Site-archief

PEP Talk

Na een op zich niet zo’n heel dramatisch verlopen seizoen, waarin wij al vroeg wisten dat wij een zwaar seizoen tegemoet zouden zien, wisten wij ons twee weken geleden te plaatsen voor de nacompetitie. Komend weekend spelen wij onze eerste wedstrijd in de nacompetitie. Als alles meezit spelen wij vijf finales. Na een seizoen waarin wij geen enkele keer zijn weggespeeld, waarin wij vaak gewoon goed konden mee voetballen, maar wij toch ook vaak wedstrijden verloren. Wat zou je zeggen, als je in onze positie zou staan?

peptalk

Lees de rest van dit bericht

Vrolijke ogen

Gisteren speelde wij de wedstrijd waar het vooraf om ging; de wedstrijd waar alles om draaide. De wedstrijd waar wij al maanden naar uitkeken. Voor de wedstrijd was het stil in de kleedkamer. Strakke gezichten, jongens keken recht voor zich uit, niemand zei iets.

Nadat de scheidsrechter ons kwam halen liepen wij rustig het veld op. Nu moest het dan toch gebeuren. Waar onze tegenstanders het veld op rende, wandelde wij daar rustig achteraan. De wedstrijd begint; zoals wij gewend zijn, proberen wij van achteruit het spel op te bouwen. Omdat de tegenstander al vroeg druk zet, wordt vaak gekozen de lange bal te spelen. Soms met resultaat, maar vaak leveren wij de bal ook zo weer in bij de tegenstander. Het was dan ook de tegenstander die het eerste doelpunt scoorde en dat was op dat moment niet eens onverdiend. De jongens keken elkaar aan; sombere gezichten. Op het moment dat je er voor je gevoel moet staan laat je het op deze manier schieten. Wij komen dit seizoen vaak in deze situatie en als de tegenstander dan door weet te drukken verlies je de wedstrijd. Wij gaan piekeren. Sommigen in ons team hebben dit eerder meegemaakt en krijgen dan een soort déjà vu. Een gevoel van, daar gaan we weer. Dit piekeren noemen wij ook wel verhaal denken. Als je in de piekermodus blijft dan verlies je de wedstrijd. Je ziet het aan de gezichten, sombere blik, elkaar aankijken zonder iets te zeggen en als er wat gezegd wordt, negatieve feedback. Zodra dit gebeurd komen wij dat vaak niet meer te boven. Denken wij ook dat het daadwerkelijk niet meer goed komt. Anderen verwijten maken, leidt niet tot een betere uitvoering, een beter resultaat. Je komt in een neerwaartse spiraal, de uitvoering wordt slechter, je gaat letten op de verkeerde dingen en het resultaat zal daardoor navenant zijn. Eigenlijk kan je vooraf aan een wedstrijd al zien hoe de vlag er bij staat. Negatieve self-talk ondermijnt het zelfvertrouwen en leidt tot frustraties. Als spelers voor een wedstrijd al op zien tegen een tegenstander, als spelers het hebben over zaken als waar een bepaalde speler heeft gespeeld, heb je de wedstrijd al verloren. Dit is de negatieve self-talk die verlamt. Ook tijdens de wedstrijd dingen roepen als:
“Doe je het alweer, wanneer leer je dat nu eens?” leiden niet tot een betere uitvoering, sterker, dit leidt tot een slechtere uitvoering, een slechter resultaat.

verhaaldenken

Lees de rest van dit bericht

Jij bent te klein

“Bert!!” riep mijn moeder van onderaan de trap.
“Er staan jongens op jouw te wachten of je buiten komt spelen?”
Ik was op mijn kamer met Lego aan het spelen en had eigenlijk geen zin.
“Zeg je nog wat?” riep mijn moeder.
Ik stond op en liep naar het raam. In de tuin stonden John, Warner en Chris.
Warner en Chris waren broers, zij woonde achter ons. John zat bij mij in de klas. Ik speelde eigenlijk nooit met Warner en Chris. Zij waren ook een stuk ouder.
John zag mij staan.
“Hey Bert, wij gaan voetballen tegen de Scheldelaan, doe je mee?”
Hoewel ik eigenlijk geen zin had, liet ik mijn Lego bouwwerk voor wat het was en liep naar beneden.
“De Scheldelaan, wil tegen ons spelen,” zei Warner toen ik naar buiten kwam.
“Doe je mee, want anders hebben wij niet genoeg?”
Ik vond het wel een eer dat Warner en Chris aan mij gedacht hadden. Ik pakte mijn jas en liep met ze mee. Op het veld langs de Filters stonden al een heleboel jongens. De jongens aan de andere kant waren de jongens uit de Scheldelaan. De jassen werden op de grond gegooid om de doels te maken. Warner maakte de opstelling.
“Bert, jij begint er naast, oké? Jij komt er straks wel in.”
De wedstrijd begon. Ik stond langs de kant. De Scheldelaan maakte er een echte wedstrijd van. Het leek wel of ze allemaal groter waren. Wij kwamen al snel achter, drie corners penalty, dan gaat het hard. De tweede helft mocht ik er in van Warner. Warner zette zijn broer er even uit. Het was geen succes, het ging snel, ik wist niet waar ik moest lopen en werd al snel weer gewisseld. Chris mocht weer op mijn plaats.
Na onze verloren wedstrijd kwam Warner mij vertellen dat ik eigenlijk te klein was, ik snapte het nog niet zo goed. Voor voetballen moest je slim zijn, zei hij. Teleurgesteld liep ik naar huis.
“Was het leuk?” vroeg mijn moeder toen ik de keuken in liep.
“Ik ben te klein,” zei ik boos en liep stampvoetend de trap op.
Ik was kleiner dan de andere jongens. Ik zat ook een klas lager en zat ook nog maar net op voetbal. Met Warner scheelde ik bijna twee jaar. Met John maar twee maanden, maar John zat al wel twee jaar op voetbal. Hij wist al beter dan ik wat er bedoeld werd. Ook bij de voetbalclub was ik de jongste, dus de slechtste. Ook daar werd ik vaak als laatste gekozen. Geboren in september betekende ook dat ik daar tot de jongste behoorde. Ook daar had ik het moeilijk. In mijn klas waren er niet veel jonger dan ik. Ik scheelde bijna een jaar met de oudste van de klas. De juf op school vond dat ik nog erg speels was, vaak afwezig tijdens de les. Er ging geen dag voorbij dat zij niet zei:
“Wanneer leer jij het nu eens?

Lees de rest van dit bericht

Pieken

Na het bezoek aan een lezing van Ronald Naar, het moet ergens eind jaren ’90 van de vorige eeuw geweest zijn, ben ik gevaccineerd door het bergbeklimmen. De manier waarop Naar wist te vertellen over zijn passie, de manier ook waarop hij een beklimming planmatig, bijna wetenschappelijk aanpakte, intrigeerde mij enorm. Naar schrijft in zijn boek over de beklimming van de K2, dat hij nooit zonder uitgekiend plan de vele tientallen beklimmingen zou hebben overleefd. Hij deed vooraf aan data analyse, literatuuronderzoek, maakte risico analyses, organiseerde trainingsbeklimmingen. Op basis van het plan dat hij opstelt zoek hij zijn team bij mekaar. Naar houdt met zijn expeditieleden een kennismakingsgesprek en spreekt met enkele klimmers nog extra trainingsbeklimmingen af. Hij zoekt verder bewust jongere klimmers, waarmee hij ook aan talentontwikkeling lijkt te doen. Het beklimmen van de K2 zal voor een aantal klimmers echt buiten hun comfortzone zijn, maar zonder uitdaging geen topprestatie.

Wat heeft voetballen nu met de beklimming van de “Killer Mountain’ te maken zou je zeggen. Waarom moet ik nu aan mijn held Ronald Naar denken als ik het heb over ons voetbalelftal? Dit seizoen speelt ons team in de 4e divisie van de KNVB. Op één na heeft geen enkele speler eerder op dit niveau gespeelt. Voor velen van ons ligt het niveau in de 4e divisie buiten hun comfortzone. Een leeftijdscategorie omhoog, maar tegelijkertijd van de 1e klasse C-jeugd naar de 4e divisie B jeugd is een hele stap. Dit seizoen is het belangrijk om ons te handhaven op 4e divisie niveau. Het ziet er nu naar uit dat wij de na competitie gaan spelen en dat er op dat moment gepiekt moet gaan worden.

02-chinese-side-k2_1600

Lees de rest van dit bericht

Droomdoelen

Vroeger, ik zal een jaar of 10 geweest zijn, wilde ik maar één ding. Ik wilde bioloog worden. Lange wandelen maken, met de fiets er alleen op uit,  struinen door de duinen, ik vond het fantastisch. Vanaf dat moment begon ik ook alles zo in te richten dat ik straks ook echt bioloog zou kunnen worden. Zo maakte ik gipsafdrukken van de sporen die ik in het bos vond, ik maakte mijn eigen herbarium, las boeken over bekende biologen. Mijn vader nam mij zelfs één keer mee voor een afspraak met zijn oud biologie leraar van het Gymnasium, een niet onverdienstelijk bioloog. Het was belangrijk om te weten wat het inhoud om echt bioloog te zijn. Mijn eerste echte boek, was dan ook een boek over Carolus Linnaeus. Lees de rest van dit bericht

%d bloggers liken dit: