Site-archief

Op mijn vinger gekeken worden

Als ik iets vervelend vond dan was het wel op mijn vinger gekeken te worden, gecontroleerd te worden. Ik wilde gewoon mijn eigen gang gaan. Ik wist wat ik deed. Er zat natuurlijk iets achter. Ik wist eigenlijk helemaal niet of ik het goed deed. Ik was als de dood om dat te horen. Waar kwam die angst om te horen dat ik het niet goed had gedaan, of beter anders had kunnen doen, vandaan? Het kwam in ieder geval niet door mijn opvoeding. Voor mijn ouders was het belangrijk dat ik er hard voor geleerd had en wat deed met wat er niet goed ging, dan dat ik er op afgerekend werd op wat ik niet goed deed. Een slecht rapport? Ik heb geen centimeter voor om hoeven fietsen. Ik werd er niet op afgerekend.
Het zal wellicht iets te maken hebben gehad met de wijze waarop ik in de loop der jaren van deze en gene feedback heb mogen ontvangen. Zo herinner ik mijn juffrouw Bakker nog goed. Mijn juf van de 3e klas van de lagere school.

‘Bij me komen!’, schreeuwt de juf,’en neem je rekenboek mee’. Ik kijk de juf verschikt aan. ‘Ja, jij, hierkomen’, gaat ze kwaad verder. Ik pak mij rekenboek en loop schoorvoetend tussen de tafeltjes door naar voren. Met een klap smijt de juf een schriftje voor mij neus. ‘Wat ben jij een dom uilskuiken’, bijt ze me toe. ‘Kan jij nou helemaal niets? Waar moet dit eindigen?’, vraagt ze met een blik van walging. Ik durf haar niet te kijken. Met het hoofd gebogen, kijk ik juffrouw Bakker angstig aan. ‘Kijk me aan, als ik tegen je praat!’, schreeuwt ze. ‘Wat ga je hier nu aan doen?’, vraagt ze. ‘Ik weet het niet juf’, zeg ik. ‘Dat dacht ik al. Wat weet jij nu eigenlijk wel?’, vraagt ze.

Lees de rest van dit bericht

Wereld te Winnen

“In Nederland wordt het verliezen steeds onbelangrijker gemaakt, als verliezen er niet meer toe doet, wat is Winnen dan nog!?  Vergeet niet dat het een promo is waar commerciële belangen aan vast zitten.”

Het filmpje van Interpolis, waarin oud judoka Edith Bos vertelt over de risico’s van de eenzijdige focus op winnen roept het nodige op. Lees de rest van dit bericht

Apartheid

Iedereen heeft wel een voorbeeld, iedereen kent wel een docent die aan het begin van het schooljaar mateloos populair was, maar die zich zo rond de kerst ontpopte tot de grootste etterbak van je hele schoolcarrière. Omgedraaid kon je ze ook tegenkomen. Docenten die aan het begin van het schooljaar met de spreekwoordelijke zweep door de klas gingen, maar die aan het eind van het schooljaar best oké bleken. Waarom konden docenten zo, als een blad aan de boom, omslaan?

Lees de rest van dit bericht

Een complimentje

Ik vond het wel een vondst, Thomas Dekker die, rijdend hij over gevaarlijke wegen, langs diepe ravijnen nog even uitlegt hoe het toch zo mis kon gaan. Zijn reispartner snapte er helemaal niets van. Hoe kon iemand zo ver gaan? Dekker schetste een ontluisterend beeld  van de wielerwereld. Een wereld die, als wij de coureurs mogen geloven, nu veel schoner is. Ik vraag mij dat af. Ontegenzeggelijk is er veel veranderd, het dopingpaspoort, de Where abouts en een veel transparantere sportcultuur.

Afgelopen week kwamen er andermaal twee sporters naar buiten met een bekentenis, Karsten Kroon en Lieuwe Westra. Beide zijn inmiddels gestopt met wielrennen. Ik vind het wel bijzonder dat ze nu naar buiten komen met deze bekentenissen.  Een gezamenlijk onderzoek van de Nederlandse wielerploegen en de wielrenunie KNWU, in 2013, leverde geen nieuwe dopingbekentenissen op. Renners en oud-renners die in het kader van dat onderzoek dopinggebruik bekenden, zouden er met een relatief lichte straf vanaf komen.  Waarom zou je dan nu bekennen? Lees de rest van dit bericht

Spannend

Ik moet bekennen dat ik activiteiten nog wel eens spannend vind. Ik kan soms zeer tegen iets op zien. Zo heb ik zestien keer met een team in de eindronde van een NK gestaan, maar elke keer vond ik het spannend en dan behoefde ik nog niet eens zelf te spelen. Ik was gewoon de coach op de bank, die er voor moest zorgen dat mijn spelers een leuke dag hadden en weer een stapje verder kwamen in hun ontwikkeling. Ik hield mij zelf voor dat ik niet bezig was voor eigen succes. Ik wilde spelers opleiden voor het eerste team of als het even kon nog hoger. Waar maakte ik mij druk om?

Mijn rijexamen? Ik zag er als een berg tegenop. Het ging ook meerdere keren niet goed. Over rij ervaring geen gebrek. Het behoefde, in mijn ogen, ook maar een keer verkeerd gaan en ik kon de moed al opgeven.  Ook later, op mijn werk. Als ik een voorlichting moest verzorgen voor nieuwe medewerkers, dan wilde ik graag van te voren weten hoeveel mensen in de zaal zouden zitten. Op de dag zelf wilde ik, voor aanvang, toch even door het raampje, de zaal in kijken om te zien dat de hele zaal ook echt helemaal vol zat. Als ik echter eenmaal voor de groep stond, ging het prima. Dan was ik die makkelijke spreker die wel een verhaal over de bühne wist te brengen. Het viel uiteindelijk reuze mee en eerlijk gezegd was het gewoon leuk.

Ik zat wel eens af te vragen wat het ergste was dat wij zou kunnen overkomen, als ik weer eens iets spannend vond. Om daarna tot de conclusie te komen dat, dat nog wel mee zou vallen. Als ik dan eenmaal voor die zaal stond, of als die finaleronde eenmaal aan de gang was, dan viel het allemaal reuze mee. Op een of andere manier had ik die spanning nodig. Ik wilde goed voorbereid zijn. Ik wilde zeker weten dat ik alles in de vingers had, onder controle misschien ook wel. Je zou het perfectionistisch kunnen noemen.

Lees de rest van dit bericht

%d bloggers liken dit: