Site-archief

Beroepsperspectief

Van je hobby je werk maken, wie wil dan nou niet? Bevlogen en gepassioneerd, zo was ik met mijn sport bezig. Op de middelbare school wilde ik enorm graag naar het CIOS, een baan in de sport. Van het trainen en coachen van sportteams mijn werk maken, dat was wat ik wilde. Ik leefde sport, sport was en misschien wel is, mijn passie. Ik was dag in, dag uit bezig met het maken van, het evalueren en verbeteren van de jaarplannen, de trainingen, de persoonlijke ontwikkelplannen. Ik bepaalde de beginsituatie van mijn teams. Ik bekeek wat er bereikt zou kunnen worden en maakte op basis van die informatie de route. Ik kon mij dan niet voorstellen dat er mensen waren voor wie het volleybal gewoon een hobby was. Ik kon mij niet voorstellen dat er nog iets anders kon bestaan naast het volleyballen. Ik kon mij niet voorstellen dat er mensen waren voor wie volleybal iets was van er bij, van leuk op de donderdagavond.

Ik vind van mezelf dat ik, door ervaring verstandig geworden, nu met wat meer distantie naar sport, naar mijn sport, het volleybal, kan kijken. Je kunt je afvragen of dat ook feitelijk zo is. Ik schrijf, denk nog dagelijks na, over het trainen geven, het coachen, het anderen beter maken dan dat ze vandaag zijn. Ik vind daar over het algemeen ook nog wel iets van. Een vriend zei mij ooit dat ik nogal pretentieus met sport omging. Ik schrok daar wel van. Dat pretentieus had zo negatieve lading. Ik denk echter wel dat het klopte. Ik wilde het beste van het beste. Ik wist wat goed was, tenminste dat vond ik. Ik speelde, als coach, 16x in de finale van een NK en was apetrots op mijn eerste pupil in Oranje.

Het CIOS is er nooit van gekomen. De schooldecaan vond dat destijds niet wijs plan. Met een CIOS diploma was je bijna beroepswerkeloze. Hij kende geen enkele oud leerling met een CIOS diploma die ook maar iets met dat diploma had gedaan. Voor mij kwam de MTS in beeld. Ik was goed in wis- en natuurkunde en klooide in mijn vrije tijd ook nog wel met oude radio’s en TV’s. Het bloed kroop waar het niet gaan kon. Ik volgde verschillende trainerscursussen, maar ook zoiets als een cursus sportmassage, een cursus neuro-training en een cursus mentale training en coaching. Ik wilde het uiterste er uit halen. Ik wilde mijzelf continu verbeteren. Zolang ik dat zelf maar bekostigde maakte niemand daar een probleem van. Als ik hierover echter met iemand in gesprek ging moest ik wel uitleggen waarom ik nu speciaal die cursus mentale training en coaching had gevolgd. Helemaal vreemd vond men wel dat ik de cursus recreatie sportleider A en de cursus sportmassage had gevolgd. Niet iedereen is zó fanatiek met zijn sport bezig, voor veel, heel meer mensen is sport gewoon een hobby. Voor veel, heel veel mensen zijn er ook vreselijk veel andere activiteiten die minstens zo leuk, zo niet leuker zijn. Dat een speler destijds de bruiloft van zijn zus belangrijker vond dat de PD wedstrijd van zijn team, ik kon daar met de pet niet bij. Het leverde mij een lading van kritiek op. Ik had niet begrepen dat sport gewoon voor 100% om plezier draait en dat er echt belangrijkere zaken zijn in het leven.

Jaren later leerde ik dat het pedagogische leerklimaat dat een trainer weet neer te zetten bepalend is voor het stoppen, dan wel doorgaan van een sporter met zijn sport. Dit gold niet alleen voor de meer recreatief ingestelde sporters, maar dit gold evenzeer voor de topsporters. Een sportklimaat dat al te zeer gericht was op prestaties leidde tot drop-outs. Met mijn fanatisme, met mijn interne drive tot perfectie, tot het willen winnen maakte ik de kans op drop-outs misschien wel groter? Na een goed gesprek met de man achter het onderzoek Volhouden of Afhaken, tijdens een studiedag van NL Coach, ging ik daar wel vraagtekens bij zetten. Was ik niet te fanatiek, te bevlogen met mijn sport bezig. Een sport burn out dreigde. Als gaan voor het resultaat, misschien wel averechts werkte, als de mensen om mij heen, mij hierom niet begrepen wat was het dan nog waard om daar mee bezig te zijn?

Laatst sprak ik een neef, 15 jaar en net over gestapt naar een andere vereniging. Waar er bij zijn oude vereniging nogal voor het resultaat werd gegaan en de  sfeer niet altijd fijn was, was het nu 180 graden anders. De sfeer was goed, het was fijn. Hij had geen spijt van de overstap. Op mijn vraag hoe de start van de competitie was geweest kwam een wat ontwijkend antwoord. De eerste wedstrijd werd met 12-0 verloren en ook de tweede werd verloren. Kennelijk was er iets anders dat het de moeite waard maakte om te sporten. Kennelijk deed deze trainer-coach iets heel bijzonders. Hij had amper voetbalervaring, had een starterscursus gevolgd maar wist op een of andere manier de  jongens te boeien. De man had ook geenszins de ambitie om van zijn hobby, want dat was het wel, zijn werk te maken. Het hield mij bezig. Hoe was het mogelijk dat een trainer met vrij weinig ervaring en specifieke kennis van de sport zijn spelers zo weten te raken en te motiveren dat zelfs een 12-0 verlies géén probleem was. Kennelijk waren er andere zaken belangrijk dan het tot op detail weten hoe alles binnen de sport werkte. Tactiek en een optimale techniek, waren veel minder belangrijk dan dat ik altijd dacht. Geen ingewikkelde analyses, geen ingewikkelde teamgesprekken.

In een eerder blog van de voetbalpupillentrainer geeft hij aan dat het trainersvak meer dan ooit recht heeft op een beroepsperspectief. Er wordt een vergelijking gemaakt met het onderwijs. Die vergelijking gaat mijns inziens mank. Het vak als onderwijzer is feitelijk een vak. Binnen dat vak kennen wij ook de leraren lichamelijke onderwijs, ook dat is een vak. Deze mensen verdienen een goede CAO én een goed salaris. In ons land kennen wij in de sport een verenigingsstructuur. Verenigingen gedraaid worden door vrijwilligers. Mensen die zich een slag in de rond werken, voor een appel en een ei en een Dank-je-wel avond aan het eind van het seizoen. De uitzondering hierop zijn de trainers, zij krijgen een vergoeding. Nu ontzegging ik niemand een beroepsperspectief en ja, ook ik vind dat wij enorm moeten investeren in de kwaliteit van trainers. Dit moet middels betaalbare trainerscursussen, middels een systeem van goede ondersteuning, maar ik vraag mij
inmiddels wel af of een beroepsperspectief wel past binnen de Nederlandse verenigingsstructuur. Ik vraag mij af of de toegankelijkheid van trainerscursussen ook gekoppeld moet worden aan het beroepsperspectief. Zou het niet kunnen zijn dat enig beroepsperspectief een prijsopdrijvend effect heeft op de kosten van dergelijke cursussen en dat daarmee de toegankelijkheid misschien wel vergroot wordt?
De KNVB heeft zijn jeugdtrainersopleidingen aangepast. “Met meer aandacht voor pedagogiek”, aldus Ab van de Velde, technisch jeugdcoördinator bij de KNVB. Daar is helemaal niets mis mee, maar die trainer van mijn neefje deed, zonder enige opleiding, misschien wel hele goede dingen, zonder dat daar een opleiding aan te pas was gekomen. Gewoon omdat de beste man, zich zelf niet belangrijker maakte en de sport, in dit geval het voetbal, wel heel goed wist te relativeren. Misschien ligt de uitdaging er wel in om, als wij werk willen maken van vitaliteit en onze gezondheid, werk wil maken van een levenlang sporten, juist niet te streven naar een beroepsperspectief voor al die trainers. Misschien is het wel veel belangrijker om eens kritisch te kijken naar onze sportcultuur. Wij kunnen investeren in een beroepsperspectief voor sporttrainers, wij kunnen pedagogiek onderdeel uitmaken van al die trainerscursussen, maar dat is allemaal symptoom bestrijding. Het is allemaal een druppel op een gloeiende plaat als wij al op hele jonge leeftijd het winnen centraal stellen, als wij al op hele jonge leeftijd kinderen afserveren als talentloos. Het is allemaal een druppel op de gloeiende plaat als wij kinderen als materiaal gaan zien en niet meer op de eerste plaats zetten. In Engeland, bij Salisburyrovers Footballclub hebben ze dat begrepen.

 

Buitenspelen moet!

Kinderen spelen te weinig buiten. Met name kinderen van hoogopgeleide ouders spelen te weinig buiten, zo blijkt uit onderzoek uitgevoerd in opdracht van Jantje Beton. Vroeger heb ik nog voor Jantje gecollecteerd, geld opgehaald voor meer speeltuinen, meer speelgelegenheden voor kinderen. Voor iedereen die niet weet wat Jantje Beton is, Jantje Beton is, Jantje Beton is hét goede doel dat zich samen met kinderen inzet voor meer en uitdagender speelruimte en meer speeltijd. Op de website van Jantje Beton met kapitaal grote letters dat wij nooit moeten stoppen met spelen. Nu is het probleem met kinderen van hoogopgeleide ouders niet dat zij nooit spelen, maar zij spelen te weinig buiten. Sommigen van deze kinderen spelen nooit buiten. Het blijkt dat het hoogopgeleide ouders moeite hebben om hun kinderen naar buiten te krijgen. Ook blijkt dat zij te weinig tijd hebben om actief aan te moedigen om buiten te gaan spelen. Kinderen van hoogopgeleide ouders blijken wel te spelen, maar dan achter een beeldscherm. Zij gamen vaker dan dat zij buiten gaan ravotten, gaan voetballen, in bomen klimmen, verstoppertje spelen. Je kan je afvragen of dat erg is. Is spelen niet synoniem aan spelen?

Lees de rest van dit bericht

Ongelukkig geboren zijn

Ongelukkige kinderen, ze bestaan. Kinderen die het ook altijd tegenzit, ze bestaan. Kinderen die te klein zijn, te langzaam, niet slim genoeg, ze bestaan. In de jaren 70 van de 20e eeuw bleek al dat kinderen geboren in de maanden juli, augustus en september oververtegenwoordigd waren in het speciaal onderwijs. In de 20e eeuw bleek een vergelijkbaar fenomeen zich voor te doen in de sport. In de selectie elftallen bij Ajax bleken wel heel veel kinderen geboren te zijn in maar een heel beperkt aantal maanden, namelijk de eerste drie maanden ná de peildatum. Je kan, zo leek het, gewoon in een verkeerde maand geboren zijn. Dit was natuurlijk onzin. Je bent niet minder slim omdat je geboren bent op 21 september of een minder talentvolle voetballer als je geboren bent op 27 oktober.

Hoe komt het dat kinderen geboren in een bepaalde maand minder succesvol lijken?

Lees de rest van dit bericht

Overwerkt

Iemand die burn-out is, is lichamelijk, mentaal en ook emotioneel opgebrand. Er is geen energie meer. Het gaat niet meer. Ook kinderen kunnen burn-out zijn. April van het afgelopen jaar besteedde de NOS aandacht aan Fleur. Fleur was al op negenjarig leeftijd overspannen.  Het begon bij Fleur met hard werken. Teleurstelling, als er iets niet lukte, betekende voor haar nog harder werken om het goed te maken. Fleur stond steeds vroeger op, om te leren, huiswerk foutloos af te krijgen. Fleur maakte lange dagen. Fleur bleek niet de enige. Wat haar was overkomen, overkomt steeds meer kinderen, aldus
het Nederlands Centrum Jeugdgezondheid (NCJ). Kinderen ervaren nogal eens stress, veel stress. De oorzaak van het probleem moet gezocht worden in de steeds maar toenemende prestatiedruk. Kinderen hebben al op jonge leeftijd te maken met toetsen, waarop dan weer goed gescoord moet worden. Kinderen krijgen al op jonge leeftijd huiswerk en als ze op een sport zitten moeten ze daar ook goed presteren om een wedstrijdje te mogen spelen. Presteer je minder, zit je op de bank. Elk seizoen wordt wordt dan ook weer afgesloten met toetsen, de selectietrainingen, waar je maar weer moet laten zien wat je waard bent.

Lees de rest van dit bericht

VAR Bizar

Iedere supporter zou wat meer coach moeten zijn, dat scheelt een hoop sacherijn, een hoop frustratie, het scheelt een hoop agressie. Met 16 miljoen coaches zou je denken dat moet toch eenvoudig te realiseren zijn maar niets is minder waar, dit is gewoon verdomd lastig.  Sterker er zijn ook coaches, ook in het betaald voetbal die volledig los kunnen gaan op de scheidsrechter als het gewenste resultaat achter blijft.  Sport is emotie. Het is altijd lastig om iets uit je handen te zien glippen zonder dat je er iets aan kan doen. Een coach heeft, hoe beperkt ook, nog enige invloed. Als supporter heb je dat minder of beter geformuleerd, gewoon niet. Je kan vloeken, je kan tieren er verandert helemaal niets aan.

Ik dacht dat ik het redelijk beheerste maar niets bleek minder waar en dat zat ik nog niet eens in het station maar keek ik Feyenoord Ajax gewoon thuis op de TV.

“Doe even normaal!” kreeg ik te horen.

Ik ben een geboren Rotterdammer en heb een tijd echt pal tegenover De Kuip gewoond. Ik ben echter geen voetballer van huis uit en dat maakt de distantie toch iets groter, maar in de halve finale een onterechte corner tegen krijgen, die daarna nog eens dramatisch wordt verdedigd waarna het rustsignaal zo’n beetje in dezelfde seconde klonk als het doelpunt dat uit die corner viel was iets te veel gevraagd.

Hoe kan het nu gebeuren dat je binnen 40 seconde van volledig in de wedstrijd naar achter de feiten aanlopen vervalt? Lees de rest van dit bericht

%d bloggers liken dit: