Ons feestje

Enkele dagen terug speelde wij de derby. Niet alleen de wedstrijd tegen onze plaatsgenoot, maar ook onze directe concurrent. Een spannende wedstrijd stond ons te wachten. Beide teams kende elkaar door en door, dus op dat vlak geen verrassingen.
Vanaf set 1 konden wij vol aan de bak. Met een 25-23 wisten wij de eerste set binnenboord te halen. In de tweede set liepen wij, eigenlijk vanaf de eerste serve achter de feiten aan. Met vrijwel gelijke cijfers ging deze set dan ook naar de concurrent. De derde set diende wij uit een ander vaatje te tappen, wilde wij de wedstrijd winnend afsluiten. Vanaf het begin werd er keihard gewerkt, alles werd van de grond gehaald, de blokkering zat pot dicht en aanvallend waren wij niet te stoppen. De coach van de tegenpartij had zijn eerste time-out bij 6-0 al aangevraagd en op 11-0 zijn tweede. Was hij bij de eerste time-out nog rustig, bij de tweede time-out was de rust verdwenen. Hij liep te ijsberen langs de lijn, was verbaal duidelijk en ook negatief, aanwezig. Bij het aanvragen van zijn tweede time-out liep hij al hoofdschuddend richting de zijlijn. Op dat moment wist ik dat wij de wedstrijd niet meer zouden verliezen, het geen ook niet gebeurde. Lees de rest van dit bericht

Advertenties

Is het echt serieus?

Gisterenavond ging de telefoon.
“Hallo, met Peter, ik wilde even vragen, ik mag toch echt vanavond met de A1 meespelen?”
“Ja joh, maar dat had ik je toch al verteld?”
“Jawel, maar ik wilde het gewoon even zeker weten. Het is toch geen vergissing, toch?”

Dit gesprek voerde ik een tijd geleden. Peter is een talent, een geweldig goede voetballer, alleen zo ontzettend onzeker. Als er iets mis gaat, dan betrekt hij dit vrijwel direct op zich zelf en omgedraaid als iemand tegen hem zegt dat hij het goed doet, probeert hij het compliment bijna te bagatelliseren. Ik kon wel met hem meevoelen. Iedereen kent wel de angst om te falen, ik wel tenminste. Lees de rest van dit bericht

Winnen en Verliezen

Afgelopen zondag begon mijn dag met de ‘finale rek’ van Epke. In het hart van turnland China mocht hij proberen wraak te nemen op de chinees Zhang. Zhang de man die vier jaar geleden in Rotterdam de zekere gouden medaille op het WK voor de neus van Epke wegkaapte. Natuurlijk was Epke favoriet, want niet voor niets was hij ook vorig jaar in Antwerpen wereldkampioen geworden, maar hoe hoger op de berg, hoe moeilijker het gaat. Laten wij vooral ook alleskunner Uchimura niet vergeten. Voor de Chinese thuisfavoriet liep alles anders, noem het pech, noem het de druk niet aan kunnen. Epke turnde een weergaloze oefening en de rest is geschiedenis. Uchimura werd uiteindelijk tweede en de Kroaat Moznik mag de verrassing van de dag genoemd worden, want wie had hem op het podium gedacht? Hij zal wel de laatste zijn geweest die ’s ochtends opgestaan was met het idee dat hij een medaille zou pakken. Lees de rest van dit bericht

Mentale begeleiding jeugdteams

Als trainer ben je bezig met het aanleren van technische en tactische vaardigheden. Je leert ze de juiste techniek, op het juiste moment uit te voeren. Je leert ze na te denken over de juiste strategie om je tegenstander te verslaan. Soms gaat dit om niet altijd heldere redenen verkeerd.
“Er kon op weg hiernaar toe, geen lachje van af,” hoorde ik laatst een trainer zeggen.
Als trainer kom je vast ook kinderen tegen die overal tegenop zien. Je kent ook wel dat talent dat eigenlijk overal laconiek over doet, of spelers die altijd en overal last van hebben. Wat dacht je van kinderen die enorm veel moeite hebben met schreeuwende ouders langs de lijn?

Elke leeftijdsfase heeft zo zijn eigen kenmerken, aandachtspunten. Het is goed om hier in de begeleiding van de jeugdteams rekening mee te houden. Wellicht zou je ook in het technisch verenigingsbeleid ook aandacht moeten besteden aan de mentale begeleiding?

Mentale_krachttraining

Lees de rest van dit bericht

De ideale coach

Afgelopen zaterdag maakte ik, na ruim drie jaar, laten we zeggen, opnieuw, mijn debuut als volleybalcoach. Dit maal als coach van SV Dynamo dames 5, spelend in de promotieklasse. Ik moet eerlijk toegeven, ik had mijn twijfels of ik het moest doen, vond het ook moeilijk. Ik kende bijna niemand in het team, weet amper hoe zij getraind hebben, wat ze kunnen en wat niet.
Het team had afgelopen week een vrij matige oefenwedstrijd gespeeld en had zelfs een set, na ruim voor gestaan te hebben, toch nog verloren.
“Dat kunnen wij ook” werd mij voor de wedstrijd nog vertelt.
Na de toch nog vrij eenvoudige winst in de 1e set, werd de tegenstander in de 2e set bijkans gedeclasseerd. De derde set, twee wissels. Sociaal wisselen. De derde set verliep stroef lang kon de tegenstander mee, tot bij de 20, toen was de koek voor onze tegenstander wel op. Na de 3e set een zucht van verlichting langs de lijn, de beruchte derde set dip was overwonnen. In de 4e set, de laatste twee wissels ingebracht. De tegenstander maakte snel een gat, wij konden echter, door goed serveren bijkomen. Uiteindelijk werd set vier nipt verloren. Na de wedstrijd werd mij gevraagd wat ik er van gevonden had. Ik vond het leuk en was verrast door het enthousiasme in het veld en vooral ook de werklust, de ballen vallen ook niet zo maar op de grond. Ik bleef echter zitten met de vraag hoe ik had moeten coachen.
“Jij vraagt in ieder geval de time-outs op tijd aan,” was een mooi compliment, maar wat is nu de ideale coach? Lees de rest van dit bericht

%d bloggers liken dit: