Site-archief

Vervelende ouders

Ik geeft het maar toe, ik ben ouder, ik ben vader van inmiddels drie volwassenen kinderen. Deze kinderen zijn echter ook jong geweest en ook ik stond langs de lijn, zat op een tribune en ook ik heb mijn kinderen aangemoedigd. Ik heb teams van mijn kinderen getraind, ben leider geweest van het elftal waar mijn zoon in zat. Waar clubs vroeger zaten te springen om ouders, waar men vroeger nog zei ‘Ouders graag gezien’ is het feit dat je ouder bent tegenwoordig iets waar ik mij bijna voor zou moeten schamen. Ouders zijn, tenminste in het voetbal, een bron van ergernis. Nick Veenbrink schreef hier recent een lezenswaardig blog over. Nick geeft aan dat ouders belang hechten aan de competitieve elementen in sport wat zich uit in het volgen van ranglijsten en verlangen dat hun kinderen wedstrijden winnen of kampioen worden. Hierover schreef ik eerder al een blog. Ouders willen dat hun kind het goed doet. Ouders hechten, zo benoemd Nick, ook waarde aan het verkozen worden tot selectiespeler. Het geeft vorm aan de status, aldus Nick. Ouders zijn bereid ver te gaan, hieraan bij te dragen. Als voorbeeld noemt Veenbrink een vader die gevraagd wordt leider van een elftal te worden en daar maar ja tegen zegt omdat hij er niet zeker over was dat zijn zoon in een selectie elftal zou komen. Hier voelde ik mij direct aangesproken want ook ik was leider van een jeugdelftal. Hoewel Veenbrink aangeeft ouders niet over een kam te willen scheren wordt een link gelegd met ouders die basisschoolleraren onder druk zetten om het schooladvies aangepast te krijgen. Ook de term curling ouders komt naar voren. Ouders willen hun kinderen behoeden voor tegenslag.  Zwart-wit gesteld: ouders zien zichzelf pas als goede opvoeder wanneer hun kinderen goed presteren, aldus Veenbrink.

Alles is het gevolg van de prestatiemaatschappij, ook in het onderwijs zien wij dit terug. Een schooladvies wordt niet zonder meer geaccepteerd. Binnen een prestatiemaatschappij is men gedreven door succes. Op de website van De Correspondent is een mooi artikel te lezen over onze prestatiemaatschappij. Gelukkig zijn in een wereld die draait om succes.

Wij rekenen collectief af met de zesjescultuur. Overal – van de lokale supermarkt tot aan de voetbalclub – maken we prestaties meetbaar.

Dit is de wereld waarin wij leven.  In deze prestatiemaatschappij vervullen wij allemaal een rol. Onze maatschappij is nu eenmaal zo ingericht. Op school krijgen kinderen worden vanaf de kleuterschool getoetst, worden de vorderingen van kinderen middels een leerlingvolgsysteem gevolgd en zelf een kinderdagverblijf of een peuterspeelzaal ontkomt niet aan de voorschoolse educatie. Alles moet meetbaar zijn en stil stand is al heel jong achteruitgang. Op latere leeftijd komen wij functionering- en beoordelingsgesprekken tegen of, als je gelukt hebt jaargesprekken of POP gesprekken, want je moet je blijven ontwikkelen. Ook nu moet voortgang meetbaar zijn, moeten wij steeds werken aan doelen, werken wij naar deadlines.

Lees de rest van dit bericht

Ongelukkig geboren zijn

Ongelukkige kinderen, ze bestaan. Kinderen die het ook altijd tegenzit, ze bestaan. Kinderen die te klein zijn, te langzaam, niet slim genoeg, ze bestaan. In de jaren 70 van de 20e eeuw bleek al dat kinderen geboren in de maanden juli, augustus en september oververtegenwoordigd waren in het speciaal onderwijs. In de 20e eeuw bleek een vergelijkbaar fenomeen zich voor te doen in de sport. In de selectie elftallen bij Ajax bleken wel heel veel kinderen geboren te zijn in maar een heel beperkt aantal maanden, namelijk de eerste drie maanden ná de peildatum. Je kan, zo leek het, gewoon in een verkeerde maand geboren zijn. Dit was natuurlijk onzin. Je bent niet minder slim omdat je geboren bent op 21 september of een minder talentvolle voetballer als je geboren bent op 27 oktober.

Hoe komt het dat kinderen geboren in een bepaalde maand minder succesvol lijken?

Lees de rest van dit bericht

VAR Bizar

Iedere supporter zou wat meer coach moeten zijn, dat scheelt een hoop sacherijn, een hoop frustratie, het scheelt een hoop agressie. Met 16 miljoen coaches zou je denken dat moet toch eenvoudig te realiseren zijn maar niets is minder waar, dit is gewoon verdomd lastig.  Sterker er zijn ook coaches, ook in het betaald voetbal die volledig los kunnen gaan op de scheidsrechter als het gewenste resultaat achter blijft.  Sport is emotie. Het is altijd lastig om iets uit je handen te zien glippen zonder dat je er iets aan kan doen. Een coach heeft, hoe beperkt ook, nog enige invloed. Als supporter heb je dat minder of beter geformuleerd, gewoon niet. Je kan vloeken, je kan tieren er verandert helemaal niets aan.

Ik dacht dat ik het redelijk beheerste maar niets bleek minder waar en dat zat ik nog niet eens in het station maar keek ik Feyenoord Ajax gewoon thuis op de TV.

“Doe even normaal!” kreeg ik te horen.

Ik ben een geboren Rotterdammer en heb een tijd echt pal tegenover De Kuip gewoond. Ik ben echter geen voetballer van huis uit en dat maakt de distantie toch iets groter, maar in de halve finale een onterechte corner tegen krijgen, die daarna nog eens dramatisch wordt verdedigd waarna het rustsignaal zo’n beetje in dezelfde seconde klonk als het doelpunt dat uit die corner viel was iets te veel gevraagd.

Hoe kan het nu gebeuren dat je binnen 40 seconde van volledig in de wedstrijd naar achter de feiten aanlopen vervalt? Lees de rest van dit bericht

Beter niet verliezen

De discussie over  de vraag of het bij de jeugd nu gaat om winnen of om ontwikkeling is in volle hevigheid los gebarsten. Johan Cruyff zei hier ooit iets over. Hij was van mening dat het bij de jeugd toch echt om ontwikkelen, om leren gaat. Nu kan je een boom opzetten over de vraag of je niet ook moet leren winnen, maar zo bleek sommige kinderen hebben dit gaan voor het resultaat gewoon in de genen. Zij willen altijd winnen. Ik vroeg mij af of deze kinderen echt altijd willen winnen óf dat ze eigenlijk niet willen verliezen. Lees de rest van dit bericht

Herinneringen

Ik kwam laatst, gewoon in de stad, een oud collega tegen. Hij was, samen met zijn dochter, aan het winkelen. Hoewel mijn oud collega inmiddels de pensioengerechtigde leeftijd ruim gepasseerd was, herkende wij elkaar direct.
“Ha Bert, lang niet gezien zeg! Hoe gaat het met je?  Zijn dochter keek hem vragend aan.
“Jij kent ook iedereen!” zei ze.
“Haar vader schoot in de lach.
“Maar jij kent Bert ook hoor, even goed kijken, even heel diep nadenken!”
Het kwartje viel.
“Oooh ja, volleybal, de trainer van de liter ijs voor de winnaar van ‘de tafel van 10’ aan het eind van het seizoen!”
“Jeetje, Debbie, dat je dat nog weet!”
“Whahahaha, dat jij mij naam nog weet!”
“Ja wat wil je, ik ben niet heel vaak leuke trainers tegengekomen die ook nog heel aardig konden training geven.”

Lees de rest van dit bericht

%d bloggers liken dit: