Site-archief

Meer regels

Er wordt in het voetbal een vrij brede campagne gevoerd tegen de VAR of wel tegen, of wel de video assistant referee, de videoscheidsrechter. Waar er eerst geklaagd werd over de kwaliteit van de scheidsrechters en moesten zij toch, net als in andere sporten ondersteund worden middels technische hulpmiddelen, wordt er sinds een tijd ernstig getwijfeld aan de kwaliteit van de VAR. Plots moeten de besluiten toch echt op het veld genomen worden en niet door iemand die niet eens in het stadion zit.

De VAR maakt het voetbal dood. In de The Guardian, toch een kwaliteitskrant, een heel artikel waarin rechtsgeleerden er voor pleiten dat de VAR alleen nog gebruikt mag worden bij ‘duidelijke en voor de hand liggende’ buitenspelfouten. De invloed van mensen als Gary Linneker is groot in Engeland. In een reactie op zoveel wijsheid vroeg iemand zich of je een VAR nodig hebt als de vergissing zo levensgroot is. Was de VAR niet juist bedoeld voor die situaties waarin het allemaal niet zo duidelijk is?

De campagne tegen de VAR begint lachwekkend te worden. Het wordt te pas en te onpas gebruikt. Als Liverpool een matige wedstrijd speelt maar wel nipt winnen post Teletekst een bericht waarin staat dat de VAR Liverpool te hulp is gekomen.

 

Bij al het commentaar over de VAR gaat het vaak over het al dan niet buitenspel staan. Nu zijn er best regels die redelijk vaag zijn en die echt voor meerdere uitleg vatbaar zijn, want wanneer is het hands? Dit is bij buitenspel echter minder het geval. In de spelregels staat hierover het volgende:

Regel 11 

1. Buitenspelpositie

Buitenspel zijn als zodanig is geen overtreding. Een speler bevindt zich in buitenspelpositie indien:

enig deel van zijn hoofd, lichaam of voeten op de helft van de tegenpartij is (m.u.v. de middenlijn) en hoe dichter bij de doellijn van de tegenpartij is dan zowel de bal als de voorlaatste tegenstander met enig deel van zijn hoofd, lichaam of voeten.De handen en armen van alle spelers, ook van de doelverdedigers, worden buiten beschouwing gelaten.Een speler bevindt zich niet in buitenspelpositie indien hij gelijk staat met de voorlaatste tegenstander, of de laatste twee tegenstanders.

2. Strafbaar buitenspel

Een speler die zich in buitenspelpositie bevindt op het moment dat de bal wordt gespeeld of geraakt door een
medespeler, wordt alleen gestraft als hij actief betrokken raakt bij het spel door:

in te grijpen in het spel door het spelen of raken van de bal, die door een medespeler is gespeeld of geraakt, of

een tegenstander in diens spel te beïnvloeden door te voorkomen dat een tegenstander de bal kan spelen of in staat is te spelen
door duidelijk het gezichtsveld van de tegenstander te blokkeren of een tegenstander aan te vallen in strijd om de bal, of duidelijk te proberen de in zijn nabijheid zijnde bal te spelen waarbij deze handeling de tegenstander beïnvloedt, of een duidelijke actie te maken die duidelijk invloed heeft op de mogelijkheid van een tegenstander om de bal te spelen of door voordeel te trekken door de bal te spelen of een tegenstander in diens spel te beïnvloeden wanneer de bal terugkomt of van richting is veranderd van de doelpaal, doellat, wedstrijdofficial of een tegenstander; bewust is gered door een tegenstander. Een speler die zich in buitenspelpositie bevindt en die de bal ontvangt van een tegenstander die de bal bewust speelt (behalve bij het maken van een  redding door een tegenstander), wordt niet beschouwd als een speler die voordeel trekt. Een redding is het tegenhouden van de bal of probeert tegen te houden, die in het doel gaat of er dicht bij in de buurt is, met enig lichaamsdeel behalve de handen (tenzij de doelverdediger dit doet in het strafschopgebied).Hoewel zo’n begrip als ‘de bal bewust speelt’ wel vrij suggestief is is de beschrijving van de buitenspelpositie vrij helder. De omschrijving van de regel geeft weinig ruimte voor interpretatie en is, met een beetje pech, inderdaad millimeterwerk. Je kan met deze regels niet zeggen: “Tja, het gaat maar om een teen, dus dan meer niet buitenspel, anders wordt het zo sneu.”

Acceptatie

Waar het in die hele discussie om gaat is niet de beslissing van de VAR maar veel meer over de vraag of je überhaupt een beslissing die je niet welgevallig is kan en wil accepteren. In geen enkele andere sport is zoveel commentaar op eerst de scheidsrechter en daarna de VAR. Wij hebben enorm veel moeite met het feit dat iemand anders invloed heeft op het doel dat jij zou willen bereiken. Ik werd er ooit op aangesproken dat onze scheidsrechter best wat partijdiger mocht zijn. Dit betrof nog echt een clubscheidsrechter, daar had je nog, mocht je dat zou willen, wat invloed op. Op al die onafhankelijke scheidsrechters en op de VAR heb je veel minder invloed. Als het goed is heb je daar geen enkele invloed op. Natuurlijk, waar gewerkt wordt vallen spaanders. Mensen zijn feilbaar en om het allemaal zo eerlijk mogelijk te laten verlopen is daar de VAR.

Een mooi inkijkje in hoe de scheidsrechter ondersteund wordt tijdens het tennis:

Beter?

Is het dan goed zoals het gaat? Ik denk het niet. Mourino had wel punt toen hij aangaf dat die A in de VAR er wel uit mocht. Laat het besluit aan de VAR en niet aan de subjectieve observatie  van de scheidsrechter op het veld. Laat ook in het stadion is waarom een besluit genomen is, dus geen afgeschermde beeldbuis naast het veld. Wees open en transparant. Geef teams, net zoals bij andere sporten óók het recht om de VR te vragen om naar een situatie te kijken en ontneem dit recht ook als zij, bijvoorbeeld 2x in het ongelijk zijn gesteld.

 

Negatief

Duncan won, namens Nederland, het Eurovisie Songfestival. Half Nederland viel echter over de commentator, Jan Smit. De man was onbeschoft, was negatief en had er geen verstand van.

“Dat uitgerekend hij iets moet zeggen over de vraag of iemand vals zingt of niet.”

Nu kan je daar wat van vinden en dat deed ik dan ook, maar ik kreeg direct terug dat hij tenminste wel de waarheid vertelde.
Smit is echt niet de enige die onder het mom van de waarheid publiekelijk iedereen te kakken zet. Bij VI doen ze dit al jaren en, gezien de kijkcijfers, met veel succes. Van de Gijp en Derksen braken al jaren wat hen goed deugd. Kantinepraat, wordt er dan gezegd, het valt allemaal wel mee. Nu geloof ik best dat mensen, als ze iets te veel op hebben, meer zeggen dat goed voor hun is maar om dat nu te cultiveren is wel erg goedkoop.

Lees de rest van dit bericht

Op zoek naar water

Een van mijn favoriete boeken is het boek ‘De Barrevlucht’. Barre vlucht is het indrukwekkende, waar gebeurde, verhaal van Slavomir Rawicz, die met zes mannen uit een Siberisch strafkamp ontsnapt. Dit is het onvergetelijke verslag van hun helse tocht naar de vrijheid. Rawicz is een Pool die, vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereld oorlog, door de Russen wordt gearresteerd op verdenking van spionage. Hij wordt veroordeeld tot 25 jaar dwangarbeid in Siberië. Hartje winter bereikt zijn groep na vele ontberingen en ten koste van veel levens Kamp 303, vlak bij de Poolcirkel. Na een paar maanden onderneemt hij, met zes medegevangenen, een geslaagde ontsnapping. Dan begint de voettocht dwars over het Aziatisch continent, door de bloedhete Gobi woestijn, door de sneeuw in de Himalaya, naar India, waar ze ruim een jaar later, met nog maar vier overlevenden, uitgeput arriveren.

Op de tocht door de woestijn kampte de mannen regelmatig met dorst. Waar vind je in de woestijn water? Waar je aan de ene kant op de vlucht bent, ook haast hebt, moet je ook zorgen dat je het volhoudt, dat je voldoende voedsel, voldoende vocht binnen krijgt. Hoewel de vlucht uit het kamp redelijk voorbereid was, waren ze ook niet in staat om van alles mee te nemen, laat staan dat ze voor een heel jaar proviand mee konden nemen. Als iemand ook daadwerkelijk dorst had werd eerst gekeken of een van de anderen nog water over had, zodat er gedeeld kon worden. Pas als het water op was gingen de mannen op zoek naar water, dit betekende gedurende langere tijd dorst lijden, afzien.

Lees de rest van dit bericht

Huilen op een bankje

De sportvereniging was voor mij de place to be. Hier waren mijn vrienden, hier kon je zijn wie je was. Het was gezellig, samen sporten, samen ook resultaten neer zetten, was geweldig. Mensen met een zelfde doel, een zelfde hobby. Niet dat ik niet wist dat de wereld er ook gewoon heel anders uit kon zien, minder leuk, minder gezellig, bedreigend soms. Dat was mijn middelbare school. Achtervolgd worden op weg naar huis. jongens die je schooltas van je bagagedrager trappen en dan wachten totdat ik mijn tas weer achter op de fiets had, om ‘m er daarna net zo hard weer vanaf te trappen. Een klas binnenlopen en dan zien dat ‘Bert is een homo!’ op het schoolbord geschreven is. Een hond die op je afgestuurd wordt als je door het park naar huis loopt als je fiets kapot is. Dat was mijn middelbare schoolervaring en waarom? Ik had geen idee.

De sportvereniging was veilige plek, hier hoefde ik niet bang te zijn. Hier hoefde ik niet te wachten tot iedereen weg was om dan via een omweg naar huis te fietsen. Ik kon mij werkelijk niet voorstellen dat het ook anders kon zijn. Tot die bewuste avond. Lees de rest van dit bericht

Achter op de fiets leer je niets

Onze kinderen konden al vroeg fietsen. Het achterop zitten was dan ook van korte duur. Ze vonden het feit dat ze konden fietsen veel te leuk. Er ging letterlijk een wereld voor hen open. De basisschool lag aan de andere kant van de stad.  Min of meer bewust gekozen, een Daltonschool in plaats van de reguliere basisschool in de buurt. De afstand betekende echter ook dat onze kinderen al jong een flink stuk moesten fietsen. Zij hadden natuurlijk achterop gekund, wij hadden er naast kunnen fietsen, maar zij vonden het leuk om voor ons te fietsen. Wij zorgde er voor dat ze op zicht en hoor afstand voor ons uit fietste. Zij moesten dus zelf bij het oversteken naar links en naar rechts kijken en bij een stoplicht stoppen.

Laatst in Engeland viel mij op dat nog vrij grote kinderen, de peuterleeftijd toch wel ontgroeit nog met een tuigje lopen. Zo’n leuk rugzakje met leiband. Loopt het kind weg, dan trek je even aan de leiband. In ons land minder van dit soort leibanden of het moet een hond zijn. Honden hebben in ons land, zelfs aangelijnd meer speelruimte dan mening kind in Engeland. In ons land zie je nog wel eens kinderen achterop of in zo’n mooie fietsbak, waarvan je denkt, kan dat kind niet zelf fietsen? Lees de rest van dit bericht

%d bloggers liken dit: