Site-archief

Token economy

Wie wel eens naar het Dolfinarium is geweest en daar heeft gezien hoe de dolfijnen worden getraind, zal zijn opgevallen dat de dolfijnen kunstjes uitvoeren en als een kunstje gelukt is zij een visje krijgen. Ik kan mij vergissen maar ik heb nog nooit gezien dat een dolfijn een tik of een trap kreeg wanneer zij faalde. Deze intelligente beesten worden beloond nadat zij gewenst gedrag hebben laten zien. Wij weten dat straffen vaak leidt tot stress en zeker niet tot betere prestaties. Straf werkt pas als er aan maar liefst vijf voorwaarden wordt voldaan en dan nog zal er sprake zijn van een tijdelijk uitdoven van ongewenst gedrag. Wat behavioristen als Skinner al aantoonde en wat de dolfijnentrainers in de praktijk nog dagelijks laten zien is dat bekrachtigen van gewenst gedrag verreweg het effectiefst is.

dolfijnen trainen

Bij het opleiden van talenten in de sport is het al niet anders. Kinderen leren meer binnen een relatief veilige omgeving, waarbinnen ook ruimte is om te leren en ze beloond worden voor dingen die goed gaan en zij de mogelijkheid krijgen om te oefenen in wat nog niet zo goed gaat. Natuurlijk moet een leeromgeving niet optimaal veilig zijn, want je leert het meest buiten je comfortzone. Het moet alleen wel veilig genoeg zijn om daar buiten te treden.

In de sport creëren wij niet altijd die veilige omgeving. Sterker, wij creëren vaak (bewust) een zeer onveilige leeromgeving. Spelers moeten concurreren om in de basisopstelling te komen. Doe je niet je best, maak je in de ogen van de trainer, fouten dan sta je er naast. Met een beetje pech speel je de volgende wedstrijd een team lager. Bij Feyenoord zie je dat Vermeer plots een stuk minder goed keept met Warner Hahn op de bank. Cazim Richard verknolt voor vrijwel open doel een 100% kans op het moment dat Kramer gaat warm lopen. Wij hebben het dan over ervaren professionals. Wij hebben het niet over die speler uit de C1 die nog veel moet leren. Als je er vanuit gaat dat je fouten moet durven maken om te leren. Als je er van uit gaat dat het leerklimaat dusdanig veilig moet zijn wil iemand, uit zijn comfortzone treden, zijn grenzen verleggen, zou jij je kunnen voorstellen dat het vooruitzicht op het mogelijk gewisseld worden het verleggen van je grenzen niet eenvoudiger maakt. Als je ook nog een team terug gezet zou kunnen worden is een dergelijk werkwijze dodelijk voor de talentontwikkeling van de individuele speler maar op de lange termijn ook voor de ontwikkeling van de sportvereniging als geheel.

Uit onderzoek (Julian & Perry, 1967; Yauch & Adkins, 2004) bleek dat de motivatie van werknemers stijgt maar dat de kwaliteit van de werkteams daalt als er onderlinge concurrentie is. Met andere woorden, vertaal dit naar de sport, zullen spelers hard hun best doen om het goed te doen maar de kwaliteit van het vertoonde spel gaat achteruit.

Onderlinge concurrentie doet ook nog iets anders. Onderlinge concurrentie is van invloed op de taakoriëntatie  als ook sociale cohesie binnen het team. Onderlinge concurrentie zorgt voor een meer individuele focus en een verminderde team focus en daarmee ook een verminderde focus op de doelen van het team.  De competitieve verwachtingen zorgen er voor dat het eigen belang boven dat van anderen wordt gesteld en dat er soms zelfs actief wordt geprobeerd om de belangen van anderen te saboteren. Een en ander heeft negatieve gevolgen voor de teamprestaties, als ook voor de ontwikkeling van jeugdspelers. Een team waarin spelers meer elkaars concurrent zijn dan elkaars teamgenoot zal als los zand aan elkaar hangen en zal niet tot die prestaties komen die het zich wellicht op voorhand had gesteld. Spelers die gestraft worden voor de fouten die zij maken, zullen minder geneigd zijn de grenzen op te zoeken, zullen minder leren omdat zij bij het maken van fouten niet meer in de basisopstelling staan of zelfs een team teruggezet zouden kunnen worden.

Bij jeugdteams gaat het niet alleen om winnen. Bij jeugdteams gaat het om de sport te leren. Bij jeugdteams gaat het bovenal om plezier. Je zou de stelling aan kunnen gaan dat het óók bij topsport gaat om plezier. Concurrentie brengt spelers niet direct bij elkaar. De gestelde teamdoelen worden plots ondergeschikt aan de individuele doelen. Jeugdspelers die afgestraft worden omdat zij fouten maken zullen behoudend gaan spelen, zullen niet de grenzen opzoeken. Zij zijn de dolfijn die in plaats van het visje dat hij krijgt op het moment dat een kunstje lukt een ongelooflijk tik op de snuit krijgt op het moment dat het kunstje mislukt. Die laatste dolfijn haalt het niet in zijn kop om nog een keer dat zelfde kunstje te proberen.

De psyche van de keeper

“Ja, jammer van die laatste bal, daar zat hij toch naast. Dan verlies je wel de wedstrijd.”

De keeper gaat na de wedstrijd over de tong. Een misser en het is een doelpunt voor de tegenpartij. Ik hoor het aan. Ik heb zelden een spits horen zeggen: “God ja, we hebben inderdaad verloren doordat ik die levensgrote kans miste.” Keepers zijn zelden of nooit tevreden. Zij trekken bijna automatisch het boetekleed aan. Van der Hart van Go Ahead Eagels werd publiekelijk aan de schandpaal genageld na het missertje tegen Ajax. Hij stond daarna gewoon voor de camera en de week daarna weer onder de lat. Respect!! Lees de rest van dit bericht

Het ideale team

Ik was een van de eerste in de kleedkamer. Mijn eerste training, in het nieuwe team. Ik heb wat moeite met die momenten, iets nieuws, nieuwe mensen, kennismaken. Je weet niet precies wat je kan verwachten, je weet niet wat je aan de ander hebt. Ik kies er dan voor om als eerste aanwezig te zijn. Dan moeten mensen bij mij langs in plaats van dat ik verplicht ben om iedereen een hand te geven. Dat voelt toch anders. Ik vind het spannend, zulke momenten. Ik was als eerste in de kleedkamer en ook als eerste omgekleed in de zaal. Ook dit deed ik bewust. Ik dacht zo het ritueel van elkaar de hand te geven, te ontlopen. In de zaal pakte ik direct een bal en begon tegen de muur wat in te slaan. Ik was net een minuutje bezig toen iemand op mijn schouder tikte. Ik ving de bal en draaide mij om. Voor mij stond een wat oudere man, bril, grijze baard. Hij keek mij vriendelijk aan.
“Daar waar ik vandaan kom, geven wij elkaar eerst de hand en stellen wij elkaar voor. Ik ben Gerben, wie ben jij?”
Mijn eerste kennismaking met mijn nieuwe trainer. Lees de rest van dit bericht

Ons feestje

Enkele dagen terug speelde wij de derby. Niet alleen de wedstrijd tegen onze plaatsgenoot, maar ook onze directe concurrent. Een spannende wedstrijd stond ons te wachten. Beide teams kende elkaar door en door, dus op dat vlak geen verrassingen.
Vanaf set 1 konden wij vol aan de bak. Met een 25-23 wisten wij de eerste set binnenboord te halen. In de tweede set liepen wij, eigenlijk vanaf de eerste serve achter de feiten aan. Met vrijwel gelijke cijfers ging deze set dan ook naar de concurrent. De derde set diende wij uit een ander vaatje te tappen, wilde wij de wedstrijd winnend afsluiten. Vanaf het begin werd er keihard gewerkt, alles werd van de grond gehaald, de blokkering zat pot dicht en aanvallend waren wij niet te stoppen. De coach van de tegenpartij had zijn eerste time-out bij 6-0 al aangevraagd en op 11-0 zijn tweede. Was hij bij de eerste time-out nog rustig, bij de tweede time-out was de rust verdwenen. Hij liep te ijsberen langs de lijn, was verbaal duidelijk en ook negatief, aanwezig. Bij het aanvragen van zijn tweede time-out liep hij al hoofdschuddend richting de zijlijn. Op dat moment wist ik dat wij de wedstrijd niet meer zouden verliezen, het geen ook niet gebeurde. Lees de rest van dit bericht

Geduld

Fred Rutten staat voor een bijna onmogelijke klus. Nadat Ronald Koeman afscheid van Feyenoord had genomen, Fred Rutten werd aangesteld, heel veel spelers van Feyenoord in een Oranje shirt erg goed op het WK presteerde, is er bijna sprake van een leegloop. Na Pelle, Janmaat, Martens Indi sluit nu ook Stefan de Vrij de deuren van De Kuip achter zich dicht. In de basisopstelling namen waar ik tot op heden niet veel van gehoord had. Vast en zeker zijn deze nieuwe jongens ook talentvol, want opgeleid op Varkenoord, dan kan je wat. Toch is het voor Fred Rutten een hels karwij om die nieuwe groep, met oude bekenden, nieuwelingen uit de eigen jeugd en ook nieuwe spelers één team te maken. Als Fred Rutten bondscoach was geweest, was hij vast met het elftal een wandeling over het strand bij Hoek van Holland wezen maken. Wellicht is er al een klaverjas competitie opgezet. Lees de rest van dit bericht

%d bloggers liken dit: