Site-archief

De Schreeuw

Op deze website post ik normaal gesproken verhalen over sport, over het trainen en coachen van jongeren. Post ik verhalen over sportbeleid. Nu even niet of misschien komt sport in de kantlijn terug in onderstaand verhaal.

Schreeuw 1893 door Edvard Munch

Al maanden leven wij allen in een surealistische wereld. De schreeuw van Munch maar dan levensecht. Waar alles in het verre Oosten begon en het virus razend snel over de wereld trok, dachten wij in Nederland, nadat in Italië de eerste doden al te betreuren waren, dat wij het virus buiten de deur konden houden. Wij vierde nog gewoon Carnaval. De eerste Coronagolf raakte ons hard. Een vloedgolf waarin veel mensen ziek werden, stierven en als je niet ziek werd raakte deze vloedgolf je in je portemonnee. Ook ik raakte mijn baan kwijt, als gevolg van Corona. Ik ben dit jaar 58 geworden, heb overgewicht en heb sinds begin dit jaar Diabetes. Neem daarbij dat ik ook een chronisch astmatische bronchitis heb en je kan concluderen dat ik tot de risicogroep behoor. Dor hout, zoals Marianne en Jort het noemde. Ik was daar best door ontdaan. Wie waren zij dat zij dit zo, ook over mij, zo kon zeggen? Wie zijn zij dat zij mensen gewoon aan de kant konden zetten.
“Dor hout, jouw tijd is geweest. Jij mag van mijn part dood.”
Marianne gaat tijdens deze tweede golf, deze Tsunamie nog gewoon door. Zij gocheld met cijfers om haar gelijk maar te halen. In de jaren 40 van de vorige eeuw waren er ook mensen die de problemen waar men tegen aanliep op het conto van een groep mensen schoof. Die groep, wij hebben het dan over de Joden, de zigeuners, gehandicapten waren, volgens deze mensen niet de moeite waard. Voor hen was er maar een weg en dat was de dood. Wie zijn zij dat zij anno 2020 net als toen, zo over een groep mensen kunnen praten? Je kan ook grote vraagtekens zetten bij het waarheidsgehalte van de opvattingen van Jort en Marianne. Zijn het alleen ouderen die op de IC belangen of overlijden aan Covid19? In mijn directe nabijheid zijn er gezonde, nog jonge, mensen opgenomen op de IC. Mensen die heel erg snel ziek zijn geworden. Beroepsmatig spreek ik mensen die tijdens de eerste golf ziek zijn geworden en nog steeds niet hersteld zijn. Zij liggen weliswaar niet meer in het ziekenhuis maar zij ondervinden nog steeds hinder van het virus. Wat zou dat ziekteverzuim de samenleving kosten? Deze mensen overigens behoren tot dat zorgpersoneel waarvoor wij in het voorjaar met z’n allen zo hard geklapt hebben!

Ik was en ben nog niet klaar op deze wereld. Sterker nog, ik heb mijn leven tot nu toe aan deze wereld gegeven. Ik heb geprobeerd om mensen te verplegen en te verzorgen, ik heb mensen daarna proberen te leren hoe zij veilig en gezond hun werk konden doen. Ik heb in mijn vrije tijd gepoogd om mensen plezier te laten beleven in hun sport, geprobeerd mensen die sport ook te leren. Ik heb geprobeerd mensen op te leiden dat plezier voor hun sport op anderen over te brengen. Ik wil nu, eindelijk, ook eens voor mezelf kunnen kiezen.

Ik doe er alles aan om niet besmet te raken, maar doe er ook alles aan om anderen niet te besmetten. Ik draag om die reden ook in winkels, in het openbaar vervoer een mondkapje. De dag dat ik dit schrijf, zijn er meer dan 10.000 nieuwe besmettingen, is in de regio Twente 1 op de 5 mensen die een Covidtest laat afnemen ook besmet met dat virus, lopen de ziekenhuizen vol, hebben de IC’s in toenemende mate een capiciteitsprobleem en worden de eerste patiënten al naar Duitsland vervoert om daar zorg te kunnen krijgen omdat het in ons land niet meer lukt. Ondertussen zijn er nog steeds mensen die Covid zien als een griepje waar je even doorheen moet.

Afgelopen week had ik een toch wel interressant gesprek met jongeren van begin 20. Zij hadden geen goed woord over voor mensen die zich niet aan de afspraken hielden. Ook zij, vonden ze, hadden een verantwoordelijkheid voor hun ouders, hun grootouders, de buren. Zij vonden het echter wel allemaal verdomd moeilijk. Van de een op het andere moment was een stuk vrijheid, een stuk van hun leven afgenomen. Jongeren horen even uit de bant te kunnen springen, horen samen te kunnen stappen, even te feesten. Misschien wel meer dan even. Alles was hen afgenomen, zo ervaarde zij het allemaal. Niet meer samen naar school, een college, maar hoorcollege’s online en geloof mij, dat kan niet iedere docent. Ik heb wat mee kunnen luisteren en bij sommigen zou ik na 10 minuten echt iets anders zijn gaan doen. Niet door de weeks trainen voor je sport, niet meer op zondag de wedstrijd. Ik moet toegeven, het was moeilijk om ook dat deel te zien. Toen ik opmerkte dat Covid niet alleen toeslaat bij ouderen met onderliggend leiden maar dat ook jongeren en topfitte mensen ernstig ziek kunnen worden, gaven zijn aan dat zij zich dit ter dege realiseerde. Steven Kruiswijk is gewoon een topsporter en als veel spelers uit de selectie van AZ ziek zijn geworden kan je niet zeggen dat het virus iemand buitensluit. Ondertussen draait de sport, of laten we zeggen, de sport waar het grote geld in omgaat, het voetbal, het wielrennen, het tennis gewoon door. Alsof het virus iemand uitzonderd. Betaald voetbal organisatie klagen nu dat het testen toch maar erg onhandig is, het duurt te lang, uitslagen zijn soms pas op de wedstrijd dag gereed. De organisatie van de Tour de France had het goed bedacht, de renners in hun eigen bubbel. Alleen dat publiek langs de weg, wat moesten ze daar nu mee? Was dat ook hun verantwoordelijkheid. De renners reden door gebieden die diep in de rode Coronacijfers zaten. In Italië, het moederland van de Europese Coronabesmettingen, had de organisatie van de Giro niet eens gedacht aan een eigen bubbel. Kruiswijk raakte ook niet per ongeluk besmet. Dick Advocaat maakte zich aan het begin van de competitie al kwaad over het verbod op publiek in het stadion en toen uitgerekend zijn supporters als eerste zich even niet wisten te gedragenm snapte hij daar dan weer niets van. Hij was ook en nu terecht, not amused toen bleek dat in Zagreb het stadion wel aardig vol zat met publiek terwijl dat in De Kuip inmiddels niet meer mocht. In Frankrijk was ondertussen de noodtoestand zo’n beetje uitgeroepen, maar dat bericht was in Rennes nog even niet doorgedrongen. Die leefde in hun eigen bubbel. Ik heb mijn oudste zoon al bijna een jaar niet gezien, omdat hij in Engeland woont en hij niet hierheen kan komen, zonder eerst hier en bij terugkomst thuis in quarantaine te moeten. De spelers van het Nederlands elftal kregen van onze minister een uitzonderingspositie. Waarom? Maakt dit virus onderscheid?

In ons land mochten de cafe’s en restaurants, die ook bij de eerste golf al geraakt werden, nu bij de tweede golf, de Tsunamie, de deuren weer sluiten. Zij hadden zó hun best gedaan. Je kan je natuurlijk afvragen of café’s voorzien in de eerste levensbehoefte, maar toch. Waar sportscholen na de eerste springvloed nog lang dicht bleven draaien ze tijdens de huidige Tsunamie overuren. Sporters mochten zonder mondkapje op de apparaten, maar die moest tijdens het lopen door de sportschool wel gedragen worden. Uit de eerste golf hebben wij geleerd dat mensen met overgewicht een groter risico liepen. Sporten, iets doen aan je basisconditie, je lichaamsgewicht is dus letterlijk van levensbelang.

De supermarkten zijn nog steeds open. Zij voorzien natuurlijk wel in de eerste levensbehoefte. Zij doen, over het algemeen hun best om alles in goede banen te leiden maar het blijft toch vaak dweilen met de kraan open. Mensen lopen steeds dwars door elkaar, “Sorry, even wat vergeten.”
Niet iedereen draagt een mondkapje en je hangen gewoon over je heen omdat ze ‘er even niet bij kunnen.”

Alles wordt als moeilijk en ook vooral vaag ervaren en misschien is het dat ook wel. Als iets ons deze Corona Crisis ons geleerd heeft is dat niets is wat het lijkt en dat gezond verstand niet bestaat. Er zijn nog steeds mensen die doen alsof er niets aan de hand is en dat dit virus een groot complot is. Wat misschien wel erger is dat dit virus is paranoia, is achterdocht. Gelukkig hebben we daar al wel medicijnen voor gevonden.

Ik vrees dat wij dit virus pas onder controle krijgen als de maatregelen helder en transparant zijn. Helemaal fijn zou zijn als wij zouden kunnen voorspellen wanneer wij het virus onder controle zouden krijgen. Helaas is dat onmogelijk en wordt er al rijdende bijgestuurd. Zolang er mensen zijn die de problemen niet zien, doen alsof er niets aan de hand is, zal dit virus huis blijven houden. Het wrange is dat mensen die de economie erbij halen als reden om niet te komen tot hele strenge maatregelen achteraf misschien wel eens van de koude kermis thuis zouden kunnen komen, want wat zou al dat ziekteverzuim de samenleving kosten? Of zeggen wij met z’n allen, ter meerdere glorie van de economie, wij nemen gewoon niemand op in het ziekenhuis, wij doen aan natuurlijke selectie?

Ondertussen kunnen de jongeren met wie ik in gesprek was, niet meer voetballen, op vrijdag en zaterdagavond niet meer naar de kroeg. Hun competitie ligt stil, trainingen zouden in kleine groepjes door kunnen gaan maar vooralsnog hebben ze daar nog geen oplossing voor gevonden. Zij zoeken elkaar nu thuis op. Niet in grote groepen. Soms komt er slechts 1 op bezoek. Dit zijn jongens die prima snappen wat het belang van de maatregelen is. Zij ervaren echter ook dat er een deel van hun leven wordt afgenomen. Kunnen wij het maken naar juist deze jongens om ons nog langer niet aan de maatregelen te houden? Hoe beter wij ons aan de maatregelen houden hoe sneller wij er vanaf zijn. Hoe sneller wij door kunnen met ons leven. Dat betekent dus ook echt iedereen, het betaald voetbal en welke andere sport die denkt in een eigen bubbel te leven, uitgezonderd. Dit probleem is alleen op te lossen als wij dit gezamelijk doen!

We kunnen samen Concept — Stockfoto © nevenova #85518014

Wat wij kinderen aandoen

Wat wij kinderen aandoen

In juni van dit jaar kopte het Sport voetbalmagazine:

‘Het is erg verontrustend wat wij kinderen in het voetbal aandoen’

Schrijver van dit, op zich lovenswaardig artikel, was voetbaltrainer en pionier op het gebied van het Breincentraal leren, Michel Bruijnickx. Hij vraagt zich af of het nog langer verantwoord is om wetenschappelijke knowhow met zo’n positieve impact op het leven van kinderen links te laten liggen.

Het artikel volgt dan met verwijzing naar artikelen waarin duidelijk wordt gemaakt dat het rendement van de jeugdopleiding in België erg laag is. Daar komt bij dat zelfopgeleide spelers in België, in vergelijking met andere topcompetities erg weinig speeltijd krijgen. Overal in Europa worden de noodklokken geluid. In Duitsland heeft Bayern Munchen, zo vertelt Bruininckx, een deel van zijn jeugdopleiding opgedoekt en werden er in 2019 overall, maar liefst 3450 minder jeugdteams ingeschreven. Bruijnincks verwijst vervolgens naar Gary Lineker, die in Engeland al langer waarschuwt voor de negatieve sfeer in het jeugdvoetbal. In het artikel waar naar verwezen wordt gaat Lineker  niet van leer tegen de clubs maar tegen de ouders die volgens hem gewoon hun kop moeten houden en kinderen niet zo moeten pushen.

Lees de rest van dit bericht

Kampioenschap

Wij zitten midden in een crisis die zijn weerga niet kent. Een nog veel diepere, grotere crisis dan de financiële crisis van eerder deze eeuw. Wij hebben te maken met een virus dat wij nog niet kennen. Het gaat niet om een griepje, het verloop van dit virus kan mild verlopen maar heel veel mensen gaan er ook dood aan. Toen alles, ver weg, in China begon, daar een hele provincie op slot ging, sliepen wij nog. Toen het virus in het noorden van Italië al huis hield, gingen wij nog gewoon op wintersport, vierde wij nog carnaval. De dag nadat onze premier in een persconferentie de maatregelen afkondigde, spraken bijna alle sportbonden af dat het ook gedaan was met de trainingen en de competitie. De KNVB zorgde echter die dag ook verwarring door een artikel op hun website te plaatsen waarin stond dat de regels niet voor hen golden. Onduidelijkheid al om. Want waarom golden de regels over samenkomsten, over met niet met meer dan drie personen bij elkaar, voor iedereen behalve voor de KNVB. Waarom anticipeerde iedereen zich al op een verlenging van de slimme lockdown en werkte de KNVB nog met een scenario waarin de competitie na 6 april gewoon weer zou worden opgestart?

Ondertussen brachten andere sportbonden naar buiten dat zij zo snel mogelijk duidelijkheid zouden scheppen over promotie, degradatie, over kampioenschappen. Afgelopen week bracht de Nevobo naar buiten hoe zij naar de problematiek zou gaan kijken. Een goed verstaander wist toen al hoe de vlag er bij hing. De dag van de laatste persconferentie bracht de Nevobo naar buiten wie de kampioenen zijn, welke teams zouden degraderen en hoe de competitie er het komend seizoen uit zou gaan zien. Er werd zelfs een tweede topdivisie in het leven geroepen. Die dag, ongeveer een half uur ná de persconferentie, waar een journalist onze premier toch nog even moest vragen hoe het nu zat met de KNVB, bracht de KNVB naar buiten dat het seizoen voor de amateurs en de jeugdteams niet meer afgemaakt zou gaan worden, er zouden geen kampioen zijn, er zou niemand degraderen. Een nieuw seizoen, nieuwe kansen zullen we maar zeggen. Over het betaald voetbal nog even niets, want ja, wij leven niet in het luchtledige en dit moest afgestemd worden binnen UEFA verband. Je kan je toch werkelijk niet voorstellen dat men in Italië met op dit moment al 12428 besmettingen, met 11500 doden in Italië en 78.797 besmettingen en al 15000 doden in Spanje, dat men daar nog aan voetbal denkt? De voorzitter van Brescia uit Lombardije was hier heel duidelijk over. Wat er ook gebeurd, er wordt niet gevoetbald. De UEFA dacht hier anders over. Sterker nog, zij dreigde met het nemen van maatregelen tegen clubs die hen tegen zouden werken.

Ik vind het fantastisch dat de competitie’s niet door gaan. Prima besluit. Ik heb er ook baad bij, ik heb COPD, ben net ontslagen uit het ziekenhuis waar ik ook diabetes bleek te hebben. Ik behoor, mede gezien door mijn leeftijd, gewoon tot de risicogroep. Wat ik niet snap, waarom duurt besluitvorming bij de KNVB zo ontzettend lang? Waarom is men niet gekomen met een maatregel die, gezien de omstandigheden, recht doet aan iedereen? Je zou aan een oplossing kunnen denken, zoals de volleybalbond. Je zou ook kunnen bedenken dat er wel kampioenen zijn maar niemand degradeert en dat je voor het komend seizoen gaat werken aan een versterkte promotie-degradatie, zodat teams die nu middels de nacompetitie niet in aanmerking komen voor promotie dan wel degradatie als nog zouden kunnen promoveren dan wel degraderen.

Scheef gegroeid

Ik ben inmiddels bijna 58 jaar oud. Het grootste deel van mijn leven ligt dus achter mij. Zo ook dit verhaal. Ik was trainer van de B1, zo noemde wij destijds de O17-1. Het betrof een kleine, maar o-zo gezellige, vereniging. Het probleem van de vereniging was dat de club weinig jeugdteams telde. In elke leeftijdscategorie slechts 1, met als uitzondering, de D en de E jeugd. In die categorie telde de club plots drie teams.

Het eerste herenteam bestond uit oude vrienden. Mannen die ooit bij de club waren opgegroeid, maar later bij andere verenigingen op een hoger niveau hadden gespeeld. Het eerste team speelde op divisieniveau en konden daar, ondanks dat ze slechts 1x per week trainde, nog aardig meekomen. Mannen ook die eerdaags een stapje terug zouden gaan doen. Een drukke baan, een gezin, af en toe die blessures. Het moest een keertje genoeg zijn. Lees de rest van dit bericht

Meer regels

Er wordt in het voetbal een vrij brede campagne gevoerd tegen de VAR of wel tegen, of wel de video assistant referee, de videoscheidsrechter. Waar er eerst geklaagd werd over de kwaliteit van de scheidsrechters en moesten zij toch, net als in andere sporten ondersteund worden middels technische hulpmiddelen, wordt er sinds een tijd ernstig getwijfeld aan de kwaliteit van de VAR. Plots moeten de besluiten toch echt op het veld genomen worden en niet door iemand die niet eens in het stadion zit.

De VAR maakt het voetbal dood. In de The Guardian, toch een kwaliteitskrant, een heel artikel waarin rechtsgeleerden er voor pleiten dat de VAR alleen nog gebruikt mag worden bij ‘duidelijke en voor de hand liggende’ buitenspelfouten. De invloed van mensen als Gary Linneker is groot in Engeland. In een reactie op zoveel wijsheid vroeg iemand zich of je een VAR nodig hebt als de vergissing zo levensgroot is. Was de VAR niet juist bedoeld voor die situaties waarin het allemaal niet zo duidelijk is?

De campagne tegen de VAR begint lachwekkend te worden. Het wordt te pas en te onpas gebruikt. Als Liverpool een matige wedstrijd speelt maar wel nipt winnen post Teletekst een bericht waarin staat dat de VAR Liverpool te hulp is gekomen. Lees de rest van dit bericht

%d bloggers liken dit: