Huilen op een bankje

De sportvereniging was voor mij de place to be. Hier waren mijn vrienden, hier kon je zijn wie je was. Het was gezellig, samen sporten, samen ook resultaten neer zetten, was geweldig. Mensen met een zelfde doel, een zelfde hobby. Niet dat ik niet wist dat de wereld er ook gewoon heel anders uit kon zien, minder leuk, minder gezellig, bedreigend soms. Dat was mijn middelbare school. Achtervolgd worden op weg naar huis. jongens die je schooltas van je bagagedrager trappen en dan wachten totdat ik mijn tas weer achter op de fiets had, om ‘m er daarna net zo hard weer vanaf te trappen. Een klas binnenlopen en dan zien dat ‘Bert is een homo!’ op het schoolbord geschreven is. Een hond die op je afgestuurd wordt als je door het park naar huis loopt als je fiets kapot is. Dat was mijn middelbare schoolervaring en waarom? Ik had geen idee.

De sportvereniging was veilige plek, hier hoefde ik niet bang te zijn. Hier hoefde ik niet te wachten tot iedereen weg was om dan via een omweg naar huis te fietsen. Ik kon mij werkelijk niet voorstellen dat het ook anders kon zijn. Tot die bewuste avond.Lees meer »

Advertenties

De Kleedkamer

De Kleedkamer, een nieuwe serie, uitgezonden door Veronica. Dit mocht je niet missen. Een geweldige serie die een van de mooiste aspecten van teamsport weer geeft: de kleedkamer! Een inkijkje in het wel en wee van de teamsport in Nederland.  “Een plek waar ik veel  heb geleerd heb en veel hoogte- en dieptepunten heb meegemaakt” aldus een trainer op social media. Hij noemde de rol van de kleedkamer als onderdeel van zijn persoonlijke vorming.

De Kleedkamer is een realityserie die zich afspeelt in de kleedkamers van Nederlandse sportteams. De serie geeft een dwarsdoorsnee van alle teamsporten, van voetbal tot roller derby, van fanatieke topamateurs tot het oudste veteranenelftal van Nederland. De serie geeft een inkijkje in al die kleedkamers, maar vooral een beeld van de Nederlandse sportcultuur.Lees meer »

In groepen bewegen

Als trainer-coach in een teamsport was ik bezig met mijn spelers motorische vaardigheden aan te leren, technisch beter te maken. Ik was, hoeveel bij de hele jonge kinderen nog beperkt, bezig met tactiek. Als trainer-coach was ik natuurlijk ook bezig met het begeleiden van een groepsproces. Er gebeurde van alles in die groepen en ik realiseerde mij al snel dat alles wat er gebeurde grotendeels in relatie stond tot wat ik deed., met wat in zei. Was ik boos geweest op iemand, dan deed dit iets met degene op wie ik boos was geweest, maar het deed ook iets met de rest van de groep. Er werd op z’n minst over nagepraat en als men het niet met mij eens was, dan werd er een blok gevormd en dan kreeg ik dat terug. Soms wilde ik dat blok en veroorzaakte ik bewust, maar wel volledig onterecht, een klein conflictje.

In het Algemeen Dagblad van 12 oktober een bijna schokkend artikel, trainers in het amateurvoetbal hebben geen idee wat ze met een groep aan moeten.  Enkele jaren geleden schreef ik een boek over juist dit onderwerp. Een boek over het proces dat een groep doormaakt, over de rol die als trainer hebt. Verhalen over hoe je nu weet wat er in de groep gebeurd en hoe je daar zinvolle interventies op inzet.

Lees meer »

Social Media

Toen ik lid werd van een volleybalvereniging kende wij nog geen Twitter, Instagram of Tinder. Na de training speelde wij op een Atari of als je geluk had op een Commodore 64. Je sprak elkaar aan en als het stiekem moest, dan ging dat met een briefje, dat via, via terecht kwam bij degene kwam die het briefje moest hebben. Tijdens de training luisterde je naar je trainer en je haalde het niet in je hoofd om iets anders te doen. Zelfs even stuiteren met de bal was uit den boze. Als je een pest hekel had aan iemand dan schreef je in een onbewaakt ogenblik ‘Kees is een homo!’ op het schoolbord en zijn leven was voor een poos goed verziekt. Je wachtte iemand na schooltijd op, fietste even naast hem en trapte dan zijn schooltas van de bagagedrager omdat je wist dat daar een thermosfles chocolademelk in zat die dan ook aan gruzelementen viel en dat was ook het idee. Er is veel veranderd.

Lees meer »

Voor de kerst

“Ik stel voor dat wij beginnen met een rondje langs de velden.”

Zo begon, een aantal jaren geleden, een TC-vergadering. Trainers bij elkaar, een voortgangsoverleg. Een voor een werden de teams doorgenomen. De prestaties van ons B team vielen tegen. Wij hadden maar 1 B team, dus iedereen, talent of niet of je nu kon volleyballen of niet,  je zat in dat team. Het team had veel wedstrijden verloren. Jouke schaamde zich. Hij had de nodige ervaring en zou dit varkentje wel even wassen. Hoewel wij wisten dat het een moeilijk team was, was een 10e plaats wat je noemt een hele slechte seizoensstart. Jouke legde uit dat afgesproken was om iedereen even veel te laten spelen, dus ook Junior. Junior volleybalde nog niet zo heel lang en eerlijk is eerlijk, hij kon er niet veel van. Waar Pim en Tom al een heel aardig jump float beheerste serveerde Junior nog onderhands.

Lees meer »

Spelen met gedrag

Ik kan mij Ruben nog goed herinneren. De allereerste keer dat ik kennis met hem maakte was bij de selectietrainingen voor de D1. Ruben kon goed volleyballen en dat wist hij ook. Ruben was aanwezig. Na het inleidend praatje, de warming up, gestart werd met lopen. De warming up was nog geen 5 minuten aan de gang toen Ruben de jongens voor hem ging inhalen. Bij het passeren van van Tim hield hij even in en gaf hem een enorme beuk. Tim kwam hard tegen de muur terecht. Ik stond erbij en keek er naar. Dit was natuurlijk gedrag dat niet door de beugel kon. Ruben mocht op de bank plaatsnemen. Als de eerste kennismaking veel zeggend is, dan was dit een slechte start. Lees meer »

Welkom

Ik was een jaar of 12, ik zat nog in de brugklas, toen ik lid werd van een volleybalvereniging. De sportzaal was aan de andere kant van de stad. Op mijn fietsje door de avond. Ik had er zin enorm veel zin, maar ik vond het ook spannend. Ik zie altijd op tegen iets nieuws. Ik kende de trainer niet, ik kende geen enkele speler, ik wist zelfs niet eens precies waar de zaal was. Ik was dan ook te laat. Voor de hal veel fietsen, de deur dicht en binnen werd er duidelijk al getraind. Er is niets zo vreselijk als te laat komen op je aller eerste afspraak. Ik ben die avond dan ook omgekeerd, naar huis gefietst en thuis vertelt dat ik de zaal niet kon vinden.

Twee dagen later, een nieuwe kans. Vroeg van huis, om niet nogmaals te laat te komen.
Ik wist nu waar ik moest zijn en bleek nu de eerste in de zaal. Nadat ik omgekleed was liep ik de zaal in, pakte een bal en ging tegen de muur wat in slaan. Ik was hier druk mee bezig, tot dat iemand mij op mijn schouder tikte. Ik schrok, draaide mij om. Voor mij stond een glimlachende, oudere man. Daar waar ik vandaan kom stellen wij ons altijd eerst even voor. Ik ben Jelle. Jij moet Bert zijn. Ik heb je gemist afgelopen maandag, was je ziek?
Ik vertelde dat ik het niet kon vinden, dat ik al wel voor de deur stond maar niet meer naar binnen durfde te komen. Hij begreep het. Wie heeft dat niet? Wie vindt iets nieuws doen, kennismaken met een nieuwe groep, een nieuw team, nieuwe collega’s niet spannend?

Zo’n eerste dag, die eerste periode, zit je met allerlei vragen. Wie zijn mijn teamgenoten, collega’s? Wat zijn dat voor mensen? Zijn ze aardig of niet? Zijn ze te vertrouwen, of niet? Wie is heeft de leiding in de groep of wie neemt de leiding in de groep? Wat zijn de afspraken binnen het team en wat als ik mij daar niet in kan vinden of niet aan houdt? Een trainer, een leidinggevende, heeft in deze fase een belangrijke rol. Is een team volledig nieuw, dan dient hij het kader duidelijk te maken. Hij bepaald, in die begin fase wat er gebeurd, wat de regels zijn. Dit blijft natuurlijk niet zo. De trainer zal ergens, snel na de start van de groep met zijn team om de tafel moeten gaan zitten. Niet om zijn regels nog eens te bevestigen, maar met het team de afspraken maken. Afspraken die uit het team komen en door het volledige team gedragen worden.

Is iemand nieuw in de groep dat zal de trainer, de leidinggevende, degene moeten zijn die diegene wegwijs maakt in het team. Hij zal hem moeten informeren over de afspraken. Wellicht is enige duiding, hoe zijn de afspraken ontstaan, ook goed. Een nieuwe speler zal zijn eigen weg moeten vinden, maar zeker in die begin fase is duidelijkheid, antwoorden op de vragen die er leven belangrijk.

De eerste fase binnen een nieuwe groep zijn zeer bepalend voor het verdere verloop. Overigens net als het afscheid van een groep. Iemand neemt de ervaring uit een team mee naar een volgend team. Is de ervaring met het team slecht, is een speler gepest, buiten gesloten dan zal hij ook in een nieuwe groep op zijn hoede zijn. Dit doet het vertrouwen in de anderen niet goed. Ook als deze mocht stoppen, besteed aandacht aan het afscheid, dit is gratis feedback waar je als trainer, als vereniging wat mee kan! Omgedraaid, als een speler de ruimte kreeg om zich onaangepast te gedragen dat neemt hij ook dat mee. Hij heeft dan geleerd dat dit gedrag loont, wat gevolgen heeft voor een volgende groep.

Wij stappen hier vaak over heen, wij gaan gewoon maar meteen aan de slag. Kennismaken en afscheid nemen zijn een heel belangrijke fase in het groepsproces en zou meer aandacht moeten krijgen!