Site-archief

Moet ik nu alweer trainen?

“Heb jij je sporttas al ingepakt Paul?”
“Nee, hoezo?”
“Nou, morgenochtend heb je om negen uur trainen?”
“Negen uur??? Wie bedenkt dat, ik heb vakantie weet je wel?”
“Ja, dat weet ik, maar jij zit nu eenmaal in de selectie en dan hoort dit er wel gewoon bij.       Jij hebt hierover zelfs een mail gehad van jullie trainer. Jij gaat vanavond dus ook op tijd     naar bed, want ik ken dat. Jij bent morgenochtend je bed niet uit te branden.”

Paul had er geen zin in. Vakantie is om uit te rusten, even geen verplichtingen. Zijn vader dacht hier duidelijk anders over.

“Als jij nog wat wil bereiken in het voetbal, dan sla jij geen enkele training over. Als ik in j      jouw schoenen stond, had ik het wel geweten. Dan speelde ik nu in de eredivisie.”
“Jij speelt nu niet in de eredivisie pap, laat mij met rust.” Lees de rest van dit bericht

Ons feestje

Enkele dagen terug speelde wij de derby. Niet alleen de wedstrijd tegen onze plaatsgenoot, maar ook onze directe concurrent. Een spannende wedstrijd stond ons te wachten. Beide teams kende elkaar door en door, dus op dat vlak geen verrassingen.
Vanaf set 1 konden wij vol aan de bak. Met een 25-23 wisten wij de eerste set binnenboord te halen. In de tweede set liepen wij, eigenlijk vanaf de eerste serve achter de feiten aan. Met vrijwel gelijke cijfers ging deze set dan ook naar de concurrent. De derde set diende wij uit een ander vaatje te tappen, wilde wij de wedstrijd winnend afsluiten. Vanaf het begin werd er keihard gewerkt, alles werd van de grond gehaald, de blokkering zat pot dicht en aanvallend waren wij niet te stoppen. De coach van de tegenpartij had zijn eerste time-out bij 6-0 al aangevraagd en op 11-0 zijn tweede. Was hij bij de eerste time-out nog rustig, bij de tweede time-out was de rust verdwenen. Hij liep te ijsberen langs de lijn, was verbaal duidelijk en ook negatief, aanwezig. Bij het aanvragen van zijn tweede time-out liep hij al hoofdschuddend richting de zijlijn. Op dat moment wist ik dat wij de wedstrijd niet meer zouden verliezen, het geen ook niet gebeurde. Lees de rest van dit bericht

Is het echt serieus?

Gisterenavond ging de telefoon.
“Hallo, met Peter, ik wilde even vragen, ik mag toch echt vanavond met de A1 meespelen?”
“Ja joh, maar dat had ik je toch al verteld?”
“Jawel, maar ik wilde het gewoon even zeker weten. Het is toch geen vergissing, toch?”

Dit gesprek voerde ik een tijd geleden. Peter is een talent, een geweldig goede voetballer, alleen zo ontzettend onzeker. Als er iets mis gaat, dan betrekt hij dit vrijwel direct op zich zelf en omgedraaid als iemand tegen hem zegt dat hij het goed doet, probeert hij het compliment bijna te bagatelliseren. Ik kon wel met hem meevoelen. Iedereen kent wel de angst om te falen, ik wel tenminste. Lees de rest van dit bericht

Examen

Mijn rijexamen was, laten we zeggen, traumatisch. Ik heb er in totaal vijf jaar over gedaan om mijn rijbewijs te halen. Niet dat ik vijf jaar aaneengesloten rijles heb gehad overigens. Nee, er zaten periodes tussen dat ik het echt had gehad met autorijden. Periodes dat ik het nut van een rijbewijs niet kon in zien en dat ik, voor die momenten dat ik toch een auto nodig had, wel op zoek ging naar een chauffeur. Het zat dan ook niet altijd mee; de examinator en ik zullen nooit goede vrienden worden. Lees de rest van dit bericht

Ik ben het even kwijt

“Slaaptekort vergroot de kans op valse herinneringen,” zo kopte een landelijk dagblad afgelopen week. Het geheugen van mensen die slecht hebben geslapen is waarschijnlijk niet erg betrouwbaar, zo blijkt uit recent wetenschappelijk onderzoek. In het artikel werd een relatie gelegd met getuigen verklaringen na een misdrijf. Als mensen na een nacht slecht slapen geconfronteerd worden met foto’s van een misdrijf, onthouden ze minder goed wat ze hebben gezien. Lees de rest van dit bericht

%d bloggers liken dit: