Site-archief

Opleiding niet vereist

Het nieuws haalde het 8 uur journaal, voetbal scholen schieten als paddenstoelen uit de grond en wat bleek ouders zijn nog bereid flink voor te betalen ook. In het journaal een reportage bij voetbalschool Kick, waar een jeugdtrainer van ADO nog wat bijverdiend. Geef hem eens ongelijk. Marijn de Vries brak ik haar column in de Trouw een lans voor de voetbalclubs. Een warm pleidooi voor de warme vereniging waar het plezier nog centraal staat. Geef haar eens ongelijk. John Volkers van de Volkskrant reageerde daar op Twitter op door te stellen dat hij vroeger 2,3 uur per dag voetbalde, grotendeels op straat. Dat aantal trainingsuren behaal je bij geen enkele voetbalclub. Geef hem eens ongelijk. Daarbij  die straat, dat is het nieuwe toverwoord binnen het voetbal. Een beetje club traint tegenwoordig op een teerpleintje in de buurt van het groene grasveld bij de club.

Mij bekroop mij een heel ander fenomeen. Een probleem dat ik bij veel clubs terug zie, namelijk het probleem van het vinden van kwalitatief goede trainers. In de slipstream van dit probleem speelt in mijn beleving dan ook nog het feit dat die trainers, als je ze al gevonden hebt, gigantische eisen hebben wat betreft het geen zij, al dan niet zwart, willen opstrijken. Dit gaat het niveau vrijwilligersvergoeding ver te boven. In een discussie die ik zelf heel recent had met een trainer werd aangegeven dat hij de investeringen die hij had gedaan toch ergens terug wilde verdienen. Lees de rest van dit bericht

Op mijn vinger gekeken worden

Als ik iets vervelend vond dan was het wel op mijn vinger gekeken te worden, gecontroleerd te worden. Ik wilde gewoon mijn eigen gang gaan. Ik wist wat ik deed. Er zat natuurlijk iets achter. Ik wist eigenlijk helemaal niet of ik het goed deed. Ik was als de dood om dat te horen. Waar kwam die angst om te horen dat ik het niet goed had gedaan, of beter anders had kunnen doen, vandaan? Het kwam in ieder geval niet door mijn opvoeding. Voor mijn ouders was het belangrijk dat ik er hard voor geleerd had en wat deed met wat er niet goed ging, dan dat ik er op afgerekend werd op wat ik niet goed deed. Een slecht rapport? Ik heb geen centimeter voor om hoeven fietsen. Ik werd er niet op afgerekend.
Het zal wellicht iets te maken hebben gehad met de wijze waarop ik in de loop der jaren van deze en gene feedback heb mogen ontvangen. Zo herinner ik mijn juffrouw Bakker nog goed. Mijn juf van de 3e klas van de lagere school.

‘Bij me komen!’, schreeuwt de juf,’en neem je rekenboek mee’. Ik kijk de juf verschikt aan. ‘Ja, jij, hierkomen’, gaat ze kwaad verder. Ik pak mij rekenboek en loop schoorvoetend tussen de tafeltjes door naar voren. Met een klap smijt de juf een schriftje voor mij neus. ‘Wat ben jij een dom uilskuiken’, bijt ze me toe. ‘Kan jij nou helemaal niets? Waar moet dit eindigen?’, vraagt ze met een blik van walging. Ik durf haar niet te kijken. Met het hoofd gebogen, kijk ik juffrouw Bakker angstig aan. ‘Kijk me aan, als ik tegen je praat!’, schreeuwt ze. ‘Wat ga je hier nu aan doen?’, vraagt ze. ‘Ik weet het niet juf’, zeg ik. ‘Dat dacht ik al. Wat weet jij nu eigenlijk wel?’, vraagt ze.

Lees de rest van dit bericht

Old boys network

Ik hoorde laatst dat een oud speler uit het betaald voetbal vertelde dat het in die wereld wel heel veel sprake is van vriendjespolitiek. Dit verbaasde mij niet en ik geef het toe, of het nu waar is of niet, het past in beeld dat ik had. Kijk een avond naar Studio Voetbal of de Tafel van Kees en je ziet het Old Boys Network aan tafel. Een netwerk van oud voetballers, tegenwoordig veelal als trainer actief of actief geweest. Ik zag een tijdje terug Huub Stevens aan tafel. Wie kent ‘m niet? Een oud international die zijn sporen verdiend heeft bij o.a. PSV, Schalke en natuurlijk Roda. Het gesprek ging over het zware weer waar Roda zich dit seizoen in bevond. Enorm vervelend voor de club, voor de provincie en voor Nederland, want Limburg is echt te groot voor maar één eredivisieploeg. Stevens vertelde. Hij leek wat geprikkeld.  Hij had meerdere malen een talent had aanbevolen bij de club.

“Ja en als ze dan niet luisteren. Ik blijf niet aan de gang.”

Lees de rest van dit bericht

De scheids is gestoord

Gisteren ontving ik een email van de plaatselijke Scheidsrechtersorganisatie. De mail ging over het feit dat zij geconstateerd hadden dat veel amateur voetbalverenigingen grote moeite hebben om scheidsrechters te vinden voor het fluiten van wedstrijden. Zelfs niet voor de eigen wedstrijden. Nota bene een plaatselijk welzijnsorganisatie wilde in dit kader een workshop organiseren waar scheidsrechterscoördinatoren, bestuursleden van voetbalverenigingen zich voor op konden geven. Je zou denken, kunnen die clubs dat niet zelf oplossen? Het antwoord hierop is nee. Ook bij mijn eigen vereniging hebben wij een probleem om scheidsrechters te vinden. Dit probleem is zelfs zo hardnekkig dat wij er al toe over gegaan zijn om scheidsrechters in te huren. Je betaalt dat een leuk bedrag en dan komt er een scheidsrechter ‘van buiten’ je een wedstrijdje helpen. Hoe komt het toch dat uitgerekend deze taak, bij kennelijk alle voetbalclubs, zo moeilijk is in te vullen? Lees de rest van dit bericht

Gewoon verplicht scholen

Ook voor trainers geldt dat ze bevoegd en bekwaam moeten zijn voor de taken die zij uitvoeren. Toch is dat niet de dagelijkse praktijk. Als club ben je soms maar wat blij dat je überhaupt iemand hebt om de trainingen te verzorgen dan wel een wedstrijdje te coachen. Dan ga je niet ook nog eens zeuren over een trainerslicentie of vragen of iemand wel bevoegd of bekwaam is in het training geven of het coachen. Dan is een beetje voetbal gogme of volleybalverstand of weet ik van weet ik welke sport, belangrijker.

Lees de rest van dit bericht

%d bloggers liken dit: