Site-archief

Ons feestje

Enkele dagen terug speelde wij de derby. Niet alleen de wedstrijd tegen onze plaatsgenoot, maar ook onze directe concurrent. Een spannende wedstrijd stond ons te wachten. Beide teams kende elkaar door en door, dus op dat vlak geen verrassingen.
Vanaf set 1 konden wij vol aan de bak. Met een 25-23 wisten wij de eerste set binnenboord te halen. In de tweede set liepen wij, eigenlijk vanaf de eerste serve achter de feiten aan. Met vrijwel gelijke cijfers ging deze set dan ook naar de concurrent. De derde set diende wij uit een ander vaatje te tappen, wilde wij de wedstrijd winnend afsluiten. Vanaf het begin werd er keihard gewerkt, alles werd van de grond gehaald, de blokkering zat pot dicht en aanvallend waren wij niet te stoppen. De coach van de tegenpartij had zijn eerste time-out bij 6-0 al aangevraagd en op 11-0 zijn tweede. Was hij bij de eerste time-out nog rustig, bij de tweede time-out was de rust verdwenen. Hij liep te ijsberen langs de lijn, was verbaal duidelijk en ook negatief, aanwezig. Bij het aanvragen van zijn tweede time-out liep hij al hoofdschuddend richting de zijlijn. Op dat moment wist ik dat wij de wedstrijd niet meer zouden verliezen, het geen ook niet gebeurde. Lees de rest van dit bericht

Is het echt serieus?

Gisterenavond ging de telefoon.
“Hallo, met Peter, ik wilde even vragen, ik mag toch echt vanavond met de A1 meespelen?”
“Ja joh, maar dat had ik je toch al verteld?”
“Jawel, maar ik wilde het gewoon even zeker weten. Het is toch geen vergissing, toch?”

Dit gesprek voerde ik een tijd geleden. Peter is een talent, een geweldig goede voetballer, alleen zo ontzettend onzeker. Als er iets mis gaat, dan betrekt hij dit vrijwel direct op zich zelf en omgedraaid als iemand tegen hem zegt dat hij het goed doet, probeert hij het compliment bijna te bagatelliseren. Ik kon wel met hem meevoelen. Iedereen kent wel de angst om te falen, ik wel tenminste. Lees de rest van dit bericht

Waar gewerkt wordt vallen spaanders

Ik denk dat iedereen de voorzet van Blind heeft gezien, in de wedstrijd tegen Spanje, waaruit Van Persie met een geweldige kopbal, de keeper passeerde. Een fantastisch doelpunt, een natuurtalent.  Zo zie je ze niet veel. Niet is echter minder waar. Het is Van Persie niet aangevlogen. De pindakaasreclame doet anders vermoeden, maar ook Robin van Persie heeft er keihard voor moeten werken. Van Persie zelf zegt hierover:

“Op mijn achtste ben ik zelf met koppen gaan oefenen. Toen ben ik met vijfjes gaan koppen. Gewoon een uur lang. Nou dan leer je het wel. Dat is een proces. Later is dat oefenen wat verwaterd. Tot dat ik bij mezelf dacht: je scoort te weinig met mijn hoofd. Toen heb ik het weer opgepakt. Het gaat er om dat je jezelf traint. Alleen dan kun je beter worden. Ik leer nog elke dag.” Lees de rest van dit bericht

%d bloggers liken dit: