Site-archief

De Palingkweker

Aan de vooravond van de wedstrijd van Oranje tegen Wit-Rusland liet de NOS Huub Stevens aan het woord. Stevens geeft zijn visie op de staat van Oranje. In niet mis te verstane woorden fileert hij de Hollandse School. Stevens heeft er ook geen vertrouwen meer in dat Oranje zich gaat plaatsen voor het WK. Volgens Stevens gaat het al mis bij de jeugd.

“Techniek trainen? Uitstekend, maar wel onder weerstand. Dan werk je ook aan de mentale weerbaarheid.”

In het volleybal kende wij, kort door de bocht, twee scholen. Zo had je daar de verenigingen die geheel volgens het onderwijsmodel zeer planmatig werkte, jaarplannen kende, soms zelfs inclusief de 10 minuten gesprekjes. Het model waarin kinderen alle leeftijdsniveaus moesten doorlopen omdat dit goed voor de ontwikkeling was. Kinderen speelden met, als ook tegen leeftijdsgenoten. In de reguliere competitie deden deze teams het fantastisch, ze wonnen alles. Zij presteerde ook goed tijdens de gesloten club kampioenschappen. Bij de open club kampioenschappen, het Nederlands kampioenschap waar de teams weliswaar op leeftijd waren ingedeeld maar de spelers/speelsters ook in hogere teams mochten spelen zag je deze teams niet meer terug.

Lees de rest van dit bericht

De piramide

Als arbo adviseur was het, de afgelopen 17 jaar, een uitdaging om de aandacht voor, de kennis over, veilig en gezond werken bij de collega’s op de werkvloer tussen de oren te krijgen. Arbo was regelmatig iets van; ‘O ja, die wet‘ en ‘Ja, daar doen wij zeker aan, het staat daar in de kast.’
Waarna iedereen over ging tot de orde van de dag en het wachten was op een incident.
Ging het vaak fout? Dat viel eerlijke gezegd reuze mee, maar of dat nu kwam omdat hier nu zwaar nagedacht was over risico’s?
Mijn collega’s op de afdeling, op de locaties, de handen aan het bed of aan het stuur, werden primair gedreven door de wil om goede zorg te leveren. Dat daar ook nog zoiets iets was als een Arbowet en dat er ook nog misschien wel een Inspectie SZW mee wilde kijken? Hoezo?  Ik was er van overtuigd dat ik, als ik in staat was om de aandacht voor arbeidsomstandigheden, voor veiligheid, kon koppelen aan die primaire drijfveer, de aandacht voor goede arbeidsomstandigheden, voor veiligheid, niets meer was, dan onderdeel van hun werk. Ik heb in die periode gepoogd om de aandacht voor arbeidsomstandigheden, voor veiligheid, te koppelen aan de kernwaarden van de organisatie. Deze kernwaarden waren duidelijk zorg gericht, want dat was waarop wij op aarde waren. In de Ri&e’s in documenten probeerde ik die kernwaarden te verwerken. De Ri&e werd niet meer de verplichte sessie met een digitale vragenlijst, maar werd een workshop. Het bijzondere aan die workshops was dat sommige collega’s zeiden:
‘Was dit de Ri&e? Dit ging toch echt over mijn werk!”
Lees de rest van dit bericht

Huiswerk

Het seizoen loopt op z’n eind, veel jongens die dit jaar examen doen, of nog een aantal belangrijke toetsweken hebben. Omdat school natuurlijk voor sport gaat, wordt er regelmatig afgezegd. Als gevolg hiervan heb je als trainer de groep geregeld niet compleet, wat weer gevolgen heeft voor de motivatie van anderen. Dit is niet een scenario dat strikt alleen op dit seizoen te plakken is, het is een terugkerend fenomeen. Ik geloof ook niet dat ik de enige ben met dergelijke ervaringen. Ouders sturen hier en dat is begrijpelijk stevig op. Niet iedereen haalt de top in zijn of haar sport, je sport maar een beperkt deel van je leven en een diploma is simpelweg belangrijker.  Nu wil ik geen knuppel in het hoenderhok gooien maar ik denk dat er ook iets anders speelt.
Lees de rest van dit bericht

Een Totti

‘Een Totti doen’ dat is bijna een begrip.

Totti is natuurlijk een begenadigde voetballer. Francesco groeide op bij AS Roma en zou daar ook zijn gehele carrière blijven spelen. Uiteindelijk schopte hij het tot het nationaal elftal. Tot de Azuri. In 2000 behaalde Totti met Italië de finale van het EK in Frankrijk. Na 55 minuten scoorde Delveccio de 0-1. Op dat moment was deze stand niet eens onverdiend. Italië wist deze stand ook tot het eind van de reguliere speeltijd te verdedigen. Nog een paar minuten blessuretijd en veel zou de scheidsrechter niet bijtrekken was de verwachting en dat zou Italië de titel binnen halen. Om tijd te rekken, ging Totti bewust en vrij opzichtig buitenspel staan. Dit leverde hem in de 90e minuut notabene een gele kaart op. Kan gebeuren zou je zeggen, maar zijn actie was symptomatisch voor de spelopvatting van de ploeg van Dino Zoff. Ze waren op het eind niet meer bezig met een normale uitvoering van het spel, maar alleen met dat ultieme doel, de titel. Een titel die nu zo dichtbij leek. Niet was echter minder waar. Italië was alleen bezig met het resultaat en verloor daardoor de controle over de wedstrijd. Trezzequet scoorde na de gele kaart voor Totti, in blessuretijd de 1-1. Drie minuten laten scoorde Wiltord de Golden goal,  2-1 voor Frankrijk. De Kuip, waar deze memorabele EK finale werd gespeeld explodeerde.

Het Italiaanse team was zo druk met de mogelijke titel, zo druk met het resultaat, met strategieën om dat resultaat ook binnen de boord te slepen dat zij vergaten waar het om ging, namelijk voetbal. De ploeg van Dino Zoff was niet de eerste en zal ook niet de laatste ploeg zijn die gaat voor het resultaat en juist daardoor het gedroomde doel niet weten te behalen. Zo ging Feyenoord eerder dit seizoen met de billen bloot tegen Sparta. Ajax dat later dat weekend uit tegen Groningen moest spelen, kon profiteren. Groningen uit, wat kon er mis gaan? Het ging mis. Als je gaat voor het resultaat, vergeet je hoe het uitgevoerd moet worden, zei Anky van Grunsven ooit in een interview.

Totti blijft een fantastische voetballer, maar hij blijft ook een van voorbeelden van spelers die resultaat centraal zette en daardoor dat gedroomde resultaat niet behaalde.

Stof op de planken

Geboortekwartaaleffect

“Jij geeft aan dat procesmatig werken zal leiden tot een hoger niveau van onze elftallen? Kun je dat uitleggen? Ik ben bang dat ondanks dit de trainers toch zullen kiezen voor de beste 11 in de wedstrijd of selectie.”

Een gesprek over het fenomeen geboortekwartaaleffect, leidde tot een discussie over het nut van procesmatig werken. Mijn gesprekspartner was bang dat de meeste trainers toch altijd, aan het begin van het seizoen, bij een wedstrijd, toch altijd zullen kiezen voor de beste 11. Een open deur natuurlijk, want eerlijk is eerlijk, wie zou dat niet doen? De vraag is alleen, zijn de beste spelers van 1 juni, ook de beste aan het eind van het seizoen of nog verder, zijn dit de spelers die straks in het eerste elftal gaan spelen? In de jaren ’90 van de vorige eeuw ontdekte aan Canadese journaliste dat op het hoogte niveau van de NHL veel heel veel spelers geboren waren in maar een paar maanden van het jaar. Later ontdekte men dat ook in het Nederlandse voetbal er wel heel veel spelers in het betaald voetbal geboren bleken te zijn in juist de eerste drie maanden na de peildatum. Dit betekende niet dat talenten niet in zomer geboren konden zijn. Dit had alles te maken met oneerlijke concurrentie, met iedereen over een kam scheren. Co Adriaanse, destijds hoofd opleiding, bij Ajax verzuchtte dat zij, door deze oogkleppen, misschien wel talenten, van het caliber Johan Cruyff, aan de dijk hadden gezet. Top spelers in de dop, die nu achter de geraniums zitten, zonder dat ze ooit hun talent hebben kunnen laten zien, zonder dat iemand ooit naar hen omgekeken had.  Uit Europees onderzoek kwam naar voren dat het probleem binnen het voetbal niet kleiner maar groter wordt, zo bleek uit een onderzoek onder profs uit 12 Europese competities. Uit een artikel van Rick Lenders (maart 2015) bleek dat in de jeugdopleidingen van Nederlandse profclubs bijna vier keer zoveel spelers uit januari, februari of maart dan uit oktober, november of december rondlopen:

http://www.tussendelinies.nl/het-geboortemaand-effect-in-de-nederlandse-opleidingen

Nu scouten deze profclubs bij de amateurverenigingen in hun regio. Je zou dus kunnen verwachten dat ook daar een vergelijkbaar effect te zien zal zijn. Een eerste inventarisatie van een website voor voetbaltrainers laat niet al te hoopvolle cijfers zien. De KNVB heeft nu aangegeven dat zij nu, bijna 16 jaar nadat Ajax dit probleem binnen de eigen jeugdopleiding al signaleerde, hier wat aan gedaan moet worden. Ik verwacht er niet  veel van. Als winnen, gaan voor een kampioenschap, niet willen degraderen, kortom resultaten, het ultieme doel worden, kies je voor de korte termijn, kies je voor spelers met wie jij ook gaat winnen, met wie je niet zal degraderen, met je kampioen zal gaan worden. Hiermee kies voor de korte termijn bevrediging in plaats van het lange termijn resultaat. Leiden wij op om voetballers beter te maken of gaat opleiden over korte halen, snel thuis?

Stof op de planken

De nieuwe spelvormen van de KNVB laten zien dat de KNVB geleerd heeft. Centraal staat niet winnen, centraal staat plezier. Centraal staan veel balcontacten, kleinere teams, op kleinere veldjes. De voetbalwereld zou de voetbalwereld niet zijn als er weer een legioen aan mensen op zouden staan die het plan maar niets vinden. Good old Wim Jansen mocht in De Telegraaf zijn gal spuien. De Telegraaf is er op een of andere manier alles aangelegen om alles bij het oude te laten. Je vraagt je soms af waarom er in tegenstelling tot andere sporten nog steeds niet gewoon is om met een videoscheidsrechter te werken, waarom ongewenst gedrag op en langs de lijn maar niet opgelost kan worden? Waarom toch zou het Nederlandse voetbal zo afgegleden zijn? Het is alsof deze subcultuur niet wakker wil worden. Voor de duidelijkheid, de wereld is veranderd. Blaas het stof van de planken en kijk eens kritisch naar je eigen sport, naar de organisatie van je eigen club en hoe jij binnen die organisatie als trainer, als coacht functioneert. Probeer eens uit de comfortzone te treden.

217d77e62ffc1866bc3bd5c866b47dbe

%d bloggers liken dit: