Site-archief

Groeien (deel 2)

In mijn laatste workshop nam ik de jongens even terug naar mijn eigen jeugd. Een van mijn eerste trainers, was een bijzondere man. Niet zo zeer door zijn trainingen, zeg maar de oefenstof, maar ook door wat hij zei. Zo herinnerde ik mij, mijn eerste training, mijn kennismaking met hem. Ik had mij als een van de eerste omgekleed en was de zaal al vast ingelopen. Ik pakte een bal en begon tegen de muur wat in te slaan. Ik had niet gemerkt dat er aan de andere kant van de zaal iemand aandachtig stond te kijken. Op een gegeven moment tikte iemand mij op mijn schouder. Ik vang de bal op, draai mij om en kijk in het gezicht van een al wat oudere man, een grijze snor en zware wenkbrauwen. Hij kijkt mij vriendelijk aan en zegt:
“Daar waar ik vandaan kom, zijn wij gewend om elkaar een hand te geven bij een kennismaking. Wie ben jij?” Hij steekt mij zijn hand toe. Ik geef  hem een hand en zeg wat stamelend:
“Uhh, sorry, uhh …… ja, ik ben Bert”
“Welkom Bert!” zegt hij en vertelt mij ook wie hoe hij heet. Dit was mijn trainer.

Lees de rest van dit bericht

Is het echt serieus?

Gisterenavond ging de telefoon.
“Hallo, met Peter, ik wilde even vragen, ik mag toch echt vanavond met de A1 meespelen?”
“Ja joh, maar dat had ik je toch al verteld?”
“Jawel, maar ik wilde het gewoon even zeker weten. Het is toch geen vergissing, toch?”

Dit gesprek voerde ik een tijd geleden. Peter is een talent, een geweldig goede voetballer, alleen zo ontzettend onzeker. Als er iets mis gaat, dan betrekt hij dit vrijwel direct op zich zelf en omgedraaid als iemand tegen hem zegt dat hij het goed doet, probeert hij het compliment bijna te bagatelliseren. Ik kon wel met hem meevoelen. Iedereen kent wel de angst om te falen, ik wel tenminste. Lees de rest van dit bericht

Waar gewerkt wordt vallen spaanders

Ik denk dat iedereen de voorzet van Blind heeft gezien, in de wedstrijd tegen Spanje, waaruit Van Persie met een geweldige kopbal, de keeper passeerde. Een fantastisch doelpunt, een natuurtalent.  Zo zie je ze niet veel. Niet is echter minder waar. Het is Van Persie niet aangevlogen. De pindakaasreclame doet anders vermoeden, maar ook Robin van Persie heeft er keihard voor moeten werken. Van Persie zelf zegt hierover:

“Op mijn achtste ben ik zelf met koppen gaan oefenen. Toen ben ik met vijfjes gaan koppen. Gewoon een uur lang. Nou dan leer je het wel. Dat is een proces. Later is dat oefenen wat verwaterd. Tot dat ik bij mezelf dacht: je scoort te weinig met mijn hoofd. Toen heb ik het weer opgepakt. Het gaat er om dat je jezelf traint. Alleen dan kun je beter worden. Ik leer nog elke dag.” Lees de rest van dit bericht

%d bloggers liken dit: