Site-archief

Lockdown

Het was begin 2019 toen een viertal enthousiaste jeugdtrainers de koppen bij elkaar staken. Zij waren dik tevreden over de club, maar er ontbrak wel een hele belangrijke activiteit om de toch al volle evenementenkalender, een groot, meerdaags jeugdtoernooi. Vier mannen van het eerste uur, schetste snel de eerste contouren van hun droom. Snel werd aan mij gevraagd om me aan te sluiten.

Een tweedaags jeugdtoernooi moest er komen. Een toernooi voor eigenlijk alle jeugdcategorieën. Twee dagen voetballen, allerlei site events diende er te komen en de teams diende te overnachten op een camping op het terrein van de club. Als moment kwam al snel het Pinksterweekend in beeld. Op vrijdag opbouwen, de start van het toernooi op de zaterdag, op zondag de finales.
“Wat doen we met de zaterdagavond?”

Allerlei ideeën kwamen op tafel. Zo zou het eerste een oefenwedstrijd tegen een aansprekende tegenstander, liefst uit het betaald voetbal gaan spelen. Ook kwam een ouderwetse feestavond, met natuurlijk een DJ ter sprake. Uiteindelijk kwamen wij er achter dat die avond ook gewoon de finale van de Champions league gespeeld zou worden. Hoeveel evenement wil je hebben? Als wij er nu gewoon voor zorgen dat iedereen die wedstrijd op een groot scherm zouden kunnen zien!

Wekelijks kwam de werkgroep, zoals zij inmiddels genoemd werden, bij elkaar. Al werkende kwamen verschillende actiepunten in beeld. Om lijn te brengen in alle ideeën en plannen schreef ik een Plan van Aanpak, dat later omgevormd zou kunnen worden tot een draaiboek. Wie doet wat en vooral wanneer? De taken werden verdeeld, de vergunning werd aangevraagd. Er werden extra toiletvoorzieningen geregeld, elektriciteit voor op de ‘Columbia-camping’. Het eten voor de teams werd geregeld, de, BHV organisatie, de EHBO, de beveiliging stonden in de stijgers. De deelnemende teams zouden de auto’s kunnen parkeren bij een grote bedrijfsparkeerplaats en vanaf daar met shuttlebusjes vervoerd worden naar het terrein. Met Accres werden afspraken gemaakt over verschillende site events en voor de jongste jeugd zou er een penaltybokaal georganiseerd worden. Sponsoren werden gezocht.

Enorm belangrijk zou het mobiliseren van de vrijwilligers worden. Een evenement van een dusdanige omvang kan alleen slagen als ook véél mensen zouden willen helpen. Om duidelijk te hebben wat er gevraagd zou worden, zouden er functie omschrijvingen geschreven worden. Verschillende gesprekken met het bestuur, een presentatie tijdens de Algemene ledenvergadering volgde. Langzaam maar zeker liepen de inschrijvingen binnen. Al snel zaten alle leeftijdscategorieën vol.

Het toernooi leek het gat in de markt. De voorbereidingen liepen gestaag totdat ons land min of meer tot stilstand kwam door de Coronacrisis.

Teams mailde ons met vragen over het al dan niet doorgaan van ons toernooi. Er diende snel geschakeld te worden. Dat wij op enig moment met een besluit over het doorgaan van ons eerste toernooi diende te komen was duidelijk, maar wanneer is dat moment? Net als iedereen schakelde wij, vrijwel geruisloos over op beeldbellen. Al vonden enkelen het face-to-face contact, op anderhalve meter, fijner. Uiteindelijk moesten wij besluiten ons eerste toernooi af te lasten. Met onze leveranciers werden afspraken gemaakt over een vervolg, ná de crisis. Met de gemeente werd contact gelegd over de vergunning voor onze herstart.

Op dit moment zijn wij bezig met de voorbereidingen voor het toernooi van het seizoen 2020-2021. Belangrijk is nu het prikken van een nieuw weekend, want een ding is duidelijk. Elk nadeel hebt zijn voordeel zei ooit een bekende filosoof. Het feit dat wij nu nog een jaar hebben, maakt dat wij onze allereerste versie een nog mooier toernooi kunnen maken.

Dit toernooi moet een terugkerend evenement worden op de kalender. Heb je vragen, wil jij meehelpen, wil je meedoen met dit evenement, neem contact op!

 

 

De uitdager uitgedaagd

Ik had laatste een discussie met een trainer. De man had, vond hij, een heel vervelend team.

“Wat is nu moeilijk team?”
“Nou, dit team, wat een drama!”

Vaak zegt zo’n trainer dat hij de groep niet aan kan, dat de kinderen lastig zijn en vraagt hij zich serieus af of de kinderen de sport die zij doen wel leuk vinden. Hoe komt dit en is dit ook altijd waar?

Laat ik maar direct een stelling deponeren; er bestaan geen lastige en moeilijke kinderen. Er is slechts sprake van gedrag dat als moeilijk, als lastig ervaren wordt. Er bestaat geen moeilijke jeugd, er bestaan slechts trainers die daar maar moeilijk om kunnen gaan met bepaald gedrag. Wat zijn nu grootst gemene delers als het gaat om moeilijk gedrag? Veel trainers zien de jeugd als niet serieus ongeïnteresseerd en ongemotiveerd. Ze komen vaak te laat, zeggen vlak voor de training pas af of komen gewoon helemaal niet, zonder af te zeggen. Ze zijn onsportief en nemen anderen daar in mee.

Trainer in de groep

Ik houd er van  om alles in een bredere context te plaatsen. In mijn beleving ontstaat gedrag altijd in interactie. Een dominante, verbaal aanwezige trainer, roept bepaald gedrag op. Een trainer die alles over zijn kant laat gaan, die niet ingrijpt als het uit de klauwen dreigt te lopen, roept bepaald gedrag op bij zijn spelers.  Als trainer maak je onderdeel uit van de groep.

 

Lees de rest van dit bericht

Zelfsturing

In de gezondheidszorg kennen wij al geruime tijd meerdere organisaties die werken met zelforganiserende of zelfsturende teams.  Teams bestaande uit individuen, zonder leidinggevende of soms met een roulerend voorzitterschap. Van deze zelforganiserende teams vragen wij veel. Naast de taken die het reguliere werk al met zich meebrengt, krijgen zij niet zelden ook taken toebedeeld die voorheen door een staffunctionaris werden uitgevoerd. Dit is topsport. Mij valt vaak op dat in veel gevallen functies weliswaar vervallen maar dat rollen blijven bestaan. Waar een team voorheen een leidinggevende had staat er na de reorganisatie een informeel leider op. In sommige situaties wordt dit informeel leiderschap daarna overigens ook geformaliseerd.  Zelfsturende teams moeten ook niet te groot zijn. Hoe groter de groep, hoe lastiger het wordt om elkaar aan te spreken, moeilijker om samen te werken.

In mei schreef Richard Engelfriet een kritische column over zelfsturing. Naar aanleiding van die column nodigde Thijs van Noorden, naar eigen zeggen, lid van het eerste zelfsturende sportteam, hem uit om met eigen ogen te zien hoe zelfsturing bij hen werkt. Zonder coach dus. 

“In de sport is het hebben van een trainer net zo normaal als een kerkdienst in Staphorst.”

Lees de rest van dit bericht

Ongelukkig geboren zijn

Ongelukkige kinderen, ze bestaan. Kinderen die het ook altijd tegenzit, ze bestaan. Kinderen die te klein zijn, te langzaam, niet slim genoeg, ze bestaan. In de jaren 70 van de 20e eeuw bleek al dat kinderen geboren in de maanden juli, augustus en september oververtegenwoordigd waren in het speciaal onderwijs. In de 20e eeuw bleek een vergelijkbaar fenomeen zich voor te doen in de sport. In de selectie elftallen bij Ajax bleken wel heel veel kinderen geboren te zijn in maar een heel beperkt aantal maanden, namelijk de eerste drie maanden ná de peildatum. Je kan, zo leek het, gewoon in een verkeerde maand geboren zijn. Dit was natuurlijk onzin. Je bent niet minder slim omdat je geboren bent op 21 september of een minder talentvolle voetballer als je geboren bent op 27 oktober.

Hoe komt het dat kinderen geboren in een bepaalde maand minder succesvol lijken?

Lees de rest van dit bericht

Beter niet verliezen

De discussie over  de vraag of het bij de jeugd nu gaat om winnen of om ontwikkeling is in volle hevigheid los gebarsten. Johan Cruyff zei hier ooit iets over. Hij was van mening dat het bij de jeugd toch echt om ontwikkelen, om leren gaat. Nu kan je een boom opzetten over de vraag of je niet ook moet leren winnen, maar zo bleek sommige kinderen hebben dit gaan voor het resultaat gewoon in de genen. Zij willen altijd winnen. Ik vroeg mij af of deze kinderen echt altijd willen winnen óf dat ze eigenlijk niet willen verliezen. Lees de rest van dit bericht

%d bloggers liken dit: