heeft kwaliteiten. Maak daar als vereniging gebruik van! Bij de voetbalvereniging waar mijn jongste zoon voetbalt houden de algemeen coördinator van de leeftijdscategorie een intake gesprek met elk nieuw jeugdlid en ouder(s). In dat gesprek wordt duidelijk gemaakt dat de club van mening is dat wij met z’n allen de club vormen en dat van mij, als ouder, verwacht wordt dat ik wat doe voor de club. Ik mocht destijds ook aangeven wat mij leuk leek. Ik zit sindsdien in de clubredactie, in de werkgroep Sportiviteit en Respect en ben sinds twee jaar leider van een elftal en geloof me, het is fantastisch. Ook van mijn zoon werd verwacht dat hij activiteiten voor de club zou gaan doen. Hij is inmiddels keeperstrainer en fluit de wedstrijden van de pupillen. Hebben wij bij de voetbalclub het dan goed voor elkaar? Nee, die indruk heb ik nog niet, maar er wordt aangewerkt.

Als leider van het elftal organiseer ik diverse taken rondom het team. Zo organiseer ik het vervoer naar uitwedstrijden, het vlaggen van de wedstrijden en het wassen van de kleding. Niet dat ik dit allemaal zelf doe, ik zorg dat het gebeurd, waarbij ik zelf wel participeer in het vervoer en in het wassen van de kleding. Het vlaggen van de wedstrijden; daar heb ik het eerder al over gehad. Ik heb dat een keer gedaan en toen zei mij zoon: “Pap, serieus, dit moet jij echt niet meer doen”. Dit jaar moet ik ook er voor zorgen dat ouders de aan ons toebedeelde bardiensten gaan draaien en dat de spelers de wedstrijden fluiten van de aan ons toebedeelde pupillenteams. Als leider heb je soms een dagtaak. Ik vind het prima, want dit organiseren vind ik leuk. Al moet ik toegeven dat het soms  ook best lastig is.

Basisschool JP Waale Gorinchem - Ouders

Social Media

Toen ik lid werd van een volleybalvereniging kende wij nog geen Twitter, Instagram of Tinder. Na de training speelde wij op een Atari of als je geluk had op een Commodore 64. Je sprak elkaar aan en als het stiekem moest, dan ging dat met een briefje, dat via, via terecht kwam bij degene kwam die het briefje moest hebben. Tijdens de training luisterde je naar je trainer en je haalde het niet in je hoofd om iets anders te doen. Zelfs even stuiteren met de bal was uit den boze. Als je een pest hekel had aan iemand dan schreef je in een onbewaakt ogenblik ‘Kees is een homo!’ op het schoolbord en zijn leven was voor een poos goed verziekt. Je wachtte iemand na schooltijd op, fietste even naast hem en trapte dan zijn schooltas van de bagagedrager omdat je wist dat daar een thermosfles chocolademelk in zat die dan ook aan gruzelementen viel en dat was ook het idee. Er is veel veranderd.

Lees de rest van dit bericht

De Open Club

Nu al weer lang geleden, ergens in de vorige eeuw, had ik het geluk deel uit te maken van een groep mensen die na mocht denken over de toekomst van de vereniging. De toenmalige voorzitter daagde zijn gehoor uit tot ver buiten de kaders te denken.
Waar zou de vereniging staan over pak weg 15 jaar?

Wij mochten dromen. Niets was te gek. Waar zouden het eerste mannen team en eerste vrouwen team dan spelen? Waar spelen onze jeugdteams en welke resultaten zouden zij dan boeken? Hoe groot is de vereniging op dat moment? Hoe willen wij dat naar ons, als vereniging, in de wijk, in de plaats gekeken wordt? Zijn wij dan nog een vereniging met vrijwilligers of hebben wij wellicht beroepskrachten in dienst? Welke doelgroepen willen wij bedienen? Zijn dan nog steeds de leden of richten wij ons ook, of misschien wel meer op de lossere verbanden? Bieden wij meer dan sport en zo ja, wat willen wij dan nog meer bieden? Niets was te gek, alles kon. De opbrengst van de avond was een arsenaal aan droomdoelen. Een woud aan punten op de horizon en soms voorbij de horizon.

tumblr_lsyzkk1ais1r3zfqdo1_400_large

Lees de rest van dit bericht

Alleen maar nette mensen

“Sportclubs nemen geen risico’s met louter ‘nette’  vrijwilligers”  kopte de NOS afgelopen week. Het was dat ‘nette’ tussen haakjes stond anders had ik het niet geloofd. Steeds meer verenigingen vragen een verklaring omtrent gedrag van hun vrijwilligers. Een dergelijke verklaring is het bewijs dat de vrijwilliger in het verleden niets fout heeft gedaan. Ik moest direct denken aan een artikel in de Volkskrant, van deze week, waarin Defence for Children meldde dat niet pedofielen maar toeristen en zakenmensen de grootste daders zijn in het sekstoerisme. Alleen maar nette mensen.

 

vog

Lees de rest van dit bericht

%d bloggers liken dit: