Niet leuk

“Pis”
“Pot”
“Pis”
“Pot”
“Pis”
“Ooh wacht even, doen we met laatste hele?”
“Lijkt mij wel, doen we altijd!”
“Pis”
“Pot”
“Oke, jij wint. Jij mag kiezen.”
“Dan kies ik, natuurlijk Peter!”
Peter was een hele goede voetballer, speelde bij RCH in de D1 en dan kan je echt wat.

Zo zagen mijn woensdagmiddagen er in Heemstede vaak uit. Voetballen op het veldje langs de Scheldelaan. Peter werd ook vaak als eerste gekozen. Opvallend en eigenlijk ook weer niet, werd Berry  altijd als laatste gekozen. Berry kon er echt helemaal niks van. Eigenlijk wilde niemand Berry in z’n team.

Als ik thuis kwam na een middag voetballen, zaten mijn vader en moeder aan een kopje thee in de woonkamer.
“En? Gewonnen?”
Winnen was belangrijk. De vraag was niet of ik leuk gespeeld had. Omdat ik graag wilde dat mijn vader trots op mij was, wilde ik ook maar wat graag winnen. Om die reden kon ik ook echt flink sacherijnig zijn als ik verloren had. Niets vervelender dan thuiskomen en dan van uitgerekend je vader te horen dat je er niks van kan of milder, je best niet had gedaan. De reden dat Berry altijd als laatste gekozen werd had hier ook alles mee te maken. De kans om te verliezen was met hem een stukje groter. Hij kon gewoon keihard over een bal heen maaien en daar kon hij nog niet eens iets aan doen. Hij zat niet op voetbal en al helemaal niet in een selectieteam. Berry zat op pianoles en eerlijk is eerlijk, dat kon hij dan weer wel. Het feit dat Berry werd gedoogd, daar kwam het wel op neer, was omdat hij gewoon wel een coole gast was. Prima jongen, alleen liever niet met hem voetballen.Lees meer »

Advertenties

Week van de scheidsrechter

Deze week is het weer de Week van de Scheidsrechter. Een jaarlijks terugkerend evenement waarbij scheidsrechters in het zonnetje worden gezet. Een week waarin scheidsrechters een bloemetje krijgen, een doos chocolade en clubs op Social Media laten zien dat scheidsrechters  belangrijk zijn. Trainers laten die week, in woord en daad, zien hoe blij ze met scheidsrechters zijn.,

Elke zich zelf respecterende beroepsgroep heeft een dag en soms dus een hele week waarin ze op een voetstuk worden geplaatst. Een moment waarin iedereen zegt dat het zonder hen niet kan, dat zij belangrijk zijn. Zo hebben wij ook een Dag van de Verpleging, erg belangrijk maar ook zo’n dag waarop werkgevers denken, weet je wat, wij trakteren gewoon iedereen. Verpleegkundige weten wel wat delen is. Bij een Veteranendag heb je nog een mooie parade, komt de Koning langs en haal je het NOS journaal.  Als er een beroepsgroep, als ik dit zo mag noemen, is die er wel berooid van af komen zijn het wel de scheidsrechters. Scheidsrechters hebben weliswaar een hele week van aandacht maar zelfs tijdens die week is er weinig goed aan de scheidsrechter.

“Kan jij je vlag niet in nader te bepalen plek stoppen?” kreeg een scheidsrechter te horen, nog geen half uur nadat hij door de voorzitter van de club een gebakje had gekregen.Lees meer »

Voor de kerst

“Ik stel voor dat wij beginnen met een rondje langs de velden.”

Zo begon, een aantal jaren geleden, een TC-vergadering. Trainers bij elkaar, een voortgangsoverleg. Een voor een werden de teams doorgenomen. De prestaties van ons B team vielen tegen. Wij hadden maar 1 B team, dus iedereen, talent of niet of je nu kon volleyballen of niet,  je zat in dat team. Het team had veel wedstrijden verloren. Jouke schaamde zich. Hij had de nodige ervaring en zou dit varkentje wel even wassen. Hoewel wij wisten dat het een moeilijk team was, was een 10e plaats wat je noemt een hele slechte seizoensstart. Jouke legde uit dat afgesproken was om iedereen even veel te laten spelen, dus ook Junior. Junior volleybalde nog niet zo heel lang en eerlijk is eerlijk, hij kon er niet veel van. Waar Pim en Tom al een heel aardig jump float beheerste serveerde Junior nog onderhands.

Lees meer »

Spannend

Ik moet bekennen dat ik activiteiten nog wel eens spannend vind. Ik kan soms zeer tegen iets op zien. Zo heb ik zestien keer met een team in de eindronde van een NK gestaan, maar elke keer vond ik het spannend en dan behoefde ik nog niet eens zelf te spelen. Ik was gewoon de coach op de bank, die er voor moest zorgen dat mijn spelers een leuke dag hadden en weer een stapje verder kwamen in hun ontwikkeling. Ik hield mij zelf voor dat ik niet bezig was voor eigen succes. Ik wilde spelers opleiden voor het eerste team of als het even kon nog hoger. Waar maakte ik mij druk om?

Mijn rijexamen? Ik zag er als een berg tegenop. Het ging ook meerdere keren niet goed. Over rij ervaring geen gebrek. Het behoefde, in mijn ogen, ook maar een keer verkeerd gaan en ik kon de moed al opgeven.  Ook later, op mijn werk. Als ik een voorlichting moest verzorgen voor nieuwe medewerkers, dan wilde ik graag van te voren weten hoeveel mensen in de zaal zouden zitten. Op de dag zelf wilde ik, voor aanvang, toch even door het raampje, de zaal in kijken om te zien dat de hele zaal ook echt helemaal vol zat. Als ik echter eenmaal voor de groep stond, ging het prima. Dan was ik die makkelijke spreker die wel een verhaal over de bühne wist te brengen. Het viel uiteindelijk reuze mee en eerlijk gezegd was het gewoon leuk.

Ik zat wel eens af te vragen wat het ergste was dat wij zou kunnen overkomen, als ik weer eens iets spannend vond. Om daarna tot de conclusie te komen dat, dat nog wel mee zou vallen. Als ik dan eenmaal voor die zaal stond, of als die finaleronde eenmaal aan de gang was, dan viel het allemaal reuze mee. Op een of andere manier had ik die spanning nodig. Ik wilde goed voorbereid zijn. Ik wilde zeker weten dat ik alles in de vingers had, onder controle misschien ook wel. Je zou het perfectionistisch kunnen noemen.

Lees meer »

Gepromoveerd

Een aantal jaren geleden coachte ik een team dat net was gepromoveerd van de 1e klasse naar de promotieklasse. Enkele spelers uit het team waren gestopt en ik moest jeugdspelers inpassen. De verwachtingen waren laag, hoewel niet uitgesproken, was de algemene teneur dat het wel mooi zou zijn als wij in ieder geval niet rechtstreeks zouden degraderen. Elke punt die wij binnen harkte werd dan ook gevierd alsof het een kampioenschap betrof. Lees meer »

LTAD

De Gelderlander plaatste op 31 maart j.l. een artikel over het geboortekwartaaleffect. Naast PSV bleek dat ook bij clubs als Vitesse, NEC en De Graafschap het aantal ‘talenten’ geboren in het eerste kwartaal van het jaar wel erg groot was. Het artikel bleek de opmaat tot een groter artikel dat op 1 april geplaatst werd. De timing is opvallend, want jawel, zou dit niet een grote grap zijn?Lees meer »

Als resultaten tellen

In een meer dan lezenswaardig artikel ging Michiel de Hoog in op een van de spannendste experimenten in de geschiedenis van het voetbal. In Denemarken wil de Deense voetbalbond, samen met de Deense profclubs en amateurverenigingen, gezamenlijk proberen het  geboortekwartaaleffect te verslaan. Mocht dat lukken dan is dat echt bijzonder.

Al in de jaren 70 van de vorige eeuw bleek uit onderzoek dat het geboortekwartaaleffect voorkwam in het Nederlandse onderwijs. Er bleken, in het speciaal onderwijs, veel kinderen geboren te zijn in de laatste drie maanden voor de peildatum. Zouden de kinderen, geboren in de maanden juli, augustus en september dan gewoon dommer zijn dan de overige kinderen? Hiervoor bleek geen bewijs. Sterker nog, dit fenomeen bleek ook in Engeland voor te komen. Alleen bleken de ‘domme kinderen’ daar geboren in de maanden juni, juli en augustus. In Engeland bleken het juist de kinderen geboren in september die erg goed scoorde. Dit in tegenstelling tot de Nederlandse situatie waar het juist die kinderen bleken te zijn met de grootste problemen. Voor iemand die goed tussen de regels door kan lezen, de peildatum in Engeland lag één maand eerder, namelijk op 1 september. Ook in de sport bleek er sprake van een geboortekwartaaleffect.

Lees meer »