Ontschotten

De tweede seizoenshelft is begonnen. De eerste wedstrijden zijn al weer gespeeld. Op naar een kampioenschap, of hard werkend om degradatie te voorkomen of gewoon meedeinen op de golven van de competitie. Aan het eind van dit seizoen zullen al die spelers weer op moeten voor de selectietrainingen. Dan wordt je weer gewogen en soms te licht bevonden.
Dan worden de teamindelingen bekend gemaakt. Dan is bekend welke spelers in de selectie elftallen mogen uitkomen en welke spelers meer recreatief mogen ballen. Selecteren is niet eenvoudig. Want doe maar eens een voorspelling over het verloop van een wedstrijd, laat staan over het verloop van een seizoen. Blijven al mijn spelers fit, lopen wij niet tegen, al dan niet onnodige, schorsingen aan? Hoe verloopt het seizoen bij de concurrentie? Ook dat is van invloed op het verloop van een wedstrijd, als ook de competitie. Wij maken onderscheid tussen resultaatdoelen en procesdoelen. Bij resultaatdoelen heb je het over kampioen worden, maar ook over niet degraderen. Bij procesdoelen heb je het over aannemen van de bal, het passen van een bal. Stukje moeilijker is dan het 1x raken. Dit soort doelen hebben spelers onder eigen controle en zijn daardoor een stuk uitdagender dan ‘Wij moeten vanmiddag winnen van CSV Apeldoorn’. Lees Meer

Positief coachen, niet voor watjes

Ik had net mijn eerste trainerscursus afgerond. Ik heb dat gehele seizoen in een schriftje bijgehouden wat ik zei, bij aanvang van een wedstrijd, in de time-outs, tussen de sets en na afloop van een wedstrijd. Ik schreef verder op hoe er gereageerd werd. Werden spelers boos, reageerde ze teleurgesteld, deden ze echt wat ik vroeg of misschien niet.  Wat duidelijk werd was dat eigenlijk elke speler beter ging spelen na een compliment. Een mega open deur natuurlijk. Opvallend was verder dat sommige spelers echt objectief slechter gingen spelen als ik maar door bleef zagen over de fouten die hij in mijn ogen maakte. Bij hen moest je het soms ook gewoon even niet benoemen dat het niet goed ging. Toch waren er ook spelers die het even nodig hadden om ze, laat ik zeggen, goed aan te spreken op hun gedrag. Wat ook opvallend was dat de kinderen soms echt van de leg waren als ik erg actief tijdens de wedstrijd stond te coachen. Zelfs niets zeggen alleen maar op een op een bordje aanwijzen in welke richting er geserveerd moest worden, was voor een enkeling te veel informatie.
“Je haalt mij dan uit concentratie!” kreeg ik een keer te horen.

Lees Meer

Toen was geluk heel gewoon

Mooie column, de laatste van Jan Dirk van der Zee!

Het schetst,  in mijn ogen, een beeld van een wereld die eigenlijk alles wel anders wil, maar even geen idee heeft hoe.

Want ja, zaterdagvoetbal en zondagvoetbal, het was toch goed zoals het was? De zaterdag was voor diegene die uit principe niet op zondag wilde spelen, de Biblebelt zeg maar, de zondag was voor iedereen die dat geen biet kon schelen. Tegenwoordig is de wereld veranderd en ik geloof dat zelfs de pinautomaat in Staphorst tegenwoordig niet achter slot gaat. Er zijn voor het gehele probleem natuurlijk legio oplossingen. In het volleybal, daar heb je ‘m weer, kan je competitie spelen op maandagavond, dinsdagavond, woensdagavond, donderdagavond, vrijdagavond en zaterdag en zondag de gehele dag. De aanvraag van een voorkeursdag is niet aan de club, maar aan het team. Zo kon het gebeuren dat ik als coach op donderdagavond 21:00 u. een wedstrijd moest coachen in Huissen. Nog gekker, op dinsdagavond 20:30 u. in Lelystad. Ben ik niet blij mee, maar ja de wens van de tegenstander en jawel het weekend vrij om als vader langs de lijn te staan. Je kan jeugd op zondagmorgen laten spelen en dan de senioren allemaal op de zaterdag, kunnen ze ’s avonds zonder enige terughoudendheid stappen. Je kan voor de jeugd ook de competitie gewoon los laten. Werk met een vrije inschrijving, waarbij de teams een toernooi spelen, waarbij de bovenste team direct promoveren en de onderste degraderen. Hierdoor kunnen verenigingen direct anticiperen op nieuwe aanwas en blijven de wedstrijdjes spannend. Je zou een dergelijke opzet ook voor de lagere seniorenteams kunnen bedenken. Je kan denken aan het starten van een competitie door de weeks en overdag, voor voetballers op leeftijd. Daarmee heb je de accommodatie ook door de weeks in gebruik en heb je in het weekend weer ruimte voor andere activiteiten.

Je kan nog steeds vasthouden aan oude patronen, je kan de zaterdag helemaal volstoppen. Je kan ook op de zondag blijven spelen, zonder publiek omdat de rest van het gezin naar de Ikea is, maar er is werkelijk een oceaan aan mogelijkheden. Je moet er alleen wel aan. Waar een wil is en is een weg en als die weg er niet is …. dan leggen we hem aan.

Lees Meer

Curling kinderen

Enkele weken geleden was plots de term curling ouders trending in social media. Ouders die hun kind proberen tegen alle tegenwind te beschermen. Teleurstellingen moeten voor de kinderen van deze ouders maximaal worden voorkomen. Ik durfde daar de term curling trainers wel tegenover te plaatsen. Ook trainers hebben recht op teleurstellingen. Trainers gaan over het algemeen voor het korte termijn resultaat, selecteren op basis van dit korte termijn, resultaat gerichte denken, hun spelers en proberen daarmee een kampioenschap binnen te slepen. Ook bij kinderen op hele jonge leeftijd gaat het voor al die curling trainers maar om een ding, om winnen. Sterker, een trainer die iets anders beweerd is een watje. Kinderen moeten winnen in hun bloed hebben, moeten weten wat het is om 12e van de 12 te staan, moeten al heel jong weten wat het is om dik te verliezen. Daarmee kweek je karakters, aldus die nieuwe trainer van Ajax. Wie ben ik dan om dat tegen te spreken?

Lees Meer

Risico scheidsrechters

Toen ik, in de jaren 80 van de vorige eeuw mijn in-service opleiding tot psychiatrisch verpleegkundige volgde viel mij al op dat er collega´s waren die toch wel vaak agressie incidenten meemaakte. Terwijl er ook collega´s waren die werkelijk nooit agressie  voor de kiezen kregen of het moest zijn van horen zeggen. Ik merkte zelf dat ik vrij weinig agressie opliep, maar dat er toch ook echt mensen waren bij wie ik agressie opriep, alleen door te doen wat ik deed. Over het bij jezelf zoeken van aanleiding tot het ontstaan van agressie was eigenlijk niet gewoon. In overzichten van incidentenmeldingen kwam ook niet de naam van de medewerker terug. Dit was ook eigenlijk geen punt van gesprek in een werkoverleg. Omgedraaid kwam het ook voor dat medewerkers die een agressie incident meemaakte hier geen melding van deden. Uit onderzoeken in de gezondheidszorg naar motivaties om, in algemene zin, bijvoorbeeld geen incidenten te melden kwam naar voren dat mensen niet melden omdat er een soort afrekencultuur bestaat. Het is niet veilig om incidenten te melden. Ook komt het voor dat mensen incidenten niet melden omdat ze de eigen rol bij het ontstaan van het incident wel begrijpen maar hier niet het gesprek over aangaan. Het kan ook voorkomen dat mensen geen incidenten melden omdat met een bepaalde situatie, bijvoorbeeld agressie, nu eenmaal onderdeel van het werk vinden. Een opmerking als ‘Als je daar niet tegen kan, moet je echt een ander vak kiezen’ past binnen dit plaatje. Tot slot komt het voor dat mensen geen incidenten melden omdat zij er niet echt in geloven dat hun melding ook bijdraagt aan de oplossing van het probleem.
Lees Meer